സമയം പതിയെ ഉച്ചയോട് അടുത്തു.
ഓരോ ടീമുകളും പരീക്ഷണം പൂർത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആർക്കൊക്കെ റീഡിങ് ശരിയാണോ എന്ന് നോക്കി, റെക്കോർഡുകൾ ഒപ്പിടാൻ നൽകി,
മനു പറഞ്ഞു:
“കഴിഞ്ഞവർക്ക് പോകാം. റെക്കോർഡ് ഇവിടെ വച്ച് പോയാൽ മതി.”
അതോടെ ലാബ് പതിയെ ഒഴിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
കുട്ടികൾ ഓരോരുത്തരായി ഉപകരണങ്ങൾ ശരിയാക്കി വച്ചു.
ബാഗുകൾ എടുത്തു.
ചിലർ “താങ്ക്യൂ സാർ” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി.
ചിലർ റെക്കോർഡ് വയ്ക്കാൻ മനുവിന്റെ മേശയരികിൽ വന്നു.
ലാബിലെ ശബ്ദം പതിയെ കുറഞ്ഞു.
അവസാനം, മൂന്നു പേരടങ്ങുന്ന ആ ടീം മാത്രം ബാക്കി നിന്നു
ലക്ഷ്മി, എയ്ഞ്ചൽ, ആർദ്ര.
അവരുടെ എക്സ്പെരിമെന്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് മനുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
അവർ അതിനായി മാത്രം അവിടെ നിൽക്കുന്നില്ലെന്നും അവന് മനസിലായി.
അവൻ കുറച്ച് നേരം തന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു തന്നെ നോക്കി.
എയ്ഞ്ചൽ റെക്കോർഡിന്റെ പേജുകൾ വീണ്ടും മറിക്കുന്നു.
ലക്ഷ്മി ഉപകരണങ്ങൾ ഒതുക്കുന്നതുപോലെ നടിക്കുന്നു.
ആർദ്ര മേശയിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് ഇരുവരെയും മാറിമാറി നോക്കുന്നു.
മനു ഒടുവിൽ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അവൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“കഴിഞ്ഞില്ലേ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
എയ്ഞ്ചൽ തല ഉയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ കൈ ഇപ്പോഴും റെക്കോർഡിന്റെ അരികിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
“കഴിഞ്ഞു സാർ…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ഇനി ഇവിടെ എന്തിനാണ് നിൽക്കുന്നത്?”
മനു ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.
“ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്…”
അവന്റെ ശബ്ദം പുറമേ ഗൗരവമായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അലച്ചിൽ മറയ്ക്കാൻ അവൻ അത്രയും ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അതോടെ മൂന്നുപേരും പതുക്കെ ബുക്കുകൾ അടുക്കാനും, ഇൻസ്ട്രുമെന്റുകൾ എടുത്തുവെക്കാനും തുടങ്ങി. വയറുകൾ ചുരുട്ടി, ലെൻസുകൾ ബോക്സിലാക്കി, മീറ്ററുകൾ പഴയ സ്ഥാനത്ത് വച്ചു. ലാബിലെ ശബ്ദം പതിയെ കുറഞ്ഞു.
അത് കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയാണ് ആദ്യം റെക്കോർഡ് എടുത്ത് മനുവിന്റെ മേശയിലേക്ക് നടന്നത്.
അവൾ ബുക്ക് വയ്ക്കുമ്പോൾ, മനുവിനെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു — ഇന്ന് ഇത്ര ഗൗരവം എന്തിനാ സാർ?
എന്നാൽ മനു മുഖത്ത് ഗൗരവം തന്നെ നിലനിർത്തി.
അവളെ വേറൊരു രീതിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാത്തവനായി നടിച്ചു.
അത് ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ മങ്ങലുണ്ടാക്കി.
അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് റെക്കോർഡ് വാങ്ങി മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.
ലക്ഷ്മി ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ മാറി.
അവളുടെ പുറകെ ആർദ്ര വന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് പതിവ് പോലെ ഒരു കുസൃതി ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മനു അവളെയും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ റെക്കോർഡ് വാങ്ങി വച്ചു.
“സാർ പെട്ടെന്ന് സീരിയസ് ആയല്ലോ…” ആർദ്ര പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“റെക്കോർഡ് വച്ച് പോകൂ,” മനു മറുപടി പറഞ്ഞു.
ആർദ്രയുടെ മുഖം മാറി.
“ശരി സാർ.”
അവസാനം എയ്ഞ്ചലിന്റെ ഊഴമായി.
അവൾ റെക്കോർഡ് കൈയിൽ പിടിച്ച് പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അതേസമയം വാതിലിനരികിൽ ലക്ഷ്മിയും ആർദ്രയും അവളെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന പോലെ നിന്നു.
മനു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പോകുന്നില്ലേ?”
അവൻ വാതിലിനരികിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“എയ്ഞ്ചൽ കൂടെ വന്നിട്ട്…” ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.
“അവൾ വന്നോളും,” മനു പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ ഇറങ്ങിക്കോ.”
ലക്ഷ്മി എയ്ഞ്ചലിനെ ഒന്ന് നോക്കി.
ആർദ്രയും അതേ സമയം മനുവിനെയും എയ്ഞ്ചലിനെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“വേഗം വാ,” ലക്ഷ്മി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
എയ്ഞ്ചൽ തല അനക്കി.
അവർ രണ്ടുപേരും പതിയെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വരാന്തയിൽ അവരുടെ ചുവടുകൾ കുറച്ച് നേരം കേട്ടു. പിന്നെ ആ ശബ്ദം അകന്നു.
ലാബിൽ നിശ്ശബ്ദത വീണു.
Next part yevide. Waiting aaan