“അതെ ഞാൻ വിനിതയുടെ അമ്മ ആണ് ”
“ഞാൻ ഗോകുൽ ഇതു എന്റെ ഭാര്യ രമിത ഞങ്ങൾ വിനിതയുടെ കൂടെ പഠിച്ചതാ….. ഒന്നു കാണാൻ പറ്റുമോ?
ഞാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു.. ഞാൻ ഭാര്യ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ മാളുവിന്റെ മുഖത്തു എന്തൊക്കയോ ഭാവങ്ങൾ മിന്നി മറഞ്ഞു… അവൾ എന്റെ മുഖത്തു നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്കു ആ നോട്ടം നേരിടാൻ ആവാതെ ഞാൻ നോട്ടം മാറ്റി കളഞ്ഞു
“അതിനെന്നതാ… നിങ്ങൾ അകത്തോട്ടു വാ മോനെ…. മോളെ വാ അകത്തോട്ടു..”
അവർ ഞങ്ങളെ സ്നേഹപൂർവ്വം വീടിന്റെ അഗത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഞങ്ങൾ അവരുടെ പിന്നാലെ വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ കടന്നു…. അവർ ഞങ്ങളോട് സോഫയിൽ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.. കുടിക്കാൻ എന്തേലും എടുക്കാം എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു അകത്തോട്ടു പോയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു എങ്കിലും അവർ കേട്ടില്ല..
അവർ അടുക്കളയിൽ പോയി കുടിക്കാൻ ജ്യൂസ് ആയി വന്നു ഞങ്ങൾക്ക് തന്നു.. ഞങ്ങൾ അത് കുടിച്ചു.. ഞാൻ ഒന്നു അടുത്ത ചുമരിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ഫോട്ടോ കണ്ടു ഞാൻ അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കി.. എനിക്കു എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാത്ത അവസ്ഥ.. ഞാൻ നോക്കുന്നത് കണ്ടു മാളുവും അങ്ങോട്ട് നോക്കി അവൾക്കും ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവം ആയിരുന്നു……
ആ ഫോട്ടോ കണ്ടു സത്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഞെട്ടി എന്ന് തന്നെ പറയാം…. ചുമരിൽ മലയിട്ട് തുക്കിയിരിക്കുന്ന വരുണിന്റെ ഫോട്ടോ…… എന്റെ പ്രവർത്തി എല്ലാം എന്തിനോ വേണ്ടി എന്നാ ചിന്ത ആണ് വന്നത്..
ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഫോട്ടോ നോക്കുന്നത് അമ്മ കണ്ട് അവർ ഞങ്ങളോടായി പറഞ്ഞു.
“രണ്ടു വർഷം മുൻപ് ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ എന്റെ മോൻ…………”
അവർക്കു പറഞ്ഞു മുഴുവിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. അവർ വിതുമ്പൻ തുടങ്ങി… ആവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ധാര ധാര ആയി കണ്ണീർ വന്നു…. ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.. ഒന്നും ചെയ്യാൻ ഞങ്ങൾ ആരും അല്ല… ആ അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ നോക്കി നിൽക്കാനേ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു…
മാളു എണിറ്റു പോയി അമ്മയോട് എന്തൊക്കയോ പറയുന്നുണ്ട്….. എന്നാൽ അമ്മക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. അവൾ അമ്മയെ എന്തൊക്കയോ പറഞ്ഞു ആശ്വാസിപ്പിച്ചു…
ഒന്ന് കരച്ചിൽ അടങ്ങിയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കി..എനിക്കു എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു….
“നിങ്ങള്ക്ക് വിനിതയെ കാണണ്ടേ?….”
അവർ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു…. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടും മൗനം ആണ്.. ഞങ്ങൾ വന്ന കാര്യം പോലും മറന്നപോലെ ഉള്ള ഒരു ഫീലിംഗ്….. അവർ ഒന്ന് കൂടി ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു….
……………………………………..
അവർ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നേ നടന്നു ഒരു മുറിയിലേക്ക് ഞങ്ങളെ നയിച്ചു.. അവർ വാതിൽ തുറന്നു അകത്തു കയറി ഒപ്പം ഞങ്ങളും ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടു ഞങ്ങൾ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു…. നിന്നിടത്തു നിന്നു ഒന്ന് അനങ്ങാൻ കഴിയാതെ ഞങ്ങൾ… ശരീരം ആകെ മരവിക്കുന്ന അവസ്ഥ പോലെ ആയി ആ കാഴ്ച കണ്ട്….
ഞങ്ങൾ കണ്ടത് ഒരു മെഡിക്കൽ ബെഡിൽ സർവിവൽ കോളേർ അണിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വിനിതയെ ആണ്… അവളുടെ കഴുത്തിനു താഴെ ചലനമില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി.. തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഒരു സ്പർഷം പോലും അവൾക്കു തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റിയിരുന്നില്ല… അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു മാളുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എനിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ നല്ല വിഷമം ഉണ്ട് എങ്കിലും അത് ഞാൻ പുറത്തു കാട്ടിയില്ല…
അവൾ ഞങ്ങൾ വന്നത് ഒന്നും അറിയാതെ ഉറങ്ങുക ആയിരുന്നു.. അവൾക്കു എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല… ഞങ്ങൾ അവളുടെ അമ്മയുടെ മുഖത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അവർ ഞങ്ങളെ നോക്കി നിന്നു… ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരുടെയും മുഖത്തു വിഷമം കണ്ട അവർ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു…
“അന്ന് ഉണ്ടായ ആക്സിഡന്റിൽ മോളും ഉണ്ടായിരുന്നു കാറിനുള്ളിൽ….. അവൻ അപ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയി എങ്കിലും ഇവളെ ഞങ്ങൾക്ക് പകുതി ജീവൻ ആയിട്ട് കിട്ടി… അന്ന് മുതൽ ഉള്ള ഒരു പാട് ചികിത്സ യുടെ ഫലം കൊണ്ട് അവൾ ഈ നിലയിൽ എത്തി….. ഒരു പാട് നാൾ ഇവൾ കോമയിൽ ആയിരുന്നു.. എന്നാൽ ഈ 6 മാസ്സത്തിനു മുൻപ് ഇവൾ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചു വന്നു… എന്നാൽ കഴുത്തിനു താഴെ ഇപ്പോഴും തളർന്നു കിടക്കുവാ.. ഇനി എന്ന് ഇവൾ പഴയത് പോലെ ആകും എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല “
അമ്മ അതു പറഞ്ഞു കരഞ്ഞതും ഉള്ളിലെ വിഷമങ്ങൾ എല്ലാം നുരഞ്ഞു പൊന്തി വന്നു.. അമ്മ കരയാൻ തുടങ്ങി… തന്നെ നിയന്ത്രണം ഇല്ലാതെ അലതല്ലി കരയാൻ തുടങ്ങി… ഞങ്ങൾക്കും ആ വിഷമം കണ്ടു നിക്കാൻ പറ്റിയില്ല…