കൈവന്നു.
രാവിലെ കോഴിക്കോട്ടുനിന്ന് വന്നപ്പോൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചിരുന്ന തന്റെ കറുത്ത ഹാൻഡ്ബാഗ് അവൾ എടുത്ത് കട്ടിലിലേക്ക് വെച്ചു. രോഹിത് ഏട്ടൻ ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങിയ പേപ്പറിന്റെ കോപ്പി എടുത്ത് അലമാരയിലെ ഫയലിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൾ ബാഗിന്റെ സിപ്പ് തുറന്നത്.
ഫയൽ പുറത്തേക്കെടുത്ത നിമിഷം—ബാഗിന്റെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിൽ, താൻ രാവിലെ വെച്ചിട്ടില്ലാത്ത എന്തോ ഒരു മൃദുവായ സാധനത്തിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ തട്ടി!
ജസ്‌നയുടെ പുരികങ്ങൾ ചുളിഞ്ഞു. “ഇതെന്താ ഇതിന്റെ അടിയിൽ?”
അവൾ ബാഗിനുള്ളിലേക്ക് കൈയിട്ട് ആ വസ്തു പുറത്തേക്കെടുത്തു.
മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കൈവെള്ളയിൽ ഇരുന്ന ആ സാധനം കണ്ടതും ജസ്‌നയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി—കടുംനീല നിറത്തിലുള്ള, സ്വർണ്ണച്ചരടുകൊണ്ട് വായ്ഭാഗം കെട്ടിയ, അല്പം കനമുള്ള ഒരു വെൽവെറ്റ് സഞ്ചി!
അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് എപ്പോൾ, എങ്ങനെ തന്റെ ബാഗിനുള്ളിൽ വന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ അവൾക്ക് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല—രാവിലെ കോഴിക്കോട്ടെ ആ കഫേയിൽ വെച്ച് അയാളുടെ വിരൽ തൊട്ടതിന്റെ പരവേശത്തിൽ താൻ ഹാൻഡ്ബാഗ് കസേരയിൽ വെച്ച് വാഷ്റൂമിലേക്ക് ഓടിപ്പോയ ആ അഞ്ചു മിനിറ്റ്! ആ സമയത്ത് രോഹിത് ഏട്ടൻ ആരും കാണാതെ തന്റെ ബാഗിനുള്ളിലേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതാണ് ഇത്!
കൈവിരലുകളുടെ വിറയൽ കാരണം ആ സഞ്ചിയുടെ സ്വർണ്ണച്ചരട് അഴിക്കാൻ അവൾ നന്നേ പാടുപെട്ടു. ഒടുവിൽ ചരട് അഴിച്ച്, കട്ടിലിലെ വെളുത്ത കിടക്കവിരിയിലേക്ക് അവൾ ആ സഞ്ചി കമിഴ്ത്തി.
കിടക്കവിരിയിലേക്ക് ഊർന്നുവീണ ആ രണ്ട് ആഭരണങ്ങൾ കണ്ട നിമിഷം—ജസ്‌ന വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് തരിച്ചിരുന്നുപോയി! അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ അവിശ്വസനീയതയാൽ വിടർന്നു!
ഒന്നാമത്തേത്, വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങൾ കോർത്തുവെച്ചതുപോലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന,
അതിമനോഹരമായ ഒരു ജോഡി ഡയമണ്ട് പാദസരങ്ങൾ ആയിരുന്നു! പ്ലാറ്റിനം ചെയിനിൽ ചെറിയ വജ്രക്കല്ലുകൾ ഇടവിട്ട് പതിപ്പിച്ച, ആരും കണ്ടാൽ കൊതിച്ചുപോകുന്ന ഡിസൈൻ.
എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മഞ്ഞളിപ്പിച്ചത് അതിനരികിലായി ചുരുണ്ടുകിടന്നിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ ആഭരണമായിരുന്നു—ഏകദേശം അഞ്ചു പവൻ തൂക്കം വരുന്ന, തനിത്തങ്കത്തിൽ പണിത ഒരു അരഞ്ഞാണം.
മൂന്ന് വരികളായി പിരിച്ചെടുത്ത കട്ടിയുള്ള സ്വർണ്ണച്ചങ്ങലയുടെ ഇടയിലായി ചെറിയ ചുവന്ന മാണിക്യക്കല്ലുകൾ പതിപ്പിച്ച, പ്രൗഢമായൊരു അരഞ്ഞാണം!
ജസ്‌ന വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ അരഞ്ഞാണം എടുത്തുനോക്കി. അതിന്റെ കനം അവളുടെ കൈവെള്ളയെ താഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞു! വെൽവെറ്റ് സഞ്ചിക്കുള്ളിലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ, അതിനുള്ളിൽ കട്ടിയുള്ള ക്രീം നിറത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ കാർഡ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു.
അവൾ വേഗം ആ കാർഡ് പുറത്തെടുത്തു. രോഹിത് കുമാറിന്റെ ആ വടിവൊത്ത, കരുത്തുറ്റ കൈപ്പടയിൽ മലയാളത്തിൽ എഴുതിയ ഏതാനും വരികൾ അതിലുണ്ടായിരുന്നു:
“എന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിച്ച് കോഴിക്കോട്ടേക്ക് ഓടിയെത്തിയ ആ സുന്ദരമായ പാദങ്ങൾക്ക് ഒരു ജോഡി വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങൾ… പിന്നെ, ആരും കാണാതെ എന്റെ മോളുടെ ആ ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി എപ്പോഴും പുണർന്നുകിടക്കാൻ എന്റെ സ്വന്തം കരങ്ങൾ പോലെ ഈ അരഞ്ഞാണവും! നിനക്ക് സംരക്ഷണം ആയി ഇത് എപ്പോഴും നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാവട്ടെ. — നിന്റെ ഏട്ടൻ.”
ആ വരികൾ വായിച്ചുതീർന്നപ്പോൾ ജസ്‌നയുടെ തൊണ്ടയിലൂടെ ഒരു തേങ്ങൽ പുറത്തുവന്നുപോയി.
അവളുടെ മനസ്സ് ആകെ കലങ്ങിമറിയുകയായിരുന്നു! എന്തൊരു എഴുത്താണിത്! ഒരു വശത്ത് ‘നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇത് എപ്പോഴും ഉണ്ടാവട്ടെ’ എന്ന് ഒരു രക്ഷിതാവിന്റെ വാത്സല്യത്തോടെ പറയുമ്പോൾ തന്നെ, മറുവശത്ത് ‘എന്റെ മോളുടെ ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിനെ
എപ്പോഴും പുണർന്നുകിടക്കാൻ എന്റെ സ്വന്തം കരങ്ങൾ പോലെ’ എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു!