രക്തം വാർന്ന്, വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിൽ കിടന്ന് പിടയുന്ന എന്നെക്കണ്ട് പേടിച്ച് ആമിക്ക് നിൽക്കാനായില്ല. എന്റെ കള്ളത്തരങ്ങൾക്കും ഈഗോയ്ക്കും അപ്പുറം അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹം അവിടെ പുറത്തുവരികയായിരുന്നു.
“ദേവാ…!” എന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അവൾക്ക് ഒരടി പോലും മുന്നോട്ടുവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മാനസ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ തന്റെ ഒരു കൈയുയർത്തി, മാന്ത്രികശക്തിയാൽ അവളെ അവിടെത്തന്നെ തടഞ്ഞു നിർത്തി.
വേദനകൊണ്ട് പുളയുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് കൂടുതൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു. സ്വന്തം ശക്തിയും ബുദ്ധിയും പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ മനുഷ്യനേക്കാൾ വലിയവൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലില്ല! ഓർമ്മകളുടെ ഏതോ കോണിൽ നിന്നും കുട്ടിക്കാലത്ത് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞുതന്ന ഒരു കഥ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
മലയോളം വലിപ്പമുള്ള, അജയ്യനായ ഒരു അസുരനെ വെറുമൊരു ചെറിയ ബാലൻ തോൽപ്പിച്ച കഥ.
ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടോ ശാരീരിക ശക്തികൊണ്ടോ ആ അസുരനെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആ ബാലൻ തന്റെ ബുദ്ധിയും സൂത്രവും മാത്രമാണ് അവിടെ പ്രയോഗിച്ചത്.
അസുരന്റെ തന്നെ വലിയ അഹങ്കാരത്തെയും ചിന്തകളെയും അവനെതിരായി തിരിച്ചുവിട്ട്, ഒടുവിൽ ആ അസുരനെക്കൊണ്ട് തന്നെ സ്വന്തം ജീവനെടുപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ എത്തിക്കുകയായിരുന്നു ആ ബുദ്ധിമാനായ കുട്ടി!
ബലം പ്രയോഗിക്കേണ്ടിടത്ത് ബലം, ബുദ്ധി പ്രയോഗിക്കേണ്ടിടത്ത് ബുദ്ധി.
തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്ന രുധിരമണിയുടെ ശക്തിയിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. കാഴ്ചകൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ വ്യക്തതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ തലച്ചോറിലെ അടഞ്ഞുകിടന്ന അറകൾ ഓരോന്നായി തുറക്കപ്പെടുകയാണ്… മാനസയുടെ ആ അഹങ്കാരത്തെയും ശക്തിയെയും എങ്ങനെ എനിക്ക് അനുകൂലമാക്കാം എന്നുള്ള ഒരു കൊടുംസൂത്രം ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നിട്ടുണ്ട്!
രക്തം വാർന്ന്, ആ ചുവന്ന മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി നിൽക്കുമ്പോഴും എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പ്രകാശവേഗത്തിൽ മിന്നിമറയുകയായിരുന്നു.
നൂറുശതമാനം ഉണർന്ന എന്റെ ബുദ്ധി ഇപ്പോൾ ഒരു സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടറിനേക്കാൾ വേഗത്തിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മാനസയുടെ നിൽപ്പ്, വായുവിന്റെ ഗതി, മുകളിൽ വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന വലിയ രുധിരമണിയുടെ കാന്തികവലയം, എന്റെ നെറ്റിയിലിരിക്കുന്ന ചെറിയ തരിയുടെ സ്പന്ദനം… എല്ലാം കൃത്യമായ ഗണിതശാസ്ത്ര സമവാക്യങ്ങൾ പോലെ എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
ശാരീരിക ശക്തികൊണ്ടോ, വാളിന്റെ വേഗതകൊണ്ടോ ഇവളെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. സമയത്തെപ്പോലും നിശ്ചലമാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഇവളുടെ വേഗതയ്ക്ക് മുന്നിൽ എന്റെ ആക്രമണങ്ങളെല്ലാം വെറും കുട്ടിക്കളിയാണ്.
അവിടെയാണ് എന്റെ തലച്ചോറ് ആ വലിയ രഹസ്യം കണ്ടെത്തിയത്!
മാനസയുടെ ശക്തി അവളുടെ ശരീരത്തിലാണ്, അവളുടെ അമാനുഷിക വേഗതയിലാണ്. എന്നാൽ വായുവിൽ നിൽക്കുന്ന ആ യഥാർത്ഥ രുധിരമണിയുണ്ടല്ലോ… അത് അസ്ഥിരമാണ്!
പല കഷണങ്ങളായി പൊട്ടിനിൽക്കുന്ന ആ ഭീമാകാരമായ രത്നത്തിന്റെ ഊർജ്ജത്തെ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എന്തിനോടും ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. പ്രത്യേകിച്ചും, എന്റെ നെറ്റിയിലിരിക്കുന്ന അതിന്റെ തന്നെ ഒരു ചെറിയ അംശത്തോട്!
എന്റെ ചുണ്ടിൽ ചോര കലർന്ന ഒരു വക്രമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഞാൻ പതുക്കെ മണ്ണിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. വാൾ നിലത്തുതന്നെ കിടക്കുകയാണ്. എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആ പഴയ വാശിയോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയായിരുന്നു. ഒരു യഥാർത്ഥ വേട്ടക്കാരന്റെ ശാന്തത!
ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് കണ്ട് മാനസ വീണ്ടും പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “എന്താ ദേവാ, നിന്റെ തലച്ചോറ് തുറന്നിട്ടും നിനക്കെന്നെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ? ഇനി നീ എന്ത് ചെയ്യാനാണ്?”