പുള്ളി ഒന്നു തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ശരിയാണ് മോളെ… നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ആകട്ടെ. നമ്മൾ ആരും ഇതിന് വലിയ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നില്ലല്ലോ. ഷാജുവിന്റെ ആ ടെൻഷനും പേടിയുമൊക്കെ മാറിക്കോട്ടെ.
എന്തായാലും നമ്മൾ പരസ്പരം തുറന്ന് സംസാരിച്ചല്ലോ, അതുതന്നെ വലിയൊരു കാര്യമാണ്.”
ഞാൻ അല്പം ഗൗരവം വിടാതെ, എന്നാൽ അൻസിബയുടെ ആ സംസാരത്തെ പൂർണ്ണമായി എതിർക്കാത്ത രീതിയിൽ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബാക്കി ചായ എടുത്തു കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“എന്തായാലും കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കെ
ആയി. ഇനിയിപ്പോ ബാക്കി കാര്യങ്ങളൊക്കെ വരുന്ന പോലെ കാണാം ചേട്ടാ. പെട്ടെന്ന് എടുത്തുചാടി ഒന്നും ചെയ്യണ്ട എന്ന് മാത്രമേ ഞാൻ പറഞ്ഞുള്ളൂ.”
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ തോളിൽ സൗഹൃദത്തോടെ തട്ടിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. പുള്ളി സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനിടയിൽ, എന്നെയും അൻസിബയെയും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ട്
ഒടുവിലായി പറഞ്ഞു:
“ശരി ഷാജു, നീ വിഷമിക്കണ്ട. ഞാൻ വെറുതെ നിങ്ങളെ വട്ടം ചുറ്റിക്കാൻ നിൽക്കില്ല. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് സാവധാനം നോക്കാം.”
പുള്ളി ഫ്രെഷ് ആവാന് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയതും, മുറിയുടെ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും, ഞാൻ അൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം പരസ്പരം നോക്കി ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ പുറമെ
ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഞങ്ങൾ നടത്തിയ ആ ചെറിയ നാടകം പൂർണ്ണ വിജയം കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി വാതിൽ അടച്ച ശബ്ദം നിലച്ചതും, മുറിയിലെ ഗൗരവഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് ഒന്ന് ചാരിയിരുന്ന് അൻസിബയെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒന്നു മൂളി.
അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീണ്ടിരുന്ന്, ഇതുവരെ മുഖത്ത് പിടിച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന പേടിയുടെയും ഗൗരവത്തിന്റെയും ഭാവങ്ങളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് മാറ്റി വെച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എന്തായിരുന്നു ഇക്കയുടെ ആ ഒടുവിലത്തെ ആക്ടീംഗ്! പാവം ചേട്ടൻ അതൊക്കെ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിച്ച് നല്ല പേടിയോടെയും സമാധാനത്തോടെയുമാണ് പോയത്. ഇക്കാ നന്നായിട്ട് അഭിനയിച്ചുട്ടോ…”
ഞാൻ അവളെ കളിയാക്കുന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“പിന്നെയല്ലാതെ! ഇല്ലെങ്കിൽ പുള്ളിക്ക് നമ്മൾ അങ്ങ് എളുപ്പത്തിൽ വഴങ്ങി കൊടുത്തുവെന്ന ഒരു തോന്നൽ വരില്ലേ. പിന്നെ അതൊരു ശീലമായി നമ്മളെ വട്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
നമ്മൾ കുറച്ചു ഡിമാന്റ് കൊടുത്താലേ പുള്ളിക്ക് അതിന്റെ ഒരു വില മനസ്സിലാവൂ. അല്ലെങ്കിലും ചേട്ടന്റെ മുഖത്തുളള പരിഭ്രാന്തി കാണാൻ തന്നെ ഒരു രസമായിരുന്നു.”
അൻസിബ എന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ ശരിയാണ്…
എങ്കിലും നമ്മൾ അഭിനയം കുറച്ചു നീട്ടി വലിച്ചുട്ടോ. ഇനിയിപ്പോ പുള്ളിക്ക് വല്ല സംശയവും തോന്നുവാണെങ്കിൽ എന്ത് ചെയ്യും?
ഞാന്: നമ്മൾ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്താൽ രാമേട്ടന് നമ്മൾ ഫുൾ സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തതുപോലെ ആകില്ലേ?
ഇപ്പോൾ പുള്ളിക്ക് നമ്മളോട് അടുത്ത് ഇടപഴകാൻ ചെറിയൊരു മടിയും ശങ്കയുമൊക്കെ ഉണ്ടാകും. എങ്കിലും നമ്മൾ ഓക്കെയാണെന്നുള്ള കാര്യം പുള്ളിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്, എന്നാലും പെട്ടെന്ന് അങ്ങോട്ട് എടുത്തുചാടാൻ പറ്റില്ലെന്ന ബോധം പുള്ളിക്ക് ഇപ്പോൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്, അല്ലാതെ സംശയം ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.”
അത് കേട്ടതും അൻസിബ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ ശരിയാണ്… പുള്ളിക്ക് നമ്മളോട് അടുക്കാൻ ഇപ്പൊ ചെറിയൊരു മടിയൊക്കെ ഉണ്ടാവും. എങ്കിലും ഇക്കാക്ക് ഇതൊക്കെ ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ.”
അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും ഞാൻ അവളെ തമാശയായി ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: