ഞാന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും, മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ ലളിതമായി
മാറി. ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ രണ്ടുപേർക്കും ഒരുപോലെ ആശ്വാസമാണ് നൽകിയത്.
കട്ടിലിൽ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അൻസിബയും എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പതുക്കെ ഒന്ന് തലയാട്ടി. അവൾക്ക് ഞാന് പറഞ്ഞതിൽ പൂർണ്ണ യോജിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ ചേട്ടാ, പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ ഇതൊക്കെ
ഓർത്ത് വീണ്ടും ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? നമ്മൾ എല്ലാവരും അത് ആസ്വദിച്ചു, അതാണ് സത്യം. ഇനി നമുക്ക് ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ആലോചിക്കാം.”
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ തട്ടി തലോടിക്കൊണ്ട് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് എടുത്തു തന്നു. ആ ചൂടുള്ള ചായ കൈയിലേക്ക് കിട്ടിയപ്പോൾ ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ എല്ലാ ചൂടും ലഹരിയും എന്റെ സിരകളിൽ വീണ്ടും ഒന്നുകൂടി
ഇരമ്പിവരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു. അൻസിബയും പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് എന്റെ അരികിലിരുന്ന് ചായ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി. സങ്കടങ്ങള് പൂർണ്ണമായി മാറി അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ഉണർവും കുസൃതിയും നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ചേട്ടൻ അവൾക്കും ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ നീട്ടി.
ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ… ഒരു കാര്യം കൂടെ ഞാന് പറയട്ടെ. ഇന്നലെ മോൾ എന്റെ സാധനം കയ്യിൽ പിടിച്ചു തന്ന ആ ഒരു സുഖം…
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ മറക്കില്ലടാ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല മോൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന്. അത്രയും വലിപ്പം കണ്ടിട്ട് പേടിക്കുമെന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ ഇവൾ നല്ല കാമത്തോടെയല്ലേ
അതങ്ങ് ഏറ്റെടുത്തത്!”
ചേട്ടൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും അൻസിബ നാണംകൊണ്ട് ചുവന്നുതുടുത്തു. അവൾ കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചിട്ട്, മുഖം പൊത്തിക്കൊണ്ട് ചേട്ടനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി:
“ചേട്ടൻ വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ നാണിപ്പിക്കല്ലേ… എനിക്ക് അതൊന്നും ഓർക്കാനേ വയ്യ…”
ഞാൻ അത് കേട്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ,
നാണിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ! ഇന്നലെ രാത്രി കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ചേട്ടന്റെ കുണ്ണ പിടിച്ച് അടിച്ചു കൊടുത്തപ്പോള് ഉണ്ടായ കോലവും ആവേശവും ഒക്കെ ഞാൻ കണ്ടതാ. പിന്നെ എന്തിനാടി ഇപ്പോ ഈ നാടകം?”
അൻസിബ ചെറുതായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു പഞ്ച് തന്നു:
“ഇക്കാ… ഇക്കയും കൂടി എന്നെ
കളിയാക്കല്ലേ… നിങ്ങളുടെ വർത്താനം കേട്ട് എനിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ പറ്റൂല്ല…”
അവളുടെ ആ കൊച്ചു നാണവും കുസൃതിയും കണ്ടപ്പോൾ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും വലിയ സന്തോഷമായി. എന്നിട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ഞങ്ങളോട് കൂടുതൽ അടുത്തു എന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:
“ശരിയാണല്ലോ മോളെ… അതൊക്കെ ഒരു വേറിട്ട അനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു.
ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്… നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ അത്ര മറയെന്നുമില്ലല്ലോ?”
ചേട്ടൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചതും ഞാൻ ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് പുള്ളിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ചേട്ടൻ എന്താന്ന് വെച്ചാൽ ചോദിച്ചോ… ഇനിയിപ്പോ നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്ത് മറയ്ക്കാൻ?”
അതുകേട്ടതും പുള്ളിക്ക് ഒന്നുതൂടി ആത്മവിശ്വാസമായി. പുള്ളി എന്റെ തോളിൽ
തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അല്ലടാ… ഇത്രയുമൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക്, നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി അങ്ങനത്തെ ഒരു മറയൊന്നും വേണ്ടല്ലോ. നമുക്ക് ഇങ്ങനെ കുറച്ച് സുഖങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ഷെയർ ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് പോകുന്നതുകൊണ്ട് നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോടാ?”
ഞാൻ ഇത് കേട്ടതും അല്പം ഗൗരവത്തോടെയും എന്നാൽ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ച ഭാവത്തിലും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: