പാപശൽഭം – 18

[ Shanushinu ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

അവിഹിത തീരത്ത് ജസ്ന

കോഴിക്കോട് ബീച്ച് റോഡിൽ നിന്ന് നടക്കാവിലേക്ക് പായുന്ന ടാക്സി കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരിക്കുമ്പോൾ, ജസ്‌നയുടെ കണ്ണുകൾ തന്റെ വലതുകയ്യിലെ മോതിരവിരലിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങുന്ന ആ റോസ്-ഗോൾഡ് വജ്രമോതിരത്തിൽ തന്നെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാറിന്റെ ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന ഉച്ചവെയിലിന്റെ നേർത്ത കിരണങ്ങൾ ആ ഒറ്റക്കൽ വജ്രത്തിൽ തട്ടി മഴവില്ലുപോലെ ചിതറുന്നുണ്ട്.

അവളുടെ ഇടതുകൈയിലെ വിരലുകൾ ആ മോതിരത്തിന് മുകളിലൂടെ പതിയെ തടവി. അല്പം മുൻപ് ആ കടൽത്തീരത്തെ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലത്തെ ഡെക്കിൽ വെച്ച്, ഇരുണ്ട ആ വലിയ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ തന്റെ കൈ ഒതുക്കിവെച്ച് രോഹിത് കുമാർ ഇത് അണിയിച്ചുതന്ന ആ നിമിഷത്തിന്റെ ചൂട് അപ്പോഴും ആ ലോഹത്തിൽ ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

വണ്ടി നടക്കാവിലെ ക്രോസ് റോഡിന് സമീപമെത്താറായപ്പോൾ ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് യാഥാർത്ഥ്യബോധം തിരികെയെത്തി. ഇനി അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ താൻ ഹമീദ് കാക്കയുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെല്ലണം; ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മഞ്ചേരിയിലെ തറവാട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ ഉമ്മയും വല്യുമ്മയും സഫയുമുണ്ടാകും.

ഈ മോതിരം ഇപ്പോൾ വിരലിൽ നിന്നൂരി ഹാൻഡ്ബാഗിനുള്ളിലെ പേഴ്സിലേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചാലോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. മോതിരത്തിൽ പിടിച്ച് ഊരാനായി അവൾ ഒന്ന് വലിച്ചതുമാണ്. എന്നാൽ പകുതിവഴിയിൽ വെച്ച് അവളുടെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.

‘വേണ്ട… ഞാൻ എന്തിനാ ഇത് ഊരിവെക്കുന്നത്?’ അവളുടെ മനസ്സ് പെട്ടെന്ന് വാശിപിടിച്ചു. ‘ഏട്ടൻ അത്രയും സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ വിരലിലേക്ക് ഇട്ടുതന്നതല്ലേ ഇത്? ഇത് എന്റെ വിരലിൽ കിടക്കണമെന്ന് അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചതല്ലേ?’ ഇത് എൻ്റെ വിരലിൽ തന്നെ അല്ലെ കിടക്കേണ്ടത്

താനൊരു പുതുപ്പെണ്ണാണ്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കഷ്ടിച്ച് മൂന്നാഴ്ചയേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഇപ്പോഴും തന്റെ ഇരുകൈകളിലുമായി ഉമ്മയും വീട്ടുകാരും അണിയിച്ച

നാലഞ്ച് സ്വർണ്ണമോതിരങ്ങൾ കിടക്കുന്നുണ്ട്. അതിനിടയിൽ വളരെ നേർത്ത ഡിസൈനിലുള്ള ഈ റോസ്-ഗോൾഡ് മോതിരം കിടന്നാൽ ആരും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഒന്നും പോകുന്നില്ല. ഇനി അഥവാ സഫയുടെ കുറുമ്പുകണ്ണുകൾ എങ്ങാനും ഇതിൽ പതിഞ്ഞാൽത്തന്നെ—’കല്യാണസമയത്ത് എന്റെ ഉപ്പ എനിക്ക് വേണ്ടി എടുത്തുവെച്ചിരുന്ന മോതിരമാണ്, അന്ന് ഇടാൻ മറന്നുപോയതാ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേയുള്ളൂ!

ആ ചിന്ത അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസവും ധൈര്യവും നൽകി. അവൾ മോതിരം വിരലിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ അമർത്തിയിട്ടു.

ടാക്സി കാർ നടക്കാവിലെ ആ വലിയ കൊമേഴ്സ്യൽ ബിൽഡിംഗിന് പിന്നിലെ ഇടറോഡിൽ വന്നുനിന്നു.

കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ജസ്‌ന, ബിൽഡിംഗിന്റെ സൈഡ് എക്സിറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി ഒന്നാം നിലയിലെ പടികൾക്ക് സമീപം നിന്നു. ബാഗിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് ഉമ്മയുടെയും ഹമീദ് കാക്കയുടെയും ഷാഹിദിന്റെയും നമ്പറുകൾ ബ്ലോക്ക് ലിസ്റ്റിൽ നിന്ന് മാറ്റി. തുടർന്ന് ശ്വാസമൊന്ന് നേരെയാക്കി അവൾ ഹമീദ് കാക്കയുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു.

രണ്ടാമത്തെ ബെല്ലിൽ തന്നെ അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഹമീദ് കാക്കയുടെ ഉത്സാഹത്തോടെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു: “ഹലോ മോളേ… കാര്യമൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ? ഫോൺ ലോക്കറിൽ നിന്ന് കിട്ടിയോ?”

“കഴിഞ്ഞു കാക്കേ… ദാ ഇപ്പോൾ ഒപ്പിട്ടിറങ്ങി താഴെ എത്തിയതേയുള്ളൂ. നല്ല തിരക്കായിരുന്നു അകത്ത്. കാക്ക വണ്ടിയുമായിട്ട് വരുമോ?” അവൾ ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.

“ദാ… കാക്ക പള്ളിയിൽ നിന്ന് നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി വണ്ടിയുടെ അടുത്തുതന്നെ നിൽപ്പുണ്ട് മോളേ! അഞ്ചു മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞാൻ ആ ബിൽഡിംഗിന്റെ മുന്നിലെത്താം, മോൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നോ ട്ടോ!”

ഫോൺ വെച്ച് ജസ്‌ന പടികൾ ഇറങ്ങി മുൻവശത്തെ പ്രധാന കവാടത്തിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു.

കൃത്യം നാല് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാർ അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് വന്നുനിന്നു.