മീനു.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അവൻ അവളെ വിളിച്ചു.
“മീനു…”
“എന്താ?”
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“പറ.”
“മെഹർ…”
അവൻ തുടർന്നതും മീനുവിന്റെ ശബ്ദം മാറി.
“കിട്ടിയോ?”
“എന്ത്?”
“ആ ഉമ്മ.”
മനു അമ്പരന്നു.
“നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”
“നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ അറിയാം.”
അവൾ അന്ന് അവനേക്കാൾ വലിയ സന്തോഷത്തിലാണ് ചിരിച്ചതെന്ന് ഇപ്പോഴും അവന് ഓർമ്മയുണ്ട്.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ?”
“എന്ത്?”
“നിനക്ക് ഇത് വേണമെന്ന്.”
മനു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അന്ന് ആദ്യമായി അവന് മനസ്സിലായി—
താൻ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത് മാത്രമല്ല.
തന്റെ സന്തോഷം മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷമായി മാറിയിരുന്നു.
കാലം പതിയെ നീങ്ങി.
ആദ്യകാലത്ത് മനുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മീനുവിനായിരുന്നു ആ നിയന്ത്രണം.
എന്ത് ചെയ്യണം.
എന്ത് ചെയ്യരുത്.
എപ്പോൾ വീട്ടിലെത്തണം.
എന്ത് പറയണം.
എപ്പോൾ പിന്നോട്ട് പോകണം.
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ തീരുമാനങ്ങൾക്കുപോലും മീനുവിന്റെ ഒരു അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ പതിയെ…
ആ നിയന്ത്രണം അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളുടെ കൈയിലേക്ക് നീങ്ങി.
മെഹറിലേക്ക്.
അതൊരു നഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.
ഒരു കൈ മറ്റൊരു കൈയെ ഏൽപ്പിച്ചതുപോലെ.
മീനു അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നവൾ ആയിരുന്നെങ്കിൽ—
മെഹർ അതിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്ന വെളിച്ചമായിരുന്നു.
മനു ചിരിച്ചു.
എത്ര കാര്യങ്ങളാണ് ഇപ്പോൾ മീനുവിനോട് പറയുന്നത്!
മെഹറിനെക്കുറിച്ച്.
ആദ്യ പരിചയത്തെക്കുറിച്ച്.
അവരിടയിലെ ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
തന്റെ സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
പക്ഷേ…
ലക്ഷ്മി.
ആർദ്ര.
എയ്ഞ്ചൽ.
ദേവശ്രീ.
അവരൊക്കെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിയ കഥയുടെ പിന്നിൽ ഒരേ ഒരു പേരാണ് കൂടുതൽ ശക്തമായി നിൽക്കുന്നത്.
മെഹർ.
അതേസമയം…
മെഹർ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന കഥയുടെ തുടക്കത്തിൽ മറ്റൊരു പേര്.
മീനു.
അവൻ കണ്ണടച്ചു.
ആ ബന്ധങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.
ചിലത് ചിരിയായി.
ചിലത് കുസൃതിയായി.
ചിലത് അതിശയമായി.
പക്ഷേ എല്ലാത്തിന്റെയും മദ്ധ്യത്തിൽ…
ഒരേൊരു മുഖം.
മെഹർ.
പിന്നെ അവന്റെ ചിന്തകൾ പതിയെ ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.
ദേവശ്രീ വീട്ടിൽ വന്നത്.
വാതിൽക്കൽ നിന്ന അവളുടെ മടിച്ചുനിൽപ്പ്.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പരിചയമില്ലാത്ത കൗതുകം.
വീട്ടിനുള്ളിൽ അവൾ നടന്നെത്തിയപ്പോൾ മനുവിന് തോന്നിയ അത്ഭുതം.
ചിരികൾ.
ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ.
അവളുടെ സാന്നിധ്യം വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് നൽകിയ പുതിയൊരു ശബ്ദം.
ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി ദൃശ്യങ്ങൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ആ ഓർമ്മകളുടെ ഇടയിലും മെഹറിന്റെ മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നു ചേർന്നു.
അവളുടെ ചിരി.
അവന്റെ പേര് വിളിക്കുന്ന രീതി.
അവൾ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ വായുവിനുതന്നെ ഒരു വ്യത്യസ്ത ചൂടുണ്ടാകുന്ന അനുഭവം.
അവളുടെ കൈ പിടിച്ചിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ കണ്ണുകളിലൂടെ പറഞ്ഞിരുന്ന അനവധി വാക്കുകൾ.
അവളുടെ സ്നേഹം മനുവിന് പലപ്പോഴും മഴപോലെയായിരുന്നു—
ഒച്ചയില്ലാതെ വരും.
പക്ഷേ നനവ് മുഴുവൻ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങും.
അവളുടെ സാന്നിധ്യം ഒരു പ്രാർത്ഥനപോലെ.
അവളുടെ ചിരി ഒരു വിളക്കുപോലെ.
അവളുടെ കൈകളുടെ ചൂട്, ഒരിക്കലും തനിക്കു സ്വന്തമല്ലായിരുന്ന ഒരു സമാധാനം പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയതുപോലെ.
മനു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും വലിയ നിധിയാണവൾ…”
അവൻ മീനുവിനോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ തന്നെ വീണ്ടും മനസ്സിൽ കേട്ടു.
ആ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി തോന്നി.
കാരണം അത് വെറും മെഹറിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രശംസയല്ലായിരുന്നു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും തേടിപ്പോയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വികാരം അവൾ പതിയെ അവന് സമ്മാനിച്ചുവെന്നുള്ള സമ്മതം ആയിരുന്നു.
അവൻ കിടക്കയിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു.
ഫോൺ നെഞ്ചിനരികിൽ വച്ചു.
മനസ്സിൽ മെഹറിന്റെ മുഖം.
ഓർമ്മയിൽ അവളുടെ ചിരി.
അവളുടെ കൈകളുടെ ചൂട് ഇപ്പോഴും വിരലുകളിൽ പതിഞ്ഞതുപോലെ.
പുറത്ത് രാത്രി കൂടുതൽ ആഴമായി.
ജനലിനപ്പുറം കാറ്റ് ഇലകളെ തഴുകി കടന്നു.