എങ്കിലും, ഇത്രയൊക്കെ കാണിച്ചിട്ടും ഇപ്പോഴും അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിൽ ‘പ്രണയം’ എന്ന വാക്ക് രണ്ടു പേരും ഇതുവരെ ഉച്ചരിച്ചിരുന്നില്ല!
രോഹിത് അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുമ്പോഴും, ‘എന്റെ മോൾ’ എന്നും കുട്ടി’ എന്നും വിളിച്ച് ആ അദൃശ്യമായൊരു അതിർവരമ്പിന് അപ്പുറം നിൽക്കാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
ഡിസംബർ മൂന്നാമത്തെ ആഴ്ചയിലെ ഒരു
തണുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രിയായിരുന്നു അത്.
പുറത്ത് തൊടിയിലെ മാവിൻകൊമ്പുകളിൽ കനത്ത മഞ്ഞുപൊഴിയുന്നുണ്ട്. സമയം രാത്രി പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ജസ്‌ന അന്ന് ധരിച്ചിരുന്നത് ഗൗതം മേനോൻ സമ്മാനമായി നൽകിയ ആ മുത്തുനിറമുള്ള സുതാര്യമായ പേൾ-വൈറ്റ് സാറ്റിൻ സ്ലിപ്പ് ഡ്രസ്സ് ആയിരുന്നു! നേർത്ത നൂലുപോലുള്ള രണ്ട് സ്ട്രാപ്പുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ വെള്ള പട്ടുതുണി അവളുടെ നഗ്നമായ ശരീരവടിവുകളെ മറയ്ക്കുകയല്ല, മറിച്ച് വെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞതുപോലെ ഒട്ടിക്കിടന്ന് എടുത്തുകാണിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
ആ നേർത്ത തുണിക്കുള്ളിലൂടെ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ കിടക്കുന്ന അഞ്ചു പവൻ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണത്തിന്റെ തടിപ്പും തിളക്കവും പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞുകാണാമായിരുന്നു.
ജസ്‌ന തന്റെ ഫോൺ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന്റെ സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച്, വലിയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലായി പോയി നിന്നു.
സ്ക്രീനിൽ രോഹിത് കുമാർ തന്റെ പെന്റ്ഹൗസിലെ കറുത്ത ലെതർ കൗച്ചിൽ ഇരുന്നു കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
ജസ്‌ന കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ അല്പം ചരിഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ വെണ്ണക്കൽ തോളുകളും, പുറംഭാഗവും, തുടയുടെ മുകൾഭാഗം വരെ കയറിക്കിടക്കുന്ന ആ വെള്ള സിൽക്ക് ഉടുപ്പും ക്യാമറയിൽ പൂർണ്ണമായി പതിഞ്ഞു.
“ഇന്ന് എന്റെ മോൾ ശരിക്കും ആകാശത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന ഒരു ഹൂറിയെപ്പോലെ തന്നെയുണ്ടല്ലോ…” രോഹിത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ശബ്ദം സ്പീക്കറിലൂടെ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിൽ കഴിഞ്ഞ മൂന്നാഴ്ചയായി വിങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ അണക്കെട്ട് പൊട്ടിത്തകർന്നു! താൻ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് കണ്ട് “ചക്കരെ” “മോളെ” “തേനെ” എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു സ്നേഹിക്കുകയാണ് എന്നല്ലാതെ രോഹിതേട്ടൻ അവൾ ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ കൂടുതൽ കാണാമെന്ന് പറയുകയോ അതിനു ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.
ഷാഹിദിൻ്റെ അടുത്തു അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ചു കാര്യങ്ങൾ
നീക്കാൻ കഴിയുന്ന ജസ്‌നക്ക് പക്ഷേ ഏട്ടൻ്റെ അടുത്ത് ആ കളി നടക്കുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇനി ഏട്ടന് തന്നെ ശരിക്കും ഇഷ്ടം അല്ലേ എന്ന് പോലും അവൾക്ക് ഇടക്ക് സംശയം തോന്നാറുണ്ട്.
ഇനിയും ഈ ഒളിച്ചുകളി തുടരാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. അയാളുടെ മുന്നിൽ ഒരു നല്ല കുട്ടിയായി, വെറുമൊരു സുഹൃത്തായി അഭിനയിച്ച് അവളുടെ ഹൃദയം തളർന്നിരുന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് ഫോണിന് തൊട്ടുമുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു.
അവളുടെ കവിളുകൾ നാണവും ആവേശവും കൊണ്ട് ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു; മാറിടങ്ങൾ ആ വെള്ള സാറ്റിൻ തുണിക്കുള്ളിൽ കിടന്ന് ശക്തമായി ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു. അവൾ ക്യാമറയുടെ ലെൻസിലേക്ക്—അതിലൂടെ രോഹിത് കുമാറിന്റെ ആ കാന്തികമായ കണ്ണുകളിലേക്ക്—നേരിട്ട് നോക്കി.
“ഞാൻ… ഞാൻ ഇതൊക്കെ ഇടുന്നത് ആരെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് ഏട്ടന് ശരിക്കും അറിയില്ലേ?!” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിൽ അസാധാരണമായൊരു തീവ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. “എന്തിനാ ഏട്ടാ നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒന്നും അറിയാത്തവരെപ്പോലെ അഭിനയിക്കുന്നത്? വെറുതെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ആയിട്ടും, ഏട്ടനും മോളുമായിട്ടും മാത്രം കാണുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ച് എനിക്ക് മടുത്തു! ഞാൻ ഉള്ളത് പറയാം എനിക്ക്… എനിക്ക് ഏട്ടനെ ജീവനാണ്! എന്റെ ശ്വാസത്തേക്കാൾ, എന്റെ ജീവനേക്കാൾ എനിക്ക് ഏട്ടനെ ഇഷ്ടമാണ്… ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും ഏട്ടനില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല!”
ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ തന്റെ നെഞ്ചിലെ സകല ഭാരവും അവൾ ആ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് കുടഞ്ഞിട്ടു! നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞ ഒരു മുസ്ലിം പെൺകുട്ടി ഒരിക്കലും പറയാൻ പാടില്ലാത്ത ആ പരമമായ സത്യം അവൾ സ്വന്തം നാവുകൊണ്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു!