തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ആ സ്തബ്ധമായ, കൊതിയും അസൂയയും നിറഞ്ഞ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അവർ മൂന്നുപേരും ഗ്ലാസ്സുകൾ വീണ്ടും ഉയർത്തി—”To the most radiant bride!”
മൂന്ന് പുരുഷന്മാരും തന്റെ നനഞ്ഞ, മഞ്ഞനിറം പടർന്ന പാവാടയും, അകത്തുനിന്ന് വമിക്കുന്ന ആ ചൂടുള്ള രഹസ്യഗന്ധവും കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെന്ന് ജസ്ന ആ നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വായിച്ചെടുത്തു!
മഞ്ചേരിയിലെ ആ പഴയ ജസ്നയായിരുന്നുവെങ്കിൽ നാണക്കേടുകൊണ്ട് ഭൂമി പിളർന്ന് താഴെപ്പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചേനെ! പക്ഷേ—ആ
നിമിഷം, ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന മൂന്ന് അതിസമ്പന്നരായ പുരുഷന്മാർ തന്റെ ഒരൊറ്റ കാഴ്ചയിലും ഗന്ധത്തിലും സമനില തെറ്റി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ജസ്ന ഒരിഞ്ച് പോലും ചൂളിപ്പോയില്ല! അവൾ തന്റെ പാവാട മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല; തല താഴ്ത്തിയതുമില്ല. പകരം, അവൾ അവരുടെ മൂന്നുപേരുടെയും കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി, അങ്ങേയറ്റം ശാന്തവും, ഭയരഹിതവും, മാസ്മരികവുമായ ഒരു മഹാറാണിയുടെ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു!
കേക്ക് മുറിക്കലും സന്തോഷപ്രകടനങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് പതിനൊന്നേ മുക്കാലായപ്പോഴേക്കും, ബാംഗ്ലൂർ താഴ്വരയ്ക്ക് മുകളിലെ മേഘങ്ങൾ പതിയെ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ ചിതറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
യാത്ര പറയാൻ സമയമായപ്പോൾ, കബീർ കൈതട്ടി പുൽത്തകിടിയിലെ വയലിനിസ്റ്റിന് ഒരു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
“Hold on, hold on! നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ വെറുതെ വിടാൻ പറ്റില്ല,” കബീർ പുഞ്ചിരിയോടെ വെയിലേറ്റു തിളങ്ങുന്ന പുറത്തെ തുറന്ന ചില്ലുഡെക്കിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി. “ഒരു യഥാർത്ഥ കല്യാണത്തിന് ഒരു ഫസ്റ്റ് ഡാൻസ് ഇല്ലാതെ എന്ത് ഭംഗി? Rohith, take your bride to the deck!”
വയലിനിൽ നിന്ന് അങ്ങേയറ്റം മൃദുവും പ്രണയാതുരവുമായ ഒരു ക്ലാസിക് വാൾട്സ് ഈണം കാറ്റിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പരന്നു.
രോഹിത് കുമാർ ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെ ജസ്നയുടെ കൈപിടിച്ച് ആ മേഘങ്ങൾക്ക് മുകളിലുള്ള ചില്ലുഡെക്കിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളുടെ നഗ്നമായ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തമർത്തി. അല്പം മുൻപ് നടന്ന ആ ഉന്മാദത്തിന്റെ നനവുമായി, നനഞ്ഞ പാവാട അയാളുടെ കറുത്ത വേഷ്ടിയിൽ ഉരസിക്കൊണ്ട്, ജസ്ന അയാളുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് ആ സംഗീതത്തിനൊത്ത് പതിയെ ഒഴുകിനീങ്ങി.
ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കബീർ കയ്യടിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു: “Okay, brotherhood wedding custom! പുതിയ
മണവാട്ടിയെ ഞങ്ങളുടെ ചങ്ങാതിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേർക്കും ഓരോ ഇരുപത് സെക്കൻഡ്— ഫെയർവെൽ വാൾട്സ്! എന്താ രോഹിത്, അനുവദിക്കില്ലേ?”
രോഹിത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപകടകരവും എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം രസകരവുമായ ഒരു തിളക്കം മിന്നി. അയാൾ ജസ്നയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ജസ്നയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പുതിയ, ഭയമില്ലാത്ത ആത്മവിശ്വാസം കണ്ടതും രോഹിത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി അവളുടെ കൈ വിട്ടു.
ആദ്യം മുന്നോട്ട് വന്നത് ഡോക്ടർ വിക്രം നായരായിരുന്നു. അങ്ങേയറ്റം മാന്യനായ ഒരു ഡോക്ടറുടെയും ജ്യേഷ്ഠന്റെയും പരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് വിക്രം ഒരു കൈ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളിലും മറുകൈ അവളുടെ വെണ്ണക്കൽ ചന്തിയുടെ തുടക്കത്തിലും ആണ് വെച്ചത്. പക്ഷേ—തന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ അവളുടെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന നഗ്നമായ ചർമ്മത്തിലും, അതിന് മുകളിലെ അഞ്ചു പവൻ മാണിക്യ അരഞ്ഞാണത്തിലും തൊട്ട നിമിഷം വിക്രമിന്റെ ശ്വാസം ഇടറിപ്പോയി!
അതിനേക്കാൾ അയാളെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞത് തൊട്ടടുത്തുനിന്ന് അയാളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയ ആ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധമായിരുന്നു—മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും, ഫ്രഞ്ച് പെർഫ്യൂമിന്റെയും, അതിനടിയിൽ നിന്ന് ചൂടോടെ ഉയരുന്ന അവളുടെ കാമരസത്തിന്റെയും രോഹിത്തിന്റെ ചന്ദനഗന്ധത്തിന്റെയും വന്യമായ മിശ്രിതം! ഇരുപത് സെക്കൻഡ് നേരത്തെ ആ പതിയെയുള്ള ചുവടുവെപ്പിൽ, ജസ്നയുടെ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ആ ചെറിയ വെളുത്ത ഷിഫോൺ പാവാടയുടെ അറ്റം വിക്രമിന്റെ വിലകൂടിയ ചാരനിറത്തിലുള്ള ട്രൗസറിന്റെ തുടഭാഗത്ത് പതിയെ ഉരസി—ആ തുണിയിൽ നേർത്തൊരു നനവിന്റെ പാടുപോലും വീഴ്ത്തി!
