നീലികാവിലെ കാവൽക്കാരൻ
[ Shan1994 ]
“ഫന്റാസി ലവ് സ്റ്റോറി, ക്ലൈമാക്സിൽ മാത്രമേ കമ്പി ഉണ്ടാവു…
നിങ്ങളുടെ സപ്പോർട്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ മുൻപോട്ട് എഴുത്തു… ഒരു പാർട്ട് കൂടി എഴുതി ഈ കഥ അവസാനിക്കും ”
സസ്നേഹം “ഷാൻ ഷഹീൻ ദിൽരാജ് ”
നീലികാവിലെ കാവൽക്കാരൻ
ആശുപത്രിമുറിയിലെ ഐ.സി.യു മോണിറ്ററിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. ജീവന്റെ അവസാന തുടിപ്പുകളും ബാക്കിനിൽക്കുന്ന അമ്മയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ സാമിന്റെ കൈപ്പത്തിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
തൊട്ടടുത്ത്, സങ്കടം കടിച്ചമർത്താനാവാതെ പൊട്ടിക്കരയുന്ന അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അനിയത്തി, ശ്രേയ.
“സാം… മോനെ…” വളരെ പണിപ്പെട്ടാണ് അമ്മ ആ വാക്കുകൾ പുറത്തെടുത്തത്.
ആ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു നിസ്സഹായതയുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ സമയം കഴിയാറായി. പക്ഷേ, സമാധാനത്തോടെ ഒന്ന് കണ്ണടയ്ക്കണമെങ്കിൽ എനിക്കൊരു വാക്ക് തരണം…”
സാം കണ്ണീരോടെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“പാലക്കാട്ടെ നമ്മുടെ തറവാട്ടിൽ നിന്റെ മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിക്കും ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല. കാവിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വല്ലാതെ കുഴഞ്ഞു മറിയുകയാണത്രേ… പ്രായമായ അവർക്ക് ഈ പ്രതിസന്ധിയിൽ ഒരു കാവലായി നീ വേണം.
എന്റെ മരണശേഷം നീ ആ തറവാട്ടിലേക്ക് പോകണം. അതീ അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ ആഗ്രഹമാണ്…”
വിതുമ്പലോടെ അമ്മ പറഞ്ഞുനിർത്തി.
കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന അവന് ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകുമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, മരണക്കിടക്കയിൽ ശ്വാസത്തിനായി പിടയുന്ന അമ്മയുടെ ആ അവസാനത്തെ അപേക്ഷയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവന് അക്ഷരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അവൻ മറുപടി പറയാനാകാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ ശ്രേയ ഓടിവന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു വിതുമ്പി. “ചേട്ടാ… ദയവായി അമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് യാത്രയാക്കരുത്… അമ്മ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക് ചേട്ടാ…” അവളുടെ കണ്ണുനീർ സാമിന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്നു.
സാമിന്റെ ലോകം ആ അനിയത്തിയും അമ്മയുമായിരുന്നു.
നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൻ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. “അമ്മ സങ്കടപ്പെടാതിരിക്ക്… അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ ഞാൻ അവിടെ പോയിക്കോളാം,.”
വിങ്ങുന്ന മനസ്സുമായി അവൻ ആ
യാത്രയ്ക്ക് സമ്മതം മൂളി.
സാമിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, ചുണ്ടിൽ നിറഞ്ഞ വലിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ, സമാധാനമായി അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു.
ആകാശവും അന്ന് അവർക്കൊപ്പം കരയുകയായിരുന്നു. ചാറ്റൽമഴയെ വകവെക്കാതെ, ചിതയിലെ തീനാളങ്ങൾ അമ്മയുടെ ശരീരത്തെ ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ സാമിന്റെ ഉള്ളിലെ ലോകം പൂർണ്ണമായും ഇരുളടയുകയായിരുന്നു.
ചിതയിൽ നിന്നുള്ള പുക അവന്റെ കണ്ണുകളെ നീറ്റിയെങ്കിലും, അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു തീ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ…” എന്ന് വിളിച്ച് അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തളർന്നുവീഴാൻ പോയ ശ്രേയയെ സാം ഇറുകെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവൾക്ക് താങ്ങാകാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം കണ്ണുനീർ അവൻ കടിച്ചമർത്തി.
ഇത്രയും കാലം തനിക്ക് മീതെ നിന്നിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തണൽമരമാണ് ആ അഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നതെന്ന് സാം വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ജീവനില്ലാത്ത ആ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി, കണ്ണുനീരോടെ അവൻ അന്ന് അവസാനമായി യാത്രാമൊഴി നൽകി.
അമ്മയില്ലാത്ത ആ വീട്ടിലെ ദിവസങ്ങൾ വലിയൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു. കണ്ണുനീരിന്റെയും വിലാപങ്ങളുടെയും പതിനാറ് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പതിനാറടിയന്തിരത്തിന്റെ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം പൂർത്തിയായി.
ബന്ധുക്കളെല്ലാം പതുക്കെ യാത്രപറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
സ്വീകരണമുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത്, പൂമാല ചാർത്തിയ അമ്മയുടെ വലിയൊരു ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു നിലവിളക്ക് എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ ഇളം വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മ അപ്പോഴും അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.
സാം ആ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ വന്ന് നിശബ്ദനായി നിന്നു. ആശുപത്രിയിലെ ആ ഐ.സി.യു മുറിയിൽ വെച്ച്, ജീവൻ പിടയുന്നതിനിടയിലും അമ്മ അവനോട് പറഞ്ഞ ആ അവസാന വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ അപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.