“പറഞ്ഞു.”
വീണ്ടും ഫോണിലേക്ക് നോക്കി…….
ആ ചാറ്റിങ് വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ പെട്ടെന്നു മെഹറിന്റെ മുഖം മാറി…..
ബോഡി കൌണ്ട്……
മെഹർ പതുക്കെ മൊഴിഞ്ഞു…..
മനൂ…… ആരുമില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോരായിരുന്നോ ? അവൾ ഫോൺ മാറ്റി വച്ച് ചോദിച്ചു
എനിക്ക് നുണ പറയാൻ തോന്നിയില്ല…..
അവൾ അവനെ വീണ്ടും നോക്കി…..
പേടിക്കേണ്ട,… എയ്ഞ്ചൽ ഇനി അത് ചോദിക്കില്ല…… എനിക്കറിയാം അവളെ…..
ഹ്മ്മ്….. അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു
വീണ്ടും ഫോൺ നോക്കി……
സ്റ്റാഫ് റൂം വേണ്ട……. മെഹർ ചാറ്റിങ് നോക്കി പറഞ്ഞു
ഇവിടെ ശരിയാവില്ല മനു……
പിന്നെ………..
മനുവിന്റെ ലാബ്, മതി……..
മനു അവളെ നോക്കി.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മെഹറിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ഞാൻ വിചാരിച്ചത് ആ ഭാഗ്യം ആദ്യം ലക്ഷ്മിക്കായിരിക്കും എന്ന്,”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഭാഗ്യം?”
മനു അല്പം ഗൗരവമായി ചോദിച്ചു.
“അതെ… ഭാഗ്യമല്ലേ അത് ”
അവൾ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.
“ലക്ഷ്മി അതിനായി നേരെ വരുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ എയ്ഞ്ചൽ… അവൾ അതിലേക്കെത്തിയത് കുറച്ച് കൂടെ വേഗത്തിലായി.”
മനു തലകുനിച്ചു.
“എന്ത് ചെയ്യണം മെഹർ?”
മെഹർ അവനെ കുറച്ച് നേരം നോക്കി.
ഇന്നലെ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ചെയ്യണം
മനു പെട്ടെന്ന് അവളെ നോക്കി.
“അത് വേണോ?”
“വേണം.”
“മെഹർ… അവൾ……..” മനു ആ വാക്ക് മുഴുവനാക്കിയില്ല
അവർ ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ പക്വത ഉള്ളവരാണ് മനു…..
“അത് എനിക്ക് അറിയാം.”
അതുകൊണ്ട് ആ പേടി വേണ്ട……
ഹ്മ്മ്
പക്ഷെ മെഹർ ഇന്ന് ലാബ് ഉള്ളതാണ്……
അത് ഉച്ച വരെ അല്ലേ………..
അത് കഴിഞ്ഞു കാണാമല്ലോ…. മെഹർ പറഞ്ഞു
അവൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു……….
ഒരേ സമയം അവനിൽ പേടിയും, എയ്ഞ്ചലിനോടുള്ള ആഗ്രഹവും ഒരേ പോലെ നിന്നു…………
ഫിസിക്സ് ലാബ്…
അത് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ മുറി തെളിഞ്ഞു.
മൂന്നാം നിലയിലെ ശാന്തമായ ഇടം.
മെഹർ അവന്റെ മുഖം നോക്കി.
“എന്താ ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല…” മനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഒന്നുമില്ലാത്ത മുഖമല്ല ഇത്.”
മെഹർ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“പേടിയുണ്ട്. പക്ഷേ പോകണം എന്നും തോന്നുന്നു”
മനു പറഞ്ഞു.
മെഹർ അവനെ നോക്കി കുറച്ച് നേരം നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“മനു… നീ ഇത് ഇപ്പോൾ ആലോചിച്ച് ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല….
മനു ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു.
രണ്ടാളുടെയും ഇഷ്ടം എന്താണോ അത് തനിയെ നടക്കും….. നമ്മൾക്ക് ഇടയിൽ നടന്നത് പോലെ….
“പക്ഷേ എയ്ഞ്ചൽ…”
അവൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കും മുമ്പ്, മെഹറിന്റെ കണ്ണുകൾ വരാന്തയുടെ അറ്റത്തേക്ക് പോയി.
അവൾ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.
“ദേ…”
മനു അവൾ നോക്കുന്ന ദിശയിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തിരിച്ചു.
വരാന്തയിലൂടെ എയ്ഞ്ചൽ നടന്ന് വരികയായിരുന്നു.
അന്ന് അവൾ പതിവ് യൂണിഫോമിലായിരുന്നില്ല.
ഒരു ചുവപ്പും കറുപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഡ്രസ്സ്.
അവളുടെ ശാന്തമായ മുഖത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന പോലെ.
മുടി ഒതുക്കിയിരുന്നെങ്കിലും, ചില മുടിയിഴകൾ മുഖത്തിനരികിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
നടപ്പിൽ പതിവ് നാണമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളെ കണ്ട നിമിഷം, മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ പ്രകാശം വന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ പേരുപോലെ തന്നെ
ഒരു മാലാഖ.
മെഹർ അത് മനുവിന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ എയ്ഞ്ചലിൽ നിന്ന് മാറാതെ നില്കുന്നു….
മെഹർ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“നോക്ക് മനു…”
“എന്തൊരു ഭംഗിയാണ് എയ്ഞ്ചലിനെ കാണാൻ…”
മനു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ വാക്കിന് മറുപടി പറഞ്ഞിരുന്നു.
എയ്ഞ്ചൽ അടുത്തെത്തി.
മനുവിനെയും മെഹറിനെയും ഒരുമിച്ച് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറുതായ മടിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.
Next part yevide. Waiting aaan