മുറിയിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിയപ്പോൾ, ഓർമ്മകളുടെ വെളിച്ചം മാത്രം മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
മെഹറിനൊപ്പം പങ്കിട്ട ഓരോ നിമിഷവും വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ വിരിഞ്ഞു.
ഒരു മൃദുവായ ചിരി.
ഒരു കണ്ണോട്ടം.
ഒരു സ്പർശം.
ഒരു ചെറിയ ഉമ്മ.
ഒരു പൂർണ്ണമായ സ്നേഹം.
അവൻ അറിഞ്ഞില്ല എപ്പോഴാണ് കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞതെന്ന്.
ചിന്തകൾ ആദ്യം മന്ദമായി.
പിന്നെ അലിഞ്ഞു.
ദേവശ്രീയുടെ മുഖവും, മീനുവിന്റെ ചിരിയും, ലക്ഷ്മിയുടെ കളിയാക്കലും, ആർദ്രയുടെ കണ്ണുകളും, എയ്ഞ്ചലിന്റെ ചിരിയും എല്ലാം പതിയെ അകലുകയായിരുന്നു.
അവസാനം ശേഷിച്ചത് ഒരേയൊരു മുഖം.
മെഹർ.
ആ മുഖത്തേക്കാണ് അവന്റെ മനസ്സ് അവസാനമായി ചിരിച്ചത്.
അവളുടെ പേര് നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു മൃദുവായ പ്രാർത്ഥനപോലെ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്—
മനു പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
തുടരും…