അങ്ങ് മിസ്സിസാഗയിലെ ഓഫീസിലിരുന്ന് ഫയലുകൾ നോക്കുകയായിരുന്ന ഷാഹിദ്, ആ സെൽഫിയും വോയിസ് നോട്ടും കണ്ടതും വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
തന്റെ ഭാര്യ എത്ര പാവമാണ്! ഓരോ ചുവടിലും തന്നെ ഇങ്ങനെ ആശ്രയിക്കുന്ന അവളെ കിട്ടിയത് തന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
എങ്കിലും ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ ഷാഹിദിന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നിരാശയും തോന്നി—’കഷ്ടം!
ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ അത്രയും കൊഞ്ചിപ്പറഞ്ഞതല്ലേ എയർപോർട്ടിൽ കയറിയാൽ ആ കറുത്ത പർദ്ദയൊന്ന് ഊരിവെച്ച് മോഡേൺ ആയിട്ട് പോകാൻ! എന്നിട്ടും അവൾ കഴുത്തുവരെ മൂടിപ്പുതച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്…’
പക്ഷേ ആ നിരാശയിൽ അവൾക്ക് മീതെ ദേഷ്യപ്പെടാനല്ല അവന് തോന്നിയത്; മറിച്ച് സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്താനാണ്! ‘അന്ന് കുമരകത്ത് വെച്ച് അവളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ ഞാൻ കാണിച്ച ആ അമിതാവേശമാണ് എല്ലാം നശിപ്പിച്ചത്. അന്ന് ഞാൻ അവളെ പേടിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണ് അവൾ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പർദ്ദയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ കയറിപ്പോയത്! സാരമില്ല, അവൾ കാനഡയിലേക്ക് വരട്ടെ, പതിയെപ്പതിയെ എന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ പഴയതുപോലെ മാറ്റിയെടുക്കും!’
“നീ പേടിക്കണ്ട എന്റെ പൊന്നൂ… ഞാൻ ഇവിടെ ലൈവിലുണ്ട്. ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറിയിട്ട് മെസ്സേജ് അയക്കണം ട്ടോ,” അവൻ മറുപടി അയച്ചു.
ഏഴരയോടെ ബോർഡിംഗ് അനൗൺസ്മെന്റ് വന്നു. ജസ്ന ഏറോബ്രിഡ്ജിലൂടെ നടന്ന് വിമാനത്തിനുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു.
ഇൻഡിഗോ വിമാനമായതുകൊണ്ട് വലിയ ബിസിനസ്സ് ക്ലാസ്സ് ക്യാബിനുകൾ അതിലുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ഏറ്റവും മുൻനിരയിലെ വിശാലമായ ലെഗ്-സ്പേസുള്ള Row 1 Window Seat സീറ്റായിരുന്നു രോഹിത് അവൾക്കായി ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത്. എയർഹോസ്റ്റസുമാർ അവളെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ഇരുത്തി.
ജസ്ന ജനലിനരികിലെ സീറ്റിലിരുന്ന് സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്—അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലേക്ക് (Aisle/Middle seat) ഇരുപത്തിയഞ്ചു വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന, ജീൻസും ഡെനിം ജാക്കറ്റും സൺഗ്ലാസ്സും ധരിച്ച ഒരു പരിഷ്കാരിയായ ചെറുപ്പക്കാരൻ വന്നിരുന്നത്!
ബാംഗ്ലൂരിലെ ഏതോ ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു കോഴിക്കോട്ടുകാരൻ പയ്യനായിരുന്നു അവൻ. വിമാനത്തിൽ തന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്നത് കറുത്ത പർദ്ദയിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം അവന് വലിയ താല്പര്യമൊന്നും തോന്നിയില്ല.
എന്നാൽ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടാൻ ജസ്ന അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടിയപ്പോൾ അവൻ വെറുതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി!
കറുത്ത ഹിജാബിനുള്ളിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പൗർണ്ണമി ചന്ദ്രനെപ്പോലെ വെളുത്തു തുടുത്ത മുഖം! കണ്മഷിയെഴുതിയ ആ വലിയ മാൻകണ്ണുകളും, റോസ് ലിപ്-ഗ്ലോസ്സ് തിളങ്ങുന്ന ചുണ്ടുകളും, അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തുന്ന ആ വിലകൂടിയ ഫ്രഞ്ച് പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഊദിന്റെയും മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധവും!
പർദ്ദയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതൊരു സാധാരണ പെണ്ണല്ല, മറിച്ച് അപ്സരസ്സിനെപ്പോലൊരു സുന്ദരിയാണെന്ന് കണ്ടതും ആ പയ്യന്റെ ഉള്ളിലെ പൂവാലൻ ഉണർന്നു.
“ഹായ്… സീറ്റ് ബെൽറ്റ് കുടുങ്ങിപ്പോയോ? ഞാൻ ഹെൽപ്പ് ചെയ്യട്ടെ?” അവൻ ആവശ്യമില്ലാതെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട്, അവളുടെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട കൈകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ജസ്ന പെട്ടെന്ന് തന്നെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ബെൽറ്റിന്റെ ക്ലിപ്പ് ഇട്ടു. “വേണ്ട… കിട്ടി,” അവൾ മുഖത്ത് നോക്കാതെ വളരെ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ ഒറ്റവാക്കിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ പയ്യൻ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. “ആദ്യമായിട്ടാണോ ഫ്ലൈറ്റിൽ? ബാംഗ്ലൂരിൽ എവിടെയാ പോകുന്നത്? പഠിക്കുകയാണോ അതോ ഹസ്ബൻഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോവുകയാണോ?” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി സംസാരം നീട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു.
ജസ്ന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ കൊതിയും ആരാധനയും അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

ജസ്നയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഇത്രയും റിസ്ക് എടുക്കുന്ന രോഹിതും തന്റെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഇനിയുള്ള ഏക അവകാശി രോഹിത് ആണെന്നു നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച ജസ്നയും ഒന്നാകുമ്പോൾ ആ ബന്ധത്തിന്റെ ആധികാരികത ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജസ്നയെന്ന ഹൂറിയുടെ കണ്ഠത്തിൽ രോഹിത് അണിയിച്ച താലി കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…
പൊന്നു ബ്രോ, മികച്ച കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തിലും അച്ചടക്കത്തിലും വളർന്നുവന്ന ജസ്ന രോഹിതുമായി അടുക്കുന്നത് കാമം മൂലമല്ല, അയാളുടെ ക്വാളിറ്റിയും കെയറിങ്ങും ഒക്കെ കണ്ട് ആകൃഷ്ടയായിട്ടാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ നാളെകളിൽ മാർക്കിനെപ്പോലുള്ള സായിപ്പന്മാർക്കും പായ വിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തിക്കരുതെന്നൊരു അപേക്ഷയുണ്ട്.
അതുപോലെ എയർപോർട്ടിൽ വെച്ച്കോ ഴിക്കോട്ടുകാരൻ പയ്യനെ ജസ്നയുടെ ഐഡന്റിറ്റി വെളിപ്പെടും മട്ടിൽ തുറന്നു കാണിക്കേണ്ടായിരുന്നു. നാളെകളിൽ അവളുടെ രഹസ്യബന്ധം സമൂഹം തിരിച്ചറിയാൻ അതൊരു കാരണമായേക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത ഇല്ലാതില്ലല്ലോ. ജസ്നയെ സംബന്ധിച്ച രഹസ്യങ്ങൾ അവളിലും അവളുടെ പുരുഷന്മാരായ ഷാഹിദിലും രോഹിതിലും മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതായിരിക്കും കൂടുതൽ നന്ന്.