പാപശൽഭം – 21 5അടിപൊളി  

രോഹിത് കുമാർ തന്റെ ഇരുണ്ട കൈപ്പത്തികൾ കൊണ്ട് അവളുടെ നനഞ്ഞ കവിളുകൾ കോരിയെടുത്ത് മുഖം ഉയർത്തി. അയാളുടെ

ആഴമുള്ള കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ ഒരൊറ്റ വികാരം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—തന്റെ പ്രാണനെ വിട്ടുകൊടുക്കില്ലെന്ന ഉറച്ച നിശ്ചയദാർഢ്യം.

“ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക് ജസ്‌നാ…” അയാൾ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തള്ളവിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി. “നീ ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് ഇന്ന് മടങ്ങുന്നത് ആരും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായിട്ടോ, വെറുമൊരു കാമുകിയായിട്ടോ അല്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് നീ ആ ഫ്ലൈറ്റിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപ്… എന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യയായിട്ട് ഞാൻ നിന്നെ പൂർണ്ണമായി ഏറ്റെടുക്കാൻ പോവുകയാണ്.”

ജസ്‌നയുടെ വിതുമ്പൽ നിന്നു. അമ്പരപ്പോടെ അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “ഏട്ടാ… എന്താ ഈ പറയുന്നത്?”

രോഹിത് മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ദീർഘമായി ചുംബിച്ചു. “കുറച്ചുനേരം കൂടി സസ്പെൻസ് ആയിരിക്കട്ടെ. ആദ്യം എന്റെ പൊന്നു പോയി ഒന്ന് കുളിച്ച് ഫ്രഷായി വാ. ഇന്ന് രാവിലെ നമ്മൾ വളരെ പ്രത്യേകതയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോവുകയാണ്.”

കട്ടിലിനരികിലെ കസേരയിൽ മുൻകൂട്ടി എടുത്തുവെച്ചിരുന്ന ഒരു പട്ടുപൊതി അയാൾ അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. ജസ്‌ന അത് തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ ഉള്ളിൽ അതീവ ലാളിത്യവും പ്രൗഢിയുമുള്ള, ആനക്കൊമ്പിന്റെ നിറത്തിൽ സ്വർണ്ണക്കരയുള്ള ഒരു പട്ടുസൽവാറും നേർത്ത സ്വർണ്ണനൂലുകൾ പാകിയ ഒരു മനോഹരമായ ഷാളുമായിരുന്നു! കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾ നൽകിയ മാദകമായ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി, അങ്ങേയറ്റം മാന്യവും പവിത്രവുമായ ഒരു പരമ്പരാഗത വേഷം.

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഇരുവരും തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആനക്കൊമ്പ് നിറമുള്ള പട്ടുസൽവാറിൽ, നേരിയ കൺമഷിയും കുളിർമ്മയുള്ള മുഖവുമായി, തോളിലൂടെ ഷാൾ ഒതുക്കിയിട്ട് ജസ്‌ന നിന്നപ്പോൾ അവൾക്കൊരു ദേവതയുടെ പ്രസാദമുണ്ടായിരുന്നു.

https://i.postimg.cc/DZdWWqt0/grok-1795205327411(1).jpg

അപ്പോഴാണ് കുളിമുറിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത പട്ടുകുർത്തയും കസവുകരയുള്ള തൂവെള്ള വേഷ്ടിയും ധരിച്ച് രോഹിത് കുമാർ പുറത്തേക്ക് വന്നത്.

സ്യൂട്ടിലും കോട്ടിലും മാത്രം അയാളെ കണ്ടുശീലിച്ച ജസ്‌ന, തനി കേരളീയ വേഷത്തിൽ ആ ആറടി ഉയരമുള്ള കരിവീട്ടി പോലെയുള്ള മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നിന്നുപോയി!

“പടച്ചോനെ… ഏട്ടനെ ഈ മുണ്ടും കുർത്തയും ഇട്ടു കാണാൻ എന്ത് ചൊറുക്കാ!” അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.

“എങ്കിൽ വാ എന്റെ പെണ്ണേ… സമയം കളയണ്ട,” രോഹിത് അവളുടെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട കൈപ്പത്തി തന്റെ കയ്യിലൊതുക്കി മുറിക്കു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

കൃത്യം ആറേമുക്കാലോടെ, ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ഉറക്കം വിട്ടുണരാത്ത പാതകളെ പിന്നിലാക്കി രോഹിത് കുമാറിന്റെ കറുത്ത റേഞ്ച് റോവർ എസ്.യു.വി വടക്കൻ മലനിരകളെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചുപാഞ്ഞു.

ഇന്ന് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ മറ്റൊരു ഡ്രൈവറുണ്ടായിരുന്നില്ല; രോഹിത് തന്നെയായിരുന്നു സ്റ്റിയറിംഗിൽ. തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ഈ പ്രഭാതത്തിന് മൂന്നാമതൊരാളുടെ നിഴൽ പോലും അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.

നന്ദി ഹിൽസിലേക്കുള്ള വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ കയറ്റം തുടങ്ങിയതോടെ പുറത്തെ ലോകം പാൽക്കടൽ പോലെ കനത്ത വെളുത്ത കോടമഞ്ഞിലേക്ക് മറഞ്ഞു. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങളും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളും മഞ്ഞിൽ കുതിർന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ ആ തണുത്ത മൂടൽമഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

കാറിനുള്ളിലെ ഇളം ചൂടിൽ, രോഹിത്തിന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ജസ്‌ന. ഇടതുകൈ സ്റ്റിയറിംഗിൽ നിന്ന് മാറ്റി അവളുടെ വിരലുകളെ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അയാളുടെ കൈത്തണ്ടയിലെ ആ പഴയ പെർഫ്യൂമിൻ്റെ ഗന്ധം അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചു.

“ഏട്ടാ…” ജസ്‌നയുടെ ശബ്ദം ആ തണുത്ത കാറിനുള്ളിൽ വളരെ മൃദുവായി ഒഴുകി. “തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ ഞാൻ കരിപ്പൂരിൽ നിന്ന് ഫ്ലൈറ്റ് കയറുമ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ജസ്‌നയല്ല ഞാൻ ഇപ്പോൾ. സത്യത്തിൽ എനിക്ക്

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *