എന്നെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല ഏട്ടാ… അഞ്ചു ദിവസം കൊണ്ട് ഇത്രയൊക്കെ മാറാൻ ഒരു മനുഷ്യന് പറ്റുമോ?”
രോഹിത് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി ആർദ്രമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ മാറിയതല്ല പൊന്നൂ… നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും നാൾ അടിച്ചമർത്തി വെച്ചിരുന്ന യഥാർത്ഥ ജസ്ന ഇപ്പോഴാണ് പുറത്തുവന്നത്.”
“അതൊക്കെ ശരിയാ ഏട്ടാ… പക്ഷേ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം മഞ്ചേരിയിൽ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും രണ്ട് ജീവിതം ജീവിക്കേണ്ടി വരില്ലേ?” അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു. “പുറത്ത് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഷാഹിദിന്റെ ഭാര്യ, ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ ഏട്ടന്റെ പെണ്ണ്… എനിക്ക് ഇടയ്ക്കൊക്കെ പേടിയാവും ഏട്ടാ, ഈ നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെ ഞാൻ എങ്ങനെ നടക്കുമെന്ന്.”
“നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല നടക്കുന്നത് പൊന്നു,” രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിന് കരിങ്കല്ലിന്റെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “ഈ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ നിന്റെ ജീവിതം എന്ത് വേഷം കെട്ടേണ്ടി വന്നാലും, നിന്റെ വേരുകൾ ഇനി ഉറച്ചിരിക്കുന്നത് എന്റെ ഉള്ളിലാണ്. നിനക്ക് പിൻബലമായി, ഒരു കോട്ടപോലെ ഞാൻ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. അതിന് ഒരു ശാശ്വതമായ സാക്ഷ്യം ഉണ്ടാക്കാനാണ് ഞാൻ നിന്നെ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്നത്.”
പതിനഞ്ചു മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം, ഇരുമ്പുഗേറ്റുകൾ കടന്ന് റേഞ്ച് റോവർ രോഹിത് കുമാറിന്റെ സ്വകാര്യ എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മഞ്ഞിൽ കുളിച്ചുകിടക്കുന്ന കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള കൽപ്പാത പിന്നിട്ട്, മലയുടെ ഏറ്റവും നെറുകയിലുള്ള ഒരു ശാന്തമായ മൈതാനത്ത് കാർ ചെന്നുനിന്നു.
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ജസ്നയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മി ഒഴുകിനടക്കുന്ന ആ കൊടുമുടിയുടെ അറ്റത്ത്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു കൊച്ചു കൽക്ഷേത്രം! ആഡംബരങ്ങളോ ബഹളങ്ങളോ ആൾക്കൂട്ടമോ ഒന്നുമില്ലാത്ത, പച്ചപ്പായൽ പടർന്ന കരിങ്കൽച്ചുവരുകളുള്ള തികച്ചും ശാന്തമായ ഒരു പുരാതന ശ്രീകോവിൽ. കൽമണ്ഡപത്തിന്
മുന്നിലെ വലിയ ഓട്ടുവിളക്കിൽ എണ്ണത്തിരികൾ പ്രഭാതക്കാറ്റിലുലഞ്ഞ് സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്നു. വിളക്കിനരികിലായി, മുണ്ടും മേൽമുണ്ടുമുടുത്ത് നെറ്റിയിൽ ഭസ്മക്കുറിയണിഞ്ഞ, അറുപത്തിയഞ്ചു വയസ്സിലധികം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റം ശാന്തനും തേജസ്വിയുമായ ഒരു വൃദ്ധനായ ശാന്തിക്കാരൻ മാത്രം കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഷാൾ ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കിയിട്ട്, ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ചുവെച്ച് ജസ്ന രോഹിത്തിന്റെ കൈപിടിച്ച് ആ തണുത്ത കരിങ്കൽപ്പടികൾ കയറി. പനിനീരിന്റെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ശുദ്ധമായ സുഗന്ധം അവളുടെ മനസ്സിലെ സകല അസ്വസ്ഥതകളെയും കഴുകിക്കളഞ്ഞു.
ശാന്തിക്കാരൻ അവരെ വാത്സല്യത്തോടെ സ്വീകരിച്ച് ശ്രീകോവിലിന് മുന്നിൽ നിർത്തി. അവിടെ യാതൊരു തരത്തിലുള്ള ദുരൂഹതകളോ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ചടങ്ങുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല—തികച്ചും ലളിതവും, പരമ്പരാഗതവും, ആത്മാവിനെ തൊടുന്നതുമായ ഒരു യഥാർത്ഥ ക്ഷേത്രവിവാഹം.
ശാന്തിക്കാരൻ മംഗളമന്ത്രങ്ങൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഉരുവിട്ട്, പൂജിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വെള്ളിത്താലം രോഹിത്തിന് നേരെ നീട്ടി. അതിനുള്ളിൽ, മഞ്ഞൾക്കുറി തൊട്ട നേർത്ത സ്വർണ്ണച്ചരടിൽ കോർത്ത ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണത്താലിയും, ചെറിയൊരു വെള്ളിച്ചെപ്പിൽ കടുംചുവപ്പ് സിന്ദൂരവും, ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മിഞ്ചിയും വെട്ടിത്തിളങ്ങി.
രോഹിത് കുമാർ ആ സ്വർണ്ണത്താലി കൈയിലെടുത്ത് ജസ്നയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി നിന്നു. ജസ്നയുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ ആ നിമിഷം വിസ്മയവും ഭക്തിയും പ്രണയവും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞൊഴുകി. അയാളുടെ ആഴമുള്ള കണ്ണുകളിൽ തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമുള്ള ആരാധന കണ്ട് അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ തല അല്പം താഴ്ത്തിക്കൊടുത്തു.
മന്ത്രധ്വനികളുടെയും കാറ്റിലുലയുന്ന അമ്പലമണിയുടെയും അകമ്പടിയോടെ, രോഹിത് കുമാർ തന്റെ ഇരുണ്ട, കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി—കൃത്യമായി മൂന്ന് ഉറച്ച കെട്ടുകളോടെ ആ സ്വർണ്ണത്താലി ജസ്നയുടെ കഴുത്തിൽ ബന്ധിച്ചു! തണുത്ത ആ ചെറിയ സ്വർണ്ണത്താലി അവളുടെ തൊണ്ടക്കുഴിക്ക്
