അവൾ തന്റെ തുടയിലെ ചെറിയ പാവാട താഴേക്ക് വലിച്ചുപിടിക്കുന്നത് നിർത്തി. നഗ്നമായ അരക്കെട്ട് മറയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമവും അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. രോഹിത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, കബീറിന്റെയും വിക്രമിന്റെയും തമാശകൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾ തലയുയർത്തി മനസ്സുതുറന്ന് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ ഓരോ ചിരിയിലും ചലനത്തിലും അവളുടെ മാറിടങ്ങളും പൊന്നരഞ്ഞാണവും ആ വെയിലിൽ തിളങ്ങി; ആ നോട്ടങ്ങളെല്ലാം തന്റെ ചർമ്മത്തിൽ അദൃശ്യമായ വിരലുകൾ പോലെ തലോടുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ മധുരമുള്ളൊരു ചൂടും ലഹരിയും പതിയെ ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങി.
ബ്രഞ്ച് കഴിഞ്ഞ് പത്തേകാലായപ്പോൾ, കയ്യിലെ ഡി.എസ്.എൽ.ആർ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് മാറ്റിക്കൊണ്ട് അർജുൻ വർമ്മ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ഓക്കേ ഗയ്സ്, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ ഷാംപെയ്ൻ കുടിച്ച് ഇവിടെത്തന്നെ ഇരിക്ക്,” അർജുൻ വിക്രമിനെയും കബീറിനെയും നോക്കി പറഞ്ഞു. “ഈ പ്രഭാതത്തിലെ ഗോൾഡൻ ലൈറ്റ് ഇനി അരമണിക്കൂർ കൂടിയേ നിൽക്കൂ. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും
പെർഫെക്റ്റ് ആയൊരു ലൈറ്റും, ഇത്രയും പെർഫെക്റ്റ് ആയൊരു സബ്ജക്റ്റും ഞാൻ ഒരുമിച്ച് കണ്ടിട്ടില്ല. രോഹിത്, ജസ്നാ… നമുക്ക് ആ സൗത്ത് കൺസർവേറ്ററി വിംഗിലേക്ക് ഒന്ന് പോയാലോ? ഒരു പ്രൊഫഷണൽ വെഡ്ഡിംഗ് സീരീസ് ഞാൻ എടുത്തുതരാം—തികച്ചും പ്രൈവറ്റ് ആയിട്ട്, നിങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും മാത്രം സൂക്ഷിക്കാൻ!”
കബീർ കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. “ആർക്കിടെക്റ്റ് അല്ലേ… സ്വന്തം ബിൽഡിംഗിന്റെ ഭംഗി കാണിക്കാനുള്ള തന്ത്രമാണ് രോഹിത്! എന്തായാലും പോയിട്ട് വാ.”
രോഹിത് ജസ്നയുടെ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. പ്രധാന ഹാളിൽ നിന്ന് മാറി, താഴ്വരയിലെ മേഘക്കടലിലേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന രീതിയിൽ പണിത ആ ‘കാന്റിലിവേർഡ് ഗ്ലാസ്സ് കൺസർവേറ്ററി’യിലേക്ക് അവർ അർജുനോടൊപ്പം നടന്നു. അവിടെ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; മൂന്ന് വശവും തറ മുതൽ മുകൾവരെ തെളിഞ്ഞ ഗ്ലാസ്സും, അതിനപ്പുറം കയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാവുന്ന ദൂരത്തിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന വെളുത്ത മേഘങ്ങളും മാത്രം!
ആദ്യം അർജുൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുനിർത്തിയാണ് ഷൂട്ട് തുടങ്ങിയത്.
“രോഹിത്, ജസ്നയുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിൽക്ക്… യെസ്, നിന്റെ കൈകൾ രണ്ടും അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് വെക്ക്. വിരലുകൾ ആ ചുവന്ന മാണിക്യ അരഞ്ഞാണത്തിന് മുകളിലായിരിക്കട്ടെ,” അർജുൻ ക്യാമറയുടെ വ്യൂഫൈൻഡറിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ ഗൗരവത്തോടെയും കലാപരമായ ലഹരിയോടെയും നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി. “ജസ്നാ, തല അല്പം പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ച് രോഹിത്തിന്റെ തോളിൽ വെച്ച്, കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ച് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കൂ…”
ക്യാമറയുടെ ഷട്ടർ ശബ്ദിച്ചു—ക്ലിക്ക്… ക്ലിക്ക്… ക്ലിക്ക്!
കറുത്ത പട്ടുകുർത്തയണിഞ്ഞ രോഹിത്തിന്റെ ഇരുണ്ട, കരുത്തുറ്റ കൈകൾ തന്റെ വെണ്ണക്കൽ വയറിനെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ചന്ദനഗന്ധവും ജസ്നയെ പൊതിഞ്ഞു. അന്ന് കുമരകത്ത് വെച്ച് ഗൗതം മേനോന്റെ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ ഷാഹിദ്
തന്നെ വലിച്ചുതുറന്ന് അപമാനിച്ച ആ പഴയ നീറ്റൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു!
ഇവിടെ അർജുൻ അവളെ ഒരു കച്ചവടവസ്തുവായല്ല, മറിച്ച് രോഹിത് കുമാറിന്റെ പ്രാണനായ ഒരു അപൂർവ്വ കലാസൃഷ്ടിയായി ആരാധിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഓരോ ഫ്രെയിമും പകർത്തുന്നത്.
പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഇരുവരുടെയും മനോഹരമായ കപ്പിൾ ഷോട്ടുകൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അർജുൻ ക്യാമറ താഴ്ത്തി രോഹിത്തിനെ നോക്കി.
“രോഹിത്… ഇനി ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് നീ അവിടെ വാതിൽക്കലേക്ക് ഒന്ന് മാറിനിന്നേ. എനിക്ക് ജസ്നയുടെ കുറച്ച് സോളോ പോർട്രെയ്റ്റുകൾ എടുക്കണം. ഈ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന ഫ്രെയിം എന്റെ കരിയറിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ മാസ്റ്റർപീസ് ആയിരിക്കും.”
ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഉയർന്നു. അവൾ രോഹിത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. രോഹിത് അവളുടെ കവിളിൽ മൃദുവായി തലോടി, ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടിയിട്ട് കൺസർവേറ്ററിയുടെ തേക്കുമര വാതിൽക്കലേക്ക് മാറി, ചുമരിൽ ചാരി കൈകൾ കെട്ടി നിന്നു.
