ഹേയ്,….. എനിക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും വലിയ നിധിയാണവൾ
ഹ്മ്മ്….. ഇപ്പൊ നമ്മളൊക്കെ പുറത്ത്….
മീനു പറഞ്ഞു
നീ പുറത്താക്കുമോ ?
ഹ്മ്മ്….
ഇനിയെന്നാ വീട്ടിലേക്ക് ?
അവൾ ചോദിച്ചു
നീ എന്നാ വരിക ?
നീ ഇല്ലാതെ അവിടേക്ക് പോകാൻ ഇന്ട്രെസ്റ് ഇല്ലാ…..
എങ്ങിനെയാ ഇന്ട്രെസ്റ് ഉണ്ടാകുക .
ഒഴിവ് ദിവസമൊക്കെ മാഷിന് ഇപ്പോൾ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് അല്ലേ….. സ്കൂളിലും വീട്ടിലും….
അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു
പോടീ അവിടെന്ന്…….. എല്ലാം നീ പറഞ്ഞിട്ടാ…
ഉവ്വ ഉവ്വ…… ഒന്ന് മോട്ടിവേറ്റ് ചെയ്ത വിട്ടപ്പോളെക്കും ചെക്കൻ കൈവിട്ടുപോയി
കൈവിട്ടിട്ട് ഒന്നുമില്ല,
എല്ലാം കൺട്രോളിൽ ആണ്….. മനു പറഞ്ഞു
അത് മതി….. മീനു പറഞ്ഞു
“ഞങ്ങളെ സ്കൂൾ ടൂറിന് പോകാൻ വിളിച്ചിരിക്കുകയാ.” മനു പറഞ്ഞു
“ആര്?”
“ലക്ഷ്മിയും എയ്ഞ്ചലും.”
“നിന്നെയും മെഹർ മിസ്സിനെയും ആണോ?”
“ഹാ.”
മീനുവിന്റെ ചിരി വീണ്ടും കേട്ടു.
“ബെസ്റ്റ്…”
“എന്താ?”
“നിങ്ങളെ നോക്കാൻ വേറെ ആരെയാ വിളിക്കുന്നത്?”
മനുവും ചിരിച്ചു.
“ഞങ്ങളെ നോക്കാൻ അവർ മൂന്നുപേരുണ്ടല്ലോ…”
“അയ്യോ…”
“അവർക്ക് ഡൗട്ടുണ്ട്.”
“എന്തിൽ?”
“എന്റെയും മെഹർ മിസ്സിന്റെയും കാര്യത്തിൽ.”
“അതെങ്ങിനെ?”
മനു അല്പം ജാള്യതയോടെ പറഞ്ഞു—
“എയ്ഞ്ചൽ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വച്ച് ഞാനും മെഹറും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടെന്ന്…”
“കണ്ടോ?”
മീനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ.
“ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ സ്കൂളിൽ വച്ച് ഒരു പരിപാടിയും വേണ്ടെന്ന്.”
“അത്… സ്റ്റാഫ് റൂം ആയതുകൊണ്ടാ…”
“സ്റ്റാഫ് റൂം ആയാലും ലാബ് ആയാലും അതെല്ലാം ഒരു പബ്ലിക് സ്പേസാണ്.”
അവൾ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.
“ആർക്കും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കയറി വരാവുന്ന സ്ഥലം.”
“ഹ്മ്മ്…”
“നിനക്ക് എത്ര പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാകില്ല.”
“ഇനി ശ്രദ്ധിക്കാം.”
“അത് മതി.”
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു—
“നിനക്ക് ഈ വീട് പോരേ?”
“മെഹറിന് എപ്പോഴും ഇവിടേക്ക് വരാൻ പറ്റില്ല.”
“മെഹറിനെ നിനക്ക് എപ്പോഴും വേണം അല്ലേ?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും കളിയാക്കൽ.
മനു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവന്റെ ചിരി മീനുവിന് ഫോണിലൂടെ തന്നെ മനസ്സിലായി.
“സൂക്ഷിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് നല്ലത്.”
“ശ്രദ്ധിക്കാടി…”
“ഹ്മ്മ്…”
അവൾ ഒന്ന് മൂളി.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു—
“നാളെ ക്ലാസ് ഇല്ലേ?”
“ഉണ്ട്.”
“സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്സോ?”
ചോദ്യം സാധാരണ പോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനുള്ളിലെ അർത്ഥം മനുവിന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഒന്നും പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല…”
അവൻ പറഞ്ഞു.
മെഹറിനോടും ആർദ്രയോടും നേരത്തെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവൻ മനപ്പൂർവ്വം മറച്ചുവച്ചു.
മീനു അത് വിശ്വസിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല.
പക്ഷേ അവൾ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
“ശരി…”
അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“നീ എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടാക്കാതെ നോക്കിയാൽ മതി.”
“ഞാൻ അത്ര മോശക്കാരനാണോ?”
“നീ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം.”
അവരുടെ സംഭാഷണം പിന്നെയും നീണ്ടു.
ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മുതൽ വലിയ കാര്യങ്ങൾ വരെ.
ചിലപ്പോൾ മീനു അവനെ കളിയാക്കി.
ചിലപ്പോൾ അവനെ ശാസിച്ചു.
ചിലപ്പോൾ മനു അവളെ തിരിച്ചും കളിയാക്കി.
അവരുടെ ബന്ധം വെറും ചേട്ടൻ–അനിയത്തി സ്നേഹത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല.
അവർ തമ്മിൽ കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.
മനുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ പല സ്വകാര്യതകളും അറിയുന്ന ഒരേയൊരു ആളായിരുന്നു മീനു.
അവന്റെ തെറ്റുകൾ തുറന്നുപറയാൻ മടിക്കാത്തവൾ.
അവൻ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം സന്തോഷിക്കുന്നവൾ.
അവൻ എന്തെങ്കിലും അതിരുകടക്കുമ്പോൾ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നവൾ.
അവനെ കളിയാക്കാനും, ഉപദേശിക്കാനും, ആവശ്യമെങ്കിൽ വഴക്കിടാനും അവൾക്ക് ഒരുപോലെ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു.
മീനുവിന്റെ ചിരി ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് വീണ്ടും കേട്ടു.
“ഒന്ന് മോട്ടിവേറ്റ് ചെയ്ത് വിട്ടപ്പോഴേക്കും ചെക്കൻ കൈവിട്ടുപോയി…”
മനുവും ചിരിച്ചു.
“കൈവിട്ടിട്ടില്ലെടി… ജീവിതം ഒന്ന് സെറ്റായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാ.”
“ഹ്മ്മ്… അത്ര മാത്രം മതി.”