അവൾ മടിച്ചും നാണിച്ചും സംസാരിക്കും.
പക്ഷേ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ലോകം പതിയെ തുറന്നുവരും.
ആ തുറന്നുവരവ് മനുവിന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
മെഹറും എയ്ഞ്ചലുമാണ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ ആ വാടക വീട്ടിലെ ഏകാന്ത ജീവിതത്തെ സുന്ദരമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നത്.
മെഹർ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ തീപിടിപ്പിക്കുന്ന പ്രണയമായിരുന്നെങ്കിൽ,
എയ്ഞ്ചൽ അവന്റെ രാത്രികളിൽ പതിയെ തെളിയുന്ന ഒരു മൃദുവായ വെളിച്ചമായി മാറിത്തുടങ്ങി.
ഇതിനിടയിൽ ലക്ഷ്മിയും പതിയെ അതിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ ലക്ഷ്മിയോട് ഉണ്ടായിരുന്ന കൗതുകത്തേക്കാൾ, എയ്ഞ്ചലിനോട് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൂടുതൽ ശാന്തവും ആഴമുള്ളതുമായ ഒരു ആകർഷണമായിരുന്നു.
എയ്ഞ്ചലുമായി രാത്രി ഒരു മണി വരെയും, ചിലപ്പോൾ രണ്ട് മണി വരെയും ചാറ്റ് ചെയ്യുന്നത് പതിവായി.
അതിന്റെയൊക്കെ ക്ഷീണം പിറ്റേ ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ അവളുടെ മുഖത്ത് കാണാം.
കണ്ണുകൾ അല്പം ക്ഷീണിച്ചിരിക്കും.
പക്ഷേ മനുവിനെ കാണുമ്പോൾ ആ ക്ഷീണത്തിനിടയിലും ഒരു ചെറിയ നാണച്ചിരി തെളിയും.
എങ്കിലും, സ്കൂളിൽ വച്ച് അവൾ അതിന്റെ അധികാരത്തിൽ ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചില്ല.
മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ അവൾ പഴയ എയ്ഞ്ചൽ തന്നെ
ശാന്തമായി , വിനയത്തോടെ , അകലംപാലിച്ചുകൊണ്ട്,
അത് മനുവിന് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
അവളുടെ ആ നാണത്തോടെയുള്ള ചിരിയും, മൃദുവായ സംസാരവും, പതിയെ അവന്റെ മനസ്സിൽ മെഹറിന് അടുത്തായി ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം നേടി.
അങ്ങനെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം…
മനുവിന് ആ ദിവസം ക്ലാസ് എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്തോ ഒരു മാറ്റം തോന്നിയിരുന്നു.
പതിവുപോലെ കുട്ടികൾ ഇരുന്നിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നിട്ടുണ്ട്. പേനകൾ കൈയിൽ. ബോർഡിൽ അവൻ എഴുതുന്ന കാര്യങ്ങൾ നോട്ട് ബുക്കുകളിലേക്ക് പകർത്തികൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഇടയ്ക്കിടെ രണ്ട് മുഖങ്ങളിലേക്കാണ് വഴുതിപ്പോകുന്നത്.
എയ്ഞ്ചൽ
അവളുടെ ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം, ശാന്തമായ കണ്ണുകൾ, ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നതായ ആ മൃദുവായ ചിരി.
രാത്രികളിൽ അവൾ തുറന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇനിയും പുതുതായി കിടന്നിരുന്നു.
ലക്ഷ്മി
മുഖത്ത് പതിവിലധികം പ്രസന്നത.
അവൾ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ കൊത്തി വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത് വെറും വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ ശ്രദ്ധയല്ലെന്ന് മനുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവൻ ഒന്നും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.
അവൻ ഒരു ടീച്ചറായി തന്നെ നിന്നു.
ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
ഉത്തരങ്ങൾ കേട്ടു.
ക്ലാസ് അവസാനിച്ചപ്പോൾ, “നാളെ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ഉള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു,”
എന്നിട്ട് അവൻ ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വരാന്തയിൽ എത്തി കുറച്ച് ദൂരം നടന്നപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“സാർ…”
മനു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
ലക്ഷ്മി.
അവൾ കുറച്ച് വേഗത്തിൽ നടന്ന് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.
മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ ചെറിയൊരു പരിഭവവും.
“എന്താ ലക്ഷ്മി?”
മനു സാധാരണ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“നാളെ ക്ലാസ് ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ടല്ലോ.”
അവൻ വളരെ സാധാരണയായി പറഞ്ഞു.
“ലാബ് ആണോ സാർ?”
“അതേ. ഫിസിക്സ് ലാബിലാണ്.” അതല്ലേ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്
ലക്ഷ്മി കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
അവൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത് അത് അല്ലായിരുന്നു.
മനുവിന് അത് മനസ്സിലായി.
പക്ഷേ അവൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു.
“സാർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എയർ പിടിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്?”
മനു ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“എയർ പിടിച്ചോ?”
“ഹ്മ്മ്…”
ലക്ഷ്മി ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി മുറുക്കി.
“ക്ലാസ്സിൽ കാണുമ്പോഴും ഇങ്ങനെ. പുറത്തു കാണുമ്പോഴും ഇങ്ങനെ. ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ.”
Next part yevide. Waiting aaan