പാപശൽഭം – 21 5അടിപൊളി  

പാപശൽഭം – 21

[ Shanushinu ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

ജസ്‌നയുടെ രഹസ്യ കല്യാണം


(ജസ്ന അവളുടെ നാട്ടിൽ)

ശനിയാഴ്ച പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണി.

ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ആകാശത്തോളം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ഇരുപത്തിയഞ്ചാം നിലയിലെ ആ പ്രസിഡൻഷ്യൽ സ്യൂട്ടിൽ, കൂറ്റൻ ചില്ലുജാലകങ്ങൾക്കപ്പുറം രാത്രിയുടെ കനത്ത കറുപ്പ് പതിയെ ചാരനിറത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. താഴെ മഞ്ഞുവീണ തെരുവുകളിൽ വൈദ്യുതി വിളക്കുകൾ അണയാത്ത നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ പോലെ അപ്പോഴും മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.

മുറിയിലെ ക്രിസ്റ്റൽ ഫ്ലവർ വേസുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വെളുത്ത ലില്ലിപ്പൂക്കളുടെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധവും, ശീതീകരിച്ച വായുവിലെ നേർത്ത തണുപ്പും ആ പുലർകാല നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു കനം നൽകി.

തൂവെള്ള പട്ടുവിരിപ്പുകൾ ചുളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ വലിയ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ചില്ലുജാലകത്തിന് തൊട്ടുമുന്നിലായി നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജസ്‌ന. ഇന്നലെ രാത്രി നന്ദി ഹിൽസിലെ വിരുന്നിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം പ്രണയത്തിന്റെയും ലഹരിയുടെയും ആഴങ്ങളിൽ പുലർച്ചെ വരെ അവർ അലിഞ്ഞുചേർന്നതിന്റെ മധുരമുള്ള തളർച്ച അപ്പോഴും അവളുടെ ഓരോ ഞരമ്പിലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

കടുംചുവപ്പ് സിൽക്ക് റോബ് അയഞ്ഞുപുതച്ച്, അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ കറുത്ത മുടിയിഴകളുമായി അവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ നോട്ടം പുറത്തെ നഗരത്തിലായിരുന്നില്ല—മറിച്ച് മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ പായ്ക്ക് ചെയ്തുവെച്ചിരുന്ന തന്റെ വലിയ സ്യൂട്ട്കേസിലും, അതിനരികിലെ കസേരയിൽ മടക്കിയിട്ടിരുന്ന പർദ്ദയിലുമായിരുന്നു.

നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ആരോ കല്ലെടുത്തുവെച്ചതുപോലൊരു വിങ്ങൽ അവളെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചു.

ഇന്ന് ശനിയാഴ്ച. ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്നുമണിക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ ഈ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് താൻ പടിയിറങ്ങണം. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു ദിവസങ്ങളായി ഒരു മഹാറാണിയെപ്പോലെ ശ്വസിച്ച ഈ സ്വാതന്ത്ര്യവും, ഒരു മറയുമില്ലാതെ താൻ അർപ്പിച്ച ഈ പ്രണയവും, ഈ മുറിയിലെ ചൂടും ഇവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്, വീണ്ടും ആ കറുത്ത പർദ്ദയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി മഞ്ചേരിയിലെ ഷാഹിദിന്റെ തറവാട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകണം. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ ഉമ്മയുടെയും

സഫയുടെയും മുന്നിൽ നിൽക്കണം; ഫോണിലൂടെ ഷാഹിദിനോട് പഴയതുപോലെ സംസാരിക്കണം.

ഒരു കുറ്റബോധമല്ലായിരുന്നു അപ്പോൾ അവളെ തളർത്തിയത്—മറിച്ച്, തന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെ വീണ്ടും ആ പഴയ കൂട്ടിലേക്ക് അടച്ചുപൂട്ടേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ തീവ്രമായ നൊമ്പരമായിരുന്നു.

അവളുടെ വലിയ മാൻകണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുനീർ കവിളുകളിലൂടെ നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകിയിറങ്ങി.

“ഇത്ര വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് എഴുന്നേറ്റ് ആ പെട്ടി നോക്കി എന്തിനാ എന്റെ പെണ്ണ് ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?”

തൊട്ടുപിന്നിൽ നിന്ന് ഉറക്കച്ചടവുള്ള, എന്നാൽ കടലിന്റെ ആഴമുള്ള ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം കാതിൽ പതിച്ചതും ജസ്‌ന ഒന്ന് വിറച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം, രോഹിത് കുമാറിന്റെ കരുത്തുറ്റ ഇരുണ്ട കൈകൾ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ വന്ന്, ചുവന്ന സിൽക്ക് റോബിന് മുകളിലൂടെ അവളുടെ ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിനെ മുറുകെ പുണർന്നു.

അയാളുടെ ചൂടുള്ള നഗ്നമായ നെഞ്ച് അവളുടെ പുറംഭാഗത്തോട് ചേർന്നമർന്നു; അയാളുടെ ചെറിയ താടി അവളുടെ വെളുത്ത തോളിലേക്ക് പതിഞ്ഞു.

ജസ്‌നയ്ക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ അയാളുടെ കൈവലയത്തിനുള്ളിൽ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പി.

“എനിക്ക് വയ്യ ഏട്ടാ… ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് എങ്ങനെയാ ഞാൻ ആ ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറുക?” അവളുടെ ശബ്ദം മഞ്ചേരിയുടെ ആർദ്രമായ ഈണത്തിൽ ഇടറി. “അഞ്ചു ദിവസം കൊണ്ട് ഏട്ടൻ എന്നെ ആകെ മാറ്റിയിട്ടല്ലേ എന്നെ വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് തന്നെ വിടുന്നത്… ഇനി എങ്ങനെയാ ഞാൻ ആ പഴയ ജസ്‌നയായിട്ട് അവിടെ ചെന്ന് ജീവിക്കുക? ഏട്ടന്റെ ഈ നെഞ്ചും മണവും ഇല്ലാതെ എനിക്കവിടെ ശ്വാസം മുട്ടും ഏട്ടാ…”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *