കുറച്ചുകൂടി പുള്ളിയോട് ചേർന്നിരുന്നു. അവൾ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി ഒരു പ്രത്യേക ചിരിയോടെ പുള്ളിയെ നോക്കി പൊക്കിപ്പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ… ചേട്ടൻ നല്ല ബോൾഡ് അല്ലേ? വേറെ ആരെങ്കിലും ആണെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഒക്കെ വന്നാൽ എപ്പോഴേ കൺട്രോൾ വിട്ടു പെരുമാറിയെനേ.. ചേട്ടൻ ഇതൊക്കെ എത്ര കൂളായിട്ടാ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്നത്!”
അൻസിബയുടെ വർത്താനം കേട്ടതും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടി ആർത്തിയോടെ വിടർന്നു. പുള്ളി പതുക്കെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, എന്നെയും ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ… മോളെ ഇങ്ങനെ അടുത്തു കിട്ടുമ്പോൾ… ആ കൂൾനെസ്സൊക്കെ വെള്ളത്തിലാകും… എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞാൽ കൺട്രോൾ കിട്ടുന്നില്ല…”
അതുകേട്ട് ഞാൻ കാൽമേൽ കാൽ കയറ്റി വെച്ച്, പുള്ളിയുടെ ഭാഗത്തേക്ക്
നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ കൂളായി പറഞ്ഞു:
“അതെയേ ചേട്ടാ, ഇതിനെന്തിനാ ഇത്രമാത്രം പേടിക്കുന്നത്? ചേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പേടിച്ചാൽ ശരിയാകുമോ? അതൊക്കെ വിട്, ചേട്ടൻ കൂൾ ആയിട്ട് ഇരുന്നാൽ മതിയല്ലോ…
നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇതിന്റെ പേരിൽ എന്തിനാ ഇത്രയും ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്?”ഞാന് ഇപ്പോള് ഈ കാര്യം ഇപ്പോള് പല തവണ ആയി ആവര്ത്തിക്കുന്നൂ.
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്നുകൂടി കൂടി. താൻ പെട്ടു കിടക്കുന്ന കുരുക്കിലും, എന്നാൽ ഞങ്ങള് കാണിക്കുന്ന ഒരു നിസ്സാരഭാവത്തിലും പുള്ളിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയാണ് തോന്നിയത്.
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും, പാന്റ്സിനുള്ളിൽ വിയർത്തു വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന കുണ്ണയെയും കൊണ്ട് ഒന്ന് അസ്വസ്ഥനായി ഇളകിയിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്തെ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഇന്നലത്തെ
കാര്യത്തിലുള്ള ചെറുനീരസം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന്
പുള്ളിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
പുള്ളി, എന്നെ നേരെ നോക്കാൻ മടിച്ചുകൊണ്ട് പതറിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അല്ല… ഷാജു… എനിക്ക് അറിയാം, രാത്രി ആ കാര്യം… അതായത് നിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തതിൽ നിനക്ക് ചെറിയൊരു നീരസമുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.
അതിൽ നിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ… എങ്കിലും നീ ഇത്രയും കൂളായിട്ട് അതൊക്കെ വിടാൻ പറയുന്നത് തന്നെ വലിയൊരു മനസ്സാണ്…”
പുള്ളി അല്പം കൂടെ അൻസിബയുടെ അടുത്തേക്ക് ശരീരമൊന്ന് ചാച്ചിവെച്ച്, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ തുടയോട് ചേർന്ന് പതുക്കെ തുടർന്നു:
“എന്നാലും… എനിക്ക് ആ ഒരു ചിന്ത മനസ്സിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ലടാ… ഇന്നലെ രാത്രി
ഇവളുടെ കൈകൾ എന്റെ ദേഹത്ത് തടവിയ ഒരു ഫീൽ… അത് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും കൺട്രോൾ കിട്ടുന്നില്ല…”
അൻസിബയാകട്ടെ, രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കുമ്പസാരവും വെപ്രാളവുമെല്ലാം കേട്ട് ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, സാഹചര്യം കൂടുതൽ ആവേശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി വെറുതെ മിണ്ടാതിരുന്നു.
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉത്കണ്ഠയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“അപ്പൊ ഷാജു… നിന്റെ മനസ്സിൽ വിഷമം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടല്ലേ?”
അതിന് ഞാന് വളരെ കൂളായി, പുള്ളിയോട് പറഞ്ഞു:
“അത് അങ്ങനെയല്ല ചേട്ടാ… എനിക്കത് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി അക്സെപ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല. കാരണം
ഇവൾ എന്റെ ഭാര്യയാണല്ലോ! ആ ഒരു പ്രശ്നം മാത്രമേ എനിക്കുള്ളൂ… വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല.”
അതുകേട്ട് രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഒരല്പം ആശ്വാസത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാന് പെട്ടെന്ന് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പുള്ളിയോട് ചോദിച്ചു:
“ചേട്ടാ… ഞാൻ
ചേട്ടനോട് ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?”
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു:
“ആ… നീ എന്താടാ ചോദിക്കേ എന്ന് വെച്ചാൽ ചോദിച്ചോ…”
ഞാന് അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്ന്, കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദ്യം എറിഞ്ഞു:
“ചേട്ടൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞില്ലേ, ചേട്ടന്റെ ഭാര്യക്ക് ഇത്ര സൗന്ദര്യമില്ല, എന്റെ ഭാര്യയെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയാണെന്നൊക്കെ… എന്റെ ഭാര്യയെ കുറിച്ച് ചേട്ടന് നന്നായിട്ട് ഇപ്പോള് അറിയാലൊ, അപ്പൊ ചേട്ടന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യയെ കുറിച്ച് ഒന്ന് പറയാൻ പറ്റുമോ…