വാതിൽക്കൽ നിന്ന് രോഹിത് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. അയാളുടെ ശ്വാസം അല്പം മുറുകിയിരുന്നു. അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അർജുൻ ക്യാമറ വീണ്ടും താഴ്ത്തി. അയാൾ രോഹിത്തിനെ നോക്കി.
രോഹിത് അയാളെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം മാത്രം. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അല്പം വിടർന്നു. പിന്നെ അയാൾ തലയൊന്ന് അനക്കി. രോഹിത് ഒരു വാക്കും പറയാതെ വീണ്ടും ചുമരിൽ ചാരി നിന്നു.
“ഇനി… ആ വിരൽ അരഞ്ഞാണത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്ന് നീക്കൂ,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ ശബ്ദം അല്പം പരുക്കനായിരുന്നു. “പതുക്കെ. ആ ലേസിന്റെ മുകളിലേക്ക്.”
ജസ്നയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. അവൾ ഏട്ടൻ നോക്കി നിൽക്കെ തന്നെ അത് ചെയ്തു. വിരലുകൾ അരഞ്ഞാണത്തിന് താഴെ ഇറങ്ങി. ആ നേർത്ത വെള്ള മസ്ലിൻ തുണിയുടെ അരികിലൂടെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ തുടയിടുക്കിന്റെ മുകൾഭാഗത്ത് വിരലുകൾ പതിഞ്ഞു. അവിടെ അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. അവളുടെ ഇടുപ്പ് ചെറുതായി മുന്നോട്ട് തള്ളി. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു.
“ആഹ്…”
അത് വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു. പക്ഷേ മുറിയിൽ ഉള്ളവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അർജുൻ ക്യാമറ താഴ്ത്തി. അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അല്പം അടഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ തൊണ്ട ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു. അർജുൻ തിരിഞ്ഞ് വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. രോഹിത് അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ തുടയിടുക്കിൽ ഉറച്ചിരുന്നു. അയാളുടെ വലതുകൈ അല്പം മുറുകിയിരുന്നു. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം അയാളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ക്യാമറ വീണ്ടും ഉയർത്തി.
“ഇത്രയും മതി,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ ശബ്ദം മുമ്പത്തേക്കാൾ താഴ്ന്നതായിരുന്നു. “ഇതിലും മനോഹരമായൊരു ഫ്രെയിം ഇനി എടുക്കാനില്ല.”
അയാൾ ക്യാമറ താഴ്ത്തി ലെൻസ് ക്യാപ് ഇട്ടു. ജസ്ന അപ്പോഴും കൈവരിയിൽ ചാരി നിന്നിരുന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും
പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ നിന്നുള്ള നനവ് ഇപ്പോൾ ആ ലേസ് പാന്റീസിന് പുറത്തേക്ക് തെളിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ നേരെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. രോഹിത് അവിടെ നിന്ന് അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ തുടയിടുക്കിൽ നിന്ന് മുഖത്തേക്ക് ഉയർന്നു. അവൾ ഒരു വാക്കും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഇപ്പോഴും അല്പം വിടർന്ന് തന്നെ നിന്നിരുന്നു.
“ഫന്റാസ്റ്റിക്…” അർജുൻ തന്റെ തൊണ്ടയൊന്ന് ക്ലിയർ ചെയ്തുകൊണ്ട് ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് ക്യാപ് ഇട്ടു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിന് അപ്പോൾ അസാധാരണമായൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു. “രോഹിത്, യു ആർ എ വെരി ലക്കി മാൻ. യുവർ വെയിറ്റ് വാസ് വർത്ത് ഇറ്റ്.”
പത്തര കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചു മിനിറ്റായപ്പോഴേക്കും, കൺസർവേറ്ററിയിൽ നിന്ന് രോഹിത്തും ജസ്നയും അർജുനും തിരികെ പുൽത്തകിടിക്ക് അഭിമുഖമായുള്ള വെയിലേറ്റുകിടക്കുന്ന ഓപ്പൺ ലോഞ്ച് ഡെക്കിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
വയലിനിസ്റ്റിന്റെ മൃദുവായ സംഗീതം അപ്പോഴും കാറ്റിലൊഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുത്തുപതിച്ച ഹീലുകൾ ഇട്ടുനിന്ന് പാദങ്ങൾ ചെറുതായി വേദനിച്ചതുകൊണ്ട്, ജസ്ന ലോഞ്ച് ഡെക്കിലെ താഴ്ന്ന വെള്ള വെൽവെറ്റ് സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നപ്പോൾ ആ ഹീലുകൾ പതിയെ കാൽക്കലേക്ക് ഊരിവെച്ചു. കാൽപ്പാദങ്ങൾ തണുത്ത തേക്കുമരത്തറയിൽ വെച്ച് അവൾ അല്പം ചരിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ, അവളുടെ വെണ്ണക്കൽ കണങ്കാലുകളിലെ വജ്രപ്പാദസരങ്ങളും വലതുകാൽവിരലിലെ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണ മിഞ്ചിയും പകൽവെളിച്ചത്തിൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ഡോക്ടർ വിക്രം നായർ, തണുത്ത മോക്ക്ടെയിൽ നിറച്ച ക്രിസ്റ്റൽ ഗ്ലാസ്സ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
ഗ്ലാസ്സ് വാങ്ങാനായി ജസ്ന കൈ നീട്ടിയ നിമിഷം—ഒരു കാർഡിയോളജിസ്റ്റിന്റെ കൂർത്ത, പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച കണ്ണുകൾ അവളിലെ മാറ്റങ്ങളെ ഒറ്റസെക്കൻഡിൽ പിടിച്ചെടുത്തു!
കൺസർവേറ്ററിയിൽ പോകുന്നതിന് മുൻപുണ്ടായിരുന്ന പെണ്ണല്ല
