അവൻ ചോദിച്ചത് എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ഗൂഢമായ ചിന്തകളിലേക്കായിരുന്നു. ആ അരഞ്ഞാണം അമ്മുവിന്റെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത വയറിൽ കിടന്നു തിളങ്ങുന്നതും അത് അവിടെ ബന്ധിക്കുന്നതും ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “അതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ റഹീമേ… അവളുടെ ആ വടിവൊത്ത അരയിൽ ഇത് കിടക്കുന്നത് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയായിരിക്കും. അവൾക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ വലിയ ഇഷ്ടമാ.”
റഹീം: “ഭാഗ്യവാൻ! നീ ചെന്നിട്ട് അവളെ ഈ ഡ്രസ്സും സ്വർണ്ണവും ഒക്കെ അണിയിച്ചു നിർത്തിയിട്ടുള്ള ഫോട്ടോ എനിക്ക് അയച്ചു തരണമെന്നില്ല, പക്ഷേ വിശേഷങ്ങൾ പറയണം. നിന്റെ കണ്ണ് കണ്ടിട്ട് നീ അവിടെ ചെന്നാൽ അവളെ വെറുതെ വിടുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.”
റഹീം തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അത് എന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെ വല്ലാതെ ആളിപ്പടർത്തി. ‘അവൾ എന്റെ അനിയത്തിയാണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…’ എന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം കടന്നുപോയെങ്കിലും ഉടനെ ഞാൻ അത് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അവൾ എനിക്ക് മുന്നിൽ വെറുമൊരു പെണ്ണാണ്. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിൽ അണിയിച്ചൊരുക്കാൻ പോകുന്ന എന്റെ സ്വന്തം പെണ്ണ്.
റഹീം: “എന്തായാലും പെട്ടി ലോക്ക് ചെയ്യാം. നീ ചെന്നിട്ട് ഇതിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചോ.”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പെട്ടി അടച്ചു. റൂമിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വിമാനത്താവളത്തിലെ ആ തിരക്കല്ലായിരുന്നു, പകരം ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഒറ്റമുറിയിൽ ഞാൻ വാങ്ങി നൽകിയ ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം അണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്മുവിന്റെ രൂപമായിരുന്നു. ആ അരഞ്ഞാണം അവളുടെ വയറിൽ മുറുകുന്നതും അവളുടെ ആ 34D സൈസിനെ താങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചുവന്ന ലേസുകളും എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി.
നാട്ടിലെ എയർപോർട്ടിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പഴയ ആവേശമൊന്നും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സ് മുഴുവൻ ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ചെറിയ മുറിയിലും അവിടെ എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മുവിലുമായിരുന്നു. എയർപോർട്ടിൽ അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും വന്നിരുന്നു. എല്ലാവരെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചും വീട്ടിലെത്തി.
അമ്മ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവങ്ങളെല്ലാം ഒരുക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്ത് കഴിക്കുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ അമ്മുവിന്റെ ആ വശ്യമായ ചിരിയായിരുന്നു. ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരും ഒക്കെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു. ഗൾഫിൽ നിന്നു വന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൊടുക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ പെട്ടി തുറക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടയും. ഏറ്റവും അടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ ചുവന്ന ലേസ് വസ്ത്രങ്ങളും സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണവും ആരും കാണരുതേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
നാലു ദിവസങ്ങൾ… അത് നാലു യുഗങ്ങൾ പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.
ഒന്നാം ദിവസം: വീട്ടിലെ തിരക്കുകളിൽ പെട്ടു. അമ്മുവിനെ വിളിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. രാത്രി അവൾ അയച്ച മെസ്സേജ് കണ്ടു: “മഹിയേട്ടാ… അവിടെ എല്ലാവരുടെയും ഇടയിൽ എന്നെ മറന്നോ?” അതിന് മറുപടിയായി ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത കുറച്ചു വാക്കുകളിൽ ഒതുക്കി.
രണ്ടാം ദിവസം: കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം പുറത്തു പോയി. അവർ കള്ളു കുടിച്ചു പാട്ടു പാടുമ്പോൾ ഞാൻ മൂലയിൽ ഇരുന്ന് ഫോണിൽ അവളുടെ ഫോട്ടോകൾ നോക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ ഫോട്ടോയിലും അവളുടെ ശരീരത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ അളന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
മൂന്നാം ദിവസം: ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകാനുള്ള പ്ലാൻ വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. പഴയ ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ കാണാനുണ്ടെന്നും അവിടെ ചെറിയൊരു ബിസിനസ്സ് കാര്യം ഉണ്ടെന്നും കള്ളം പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ ആദ്യം ഒന്ന് എതിർത്തുവെങ്കിലും ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചു.
നാലാം ദിവസം: ബാഗുകൾ വീണ്ടും പാക്ക് ചെയ്തു. ആരും കാണാതെ ആ ചുവന്ന ഇന്നറുകളും അരഞ്ഞാണവും ഒരു ചെറിയ ബാഗിലേക്ക് മാറ്റി. നാളെ രാവിലെയാണ് ബസ്സ്.
അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. അമ്മുവിനെ വിളിച്ചു.