തൊട്ടുപിന്നാലെ, ബാംഗ്ലൂരിലെ പ്രശസ്ത കാർഡിയോളജിസ്റ്റും തൃശ്ശൂരിൽ നിന്നുള്ള രോഹിത്തിന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തുമായ ഡോക്ടർ വിക്രം നായർ മുന്നോട്ട് വന്നു. നാൽപ്പത്തിനാലുകാരനായ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തമാശയേക്കാൾ ഉപരി ആഴമേറിയൊരു വൈകാരികതയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ ഇരുകൈകളും കൂപ്പി അങ്ങേയറ്റം ആദരവോടെ ജസ്നയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“Welcome to the family, Jasna…” വിക്രമിന്റെ ശബ്ദം സ്നേഹം കൊണ്ട് ചെറുതായി ഇടറി. “കുട്ടിക്കാലത്തേ അച്ഛനും അമ്മയും പോയതിന് ശേഷം ഈ തന്റേടി ആരെയും തന്റെ ഹൃദയത്തിന് അരികിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതി ഇത്രയും വലിയൊരു സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുത്തപ്പോഴും ഇവൻ എന്നും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ ഇവന്റെ കണ്ണിലുള്ള ആ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി—നാൽപ്പത്തിരണ്ടാം വയസ്സുവരെ ഇവൻ കാത്തിരുന്നത് വെറുതെയായില്ലെന്ന്! ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും കാത്തിരിപ്പിന് ഇതിലും വലിയൊരു സമ്മാനം കിട്ടാനില്ല.”
വിക്രമിന്റെ ആ ഹൃദയസ്പർശിയായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജസ്നയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി. അയാളുടെ വാക്കുകളിൽ
കള്ളത്തരമില്ലായിരുന്നു; തന്നെ രോഹിത് കുമാറിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാര്യയായി, ഒരു കുടുംബാംഗമായി ഹൃദയത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്ന ആ ആത്മാർത്ഥത അവളുടെ നെഞ്ചിനെ കുളിരണിയിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും ഇളയവനും, ആ ഗ്ലാസ്സ് പവിലിയൻ പുനർനിർമ്മിച്ച പ്രശസ്ത ലക്ഷ്വറി ആർക്കിടെക്റ്റുമായ നാൽപ്പതുകാരൻ അർജുൻ വർമ്മ മുന്നോട്ട് വന്നത്. തോളിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ പ്രൊഫഷണൽ ഡി.എസ്.എൽ.ആർ ക്യാമറ ഒറ്റനിമിഷം കൊണ്ട് കണ്ണിലേക്ക് ചേർത്തുവെച്ച് അയാൾ മന്ത്രിച്ചു:
“Don’t move—please, stay right in that sunbeam! എന്റെ ദൈവമേ… ആ വെളുത്ത മസ്ലിനും, അതിനിടയിലൂടെ തിളങ്ങുന്ന ആ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണവും… രോഹിത്, ഇവൾ ശരിക്കും ഭൂമിയിലുള്ള പെണ്ണാണോ, അതോ നീ നേരെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറക്കിക്കൊണ്ടുവന്നതാണോ?!”
ക്യാമറയുടെ ഷട്ടർ തുടർച്ചയായി ശബ്ദിച്ചപ്പോൾ ജസ്ന നാണത്താൽ മുഖം കുനിച്ച് രോഹിത്തിന്റെ കറുത്ത പട്ടുകുർത്തയുടെ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നുനിന്നു. കയ്യെത്തിച്ചു ചെറിയ ആ വെള്ള പാവാടയുടെ അറ്റം തുടയിലേക്ക് താഴ്ത്തിപ്പിടിക്കാൻ അവളുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“അവളെ ഇങ്ങനെ വാതിൽക്കൽ നിർത്തിത്തന്നെ വിരട്ടാതെ ഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കെടാ…” രോഹിത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജസ്നയുടെ നഗ്നമായ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈചുറ്റി അവളെ ബ്രഞ്ച് മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് ആനയിച്ചു. “വരൂ പൊന്നൂ… ഇവന്മാരെയൊക്കെ ഞാൻ നിനക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാം.”
വെള്ള ലില്ലിപ്പൂക്കൾ അലങ്കരിച്ച ആ നീണ്ട മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും അവർ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ക്രിസ്റ്റൽ ഗ്ലാസ്സുകളിൽ തണുത്ത ഷാംപെയ്നും, ജസ്നയ്ക്കായി ഫ്രഷ് ഫ്രൂട്ട് മോക്ക്ടെയിലുകളും നിരന്നു. തണുത്ത മലങ്കാറ്റും പശ്ചാത്തലത്തിലെ വയലിൻ സംഗീതവും ആ സ്വകാര്യ വിരുന്നിന് ഒരു യൂറോപ്യൻ പ്രൗഢി നൽകി.
മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളും വിവാഹിതരും കുട്ടികളുള്ളവരുമായിരുന്നു—പെട്ടെന്നുള്ള തീരുമാനമായതുകൊണ്ടും, തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ആൺസുഹൃത്തുക്കൾക്ക് മാത്രമായി
രോഹിത് ഒരുക്കിയ രഹസ്യവിരുന്നായതുകൊണ്ടും അവർ ആരും കുടുംബങ്ങളെ കൂട്ടിയിരുന്നില്ല. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം പഴക്കമുള്ള സൗഹൃദമായതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ നാലുപേർക്കുമിടയിൽ യാതൊരു ഔപചാരികതയുടെയും അതിർവരമ്പുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അങ്ങേയറ്റം ഉന്നത നിലവാരം പുലർത്തുന്നവരാണെങ്കിലും, അവരുടെ തമാശകളിലും വർത്തമാനങ്ങളിലും ഒരുതരം സ്വതന്ത്രമായ, മുതിർന്നവരുടെ കുസൃതിയും മൂർച്ചയുമുണ്ടായിരുന്നു.
“അല്ല ജസ്നാ, സത്യം പറ…” കബീർ തന്റെ ഷാംപെയ്ൻ ഗ്ലാസ്സ് ചുഴറ്റിക്കൊണ്ട്, വശ്യമായൊരു ചിരിയോടെ മേശയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞിരുന്നു. “ബോംബെയിലും ലണ്ടനിലും ടൊറന്റോയിലുമൊക്കെയായിട്ട് കഴിഞ്ഞ പത്തു കൊല്ലം എത്രയോ മോഡലുകളും ബിസിനസ്സ്കാരികളും ഇവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു തളർന്നത് എന്റെ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരാൾക്കും കേറാൻ പറ്റിയില്ല. എന്ത് മന്ത്രവാദമാ നീ ഇവന്റെ മേൽ പ്രയോഗിച്ചത് ഈ കരിമ്പാറയെ ഇങ്ങനെ പഞ്ഞിപോലെ ഉരുക്കിയെടുക്കാൻ?”
