അവളുടെ ആ തൽസമയ ബുദ്ധിയും ധൈര്യവും കണ്ട് രോഹിത് കുമാർ അഭിമാനത്തോടെ അവളുടെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു.
തുടർന്ന് അയാൾ അയാളുടെ തുപ്പലത്തിൽ മുക്കിയ ഒരു മൃദുവായ ടിഷ്യൂ പേപ്പർ എടുത്തു. ജസ്നയുടെ മുഖം കൈകളിലെടുത്ത്, സീമന്തരേഖയിൽ തെളിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ആ കടുംചുവപ്പ് സിന്ദൂരം അയാൾ വളരെ ആർദ്രമായി തുടച്ചുമാറ്റി—എന്നാൽ അവളുടെ ഇടതൂർന്ന കറുത്ത മുടിയിഴകളുടെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലായി, പുറത്തുനിന്ന് ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത് മാത്രം ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന തരി അയാൾ മനഃപൂർവ്വം ബാക്കിവെച്ചു!
മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂ മാലകൾ അഴിച്ച് അവളുടെ ഹാൻഡ്ബാഗിനുള്ളിലെ രഹസ്യ അറയിലേക്ക് ഭദ്രമായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചു.
കാർ
എയർപോർട്ടിന്റെ ടോൾ പ്ലാസ കടന്നപ്പോൾ, രോഹിത് ബാഗിൽ നിന്ന് അവളുടെ കറുത്ത അബായയും ഹിജാബും പുറത്തെടുത്തു.
“ഈ നനഞ്ഞ വെള്ള ബ്ലൗസും പാവാടയും മാറ്റിയിട്ട് നിന്റെ ആ പച്ച സൽവാർ ഇടണോ മോളൂ? ഫ്ലൈറ്റിൽ തണുപ്പുണ്ടാവില്ലേ?” രോഹിത് കരുതലോടെ ചോദിച്ചു.
ജസ്ന തന്റെ തുടകളോട് ഒട്ടിച്ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ആ ചുളിഞ്ഞ, നനഞ്ഞ, ഇളം മഞ്ഞനിറം പടർന്ന സുതാര്യമായ വെള്ള കല്യാണവസ്ത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു പ്രണയവും ഗർവ്വും തിളങ്ങി.
“വേണ്ട ഏട്ടാ… ഞാനിത് മാറ്റുന്നില്ല!” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഇതെന്റെ യഥാർത്ഥ കല്യാണപ്പുടവയാണ്! എന്റെ ഭർത്താവ് എനിക്കുവേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുത്ത വസ്ത്രം! ഇന്ന് ഞാൻ ഈ വിമാനത്തിൽ കയറി മഞ്ചേരിയിലെ വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ, ഈ കറുത്ത പർദ്ദയ്ക്കടിയിൽ ഈ നനവും, ഈ മണവും, ഏട്ടന്റെ ഈ ചൂടും എന്റെ ചർമ്മത്തോട് ചേർന്നുതന്നെ കിടക്കണം!”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രോഹിത്തിന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. അയാൾ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് തന്നെ, അവളുടെ ആ നനഞ്ഞതും ചുളിഞ്ഞതുമായ സുതാര്യമായ തൂവെള്ള വസ്ത്രത്തിന് മുകളിലൂടെ ആ അയഞ്ഞ കറുത്ത അബായ അവളെ അണിയിച്ചു! കഴുത്തുമുതൽ കാൽപ്പാദം വരെ നീളുന്ന പർദ്ദയുടെ സിപ്പ് അയാൾ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചടച്ചതോടെ, ഉള്ളിലെ ആ മാദകമണവാട്ടി പൂർണ്ണമായും കറുത്ത മൂടുപടത്തിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞു. തുടർന്ന് കറുത്ത ഹിജാബ് കൊണ്ട് അവൾ തലയും കഴുത്തും പൊതിഞ്ഞ്, നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരത്തിന്റെ നേർത്ത പാടുപോലും കാണാത്ത വിധം അല്പം താഴ്ത്തി പിന്നുകുത്തി മുറുക്കി.
കൃത്യം രണ്ടേകാലോടെ കറുത്ത മെയ്ബാക്ക് കാർ ബാംഗ്ലൂർ കെംപെഗൗഡ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിന്റെ ഡിപ്പാർച്ചർ ഗേറ്റിന് മുന്നിലെ വി.ഐ.പി ലെയ്നിൽ
ചെന്നുനിന്നു. പുറത്ത് പ്രയോറിറ്റി ബോർഡിംഗ് പാസ്സുമായി റാഹില മാഡം കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ്, കറുത്ത ടിന്റഡ് ഗ്ലാസ്സുകളുടെ മറവിൽ രോഹിത് കുമാർ ജസ്നയെ അവസാനമായി ഒരിക്കൽക്കൂടി തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ച് മുറുകെ പുണർന്നു.
“പോയിട്ട് വാ എന്റെ റാണീ…” അയാൾ അവളുടെ ഹിജാബ് ധരിച്ച നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. “അടുത്ത് തന്നെ കാനഡയിലെ മഞ്ഞിലേക്ക് നീ വന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, അവിടെ എൻ്റെ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നെ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടാകും!”
“എന്റെ ജീവനും മനസ്സും ഏട്ടന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ പോകുന്നത്…” ജസ്ന നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച്, മുഖത്ത് ശാന്തമായൊരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
മൂന്ന് മണിക്കൂർ മുൻപ് നന്ദി ഹിൽസിലെ ചില്ലുമാളികയിൽ വെച്ച് മൂന്ന് വലിയ പുരുഷന്മാരുടെയും സമനില തെറ്റിച്ച ആ മാദകമണവാട്ടിയാണ് ഇപ്പോൾ റാഹില മാഡത്തോടൊപ്പം കറുത്ത അബായയും ഹിജാബുമണിഞ്ഞ് അടക്കത്തോടെ എയർപോർട്ട് ടെർമിനലിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്നതെന്ന് ചുറ്റുമുള്ള ഒരാൾക്കും ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല!
പക്ഷേ ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും ആ കറുത്ത പർദ്ദയ്ക്കുള്ളിൽ—തന്റെ തുടകളിലൊട്ടിക്കിടക്കുന്ന നനഞ്ഞ, മഞ്ഞനിറം പടർന്ന തൂവെള്ള ഷിഫോൺ പാവാടയുടെ തണുപ്പും, പിൻകഴുത്തിൽ മഹർ മാലയുടെ കൊളുത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ച താലിയും, കാലിലെ സ്വർണ്ണ മിഞ്ചിയും, അരക്കെട്ടിലെ അഞ്ചു പവൻ പൊന്നരഞ്ഞാണവും, അല്പം മുൻപ് രോഹിത് പെയ്തിറക്കിയ ആ ചൂടുള്ള കുണ്ണ പാലും അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു—താൻ ഇനി പഴയ ആ പേടിച്ചരണ്ട നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയല്ല!
