എന്നാൽ ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ഭർത്താവ് കെഞ്ചി ചോദിക്കുമ്പോൾ—അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരിറ്റ് കാമമോ ആവേശമോ തോന്നുന്നതേയില്ല! പകരം വല്ലാത്തൊരു മടുപ്പാണ് തോന്നുന്നത്!
എന്തുകൊണ്ടാണ് തനിക്ക് ഷാഹിദിനോട് ഇപ്പോൾ ആ പഴയ വൈകാരികമായ അടുപ്പമോ ശാരീരികമായ തരിപ്പോ തോന്നാത്തത്? അവനോട് തനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത് വഴിതെറ്റിപ്പോയ ഒരു കൊച്ചനുജനോടോ കുട്ടിയോടോ തോന്നുന്ന സഹതാപം മാത്രമാണ്!
എങ്കിലും അവനെ പിണക്കാതെ, അതേ മധുരമുള്ള സ്വരത്തിൽ തന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ പൊന്നു ഇക്കാ… നമ്മൾ അന്ന് എയർപോർട്ടിൽ വെച്ച് പരസ്പരം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അപ്പോഴേക്കും മറന്നുപോയോ?” അവൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെ ശാസിക്കുന്ന ലാളനയോടെ ചോദിച്ചു. “ഫോണിലൂടെയുള്ള ഈ കളിയൊന്നും ഇനി വേണ്ടെന്ന് ഞാൻ അന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ? എന്റെ വിസയുടെ പേപ്പറുകളൊക്കെ ദാ റെഡിയായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ… ഞാൻ ഉടനെത്തന്നെ അങ്ങോട്ട് എത്തും. ഞാൻ അവിടെ വന്ന് ഇക്കയുടെ കൈകളിലേക്ക് നേരിട്ട് എത്തുന്നതുവരെ എന്റെ ഇക്ക കുറച്ചുകൂടി ക്ഷമിക്ക്! നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ നമുക്ക് എല്ലാം പഴയതുപോലെയാക്കാം… പോരേ?”
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ പ്രണയവും ഉറപ്പും കേട്ടപ്പോൾ ഷാഹിദ് പൂർണ്ണമായും വീണുപോയി! അവൾ തന്നെ ശകാരിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് കാനഡയിൽ വരുമ്പോൾ തനിക്ക് എല്ലാം തരാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാൻ പറയുകയാണ്!
“മതി പൊന്നൂ… നീ ഇത്ര സ്നേഹത്തോടെ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് അതുമതി! നീ
വരുന്നതുവരെ ഞാൻ കാത്തിരുന്നോളാം എന്റെ മുത്തേ!” ഷാഹിദ് സന്തോഷത്തോടെ ഫോൺ വെച്ചു.
ഫോൺ കട്ടിലിലേക്ക് വെച്ച ജസ്‌ന ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ദീർഘമായൊന്ന് നിശ്വസിച്ചു.
അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ‘കാനഡയിൽ വരുമ്പോൾ എല്ലാം തരാം’ എന്ന് താൻ ഇപ്പോൾ വാക്ക് കൊടുത്തുപോയി. പക്ഷേ സത്യത്തിൽ… കാനഡയിൽ ചെന്നുകഴിഞ്ഞാൽ തനിക്ക് അവന്റെ സ്പർശനം കൊണ്ട് സുഖിക്കാൻ കഴിയുമോ?!
രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് കോഴിക്കോട് വെച്ച് രോഹിത് ഏട്ടന്റെ ആ വിരലുകൾ തന്റെ വിരലിൽ തൊട്ടപ്പോഴുണ്ടായ ആ ഭൂകമ്പം അറിഞ്ഞ തന്റെ ശരീരത്തിന്, ഇനി ഷാഹിദിന്റെ പക്വതയില്ലാത്ത കൈകൾ തന്റെ മേൽ അമരുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല! അവിടെ ചെന്നുകഴിഞ്ഞാൽ അവനെ തന്റെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിർത്താൻ താൻ എന്ത് പുതിയ കാരണമാണ് കണ്ടുപിടിക്കുക എന്ന ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അതിനിടയിലാണ് അന്ന് വൈകുന്നേരം ജസ്‌നയുടെ ജീവിതത്തിൽ അടുത്ത വലിയ വഴിത്തിരിവ് കൊണ്ടുവന്ന ആ സന്ദർശനം നടന്നത്.
വൈകുന്നേരം നാലുമണിയോടെ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ വന്ന് തറവാട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്നു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയത് മഞ്ചേരി ടൗണിൽ ചെറിയൊരു ഹാർഡ്‌വെയർ ആൻഡ് സ്റ്റേഷനറി കട നടത്തുന്ന ജസ്‌നയുടെ സ്വന്തം ഉപ്പ ഉമ്മർ ഹാജിയും, അവളുടെ സ്വന്തം ഉമ്മയുമായിരുന്നു!
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസത്തോളമായി ജസ്‌ന ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്. നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ച്, പുതിയാപ്ല വിദേശത്തേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇടക്കൊക്കെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കുന്ന നാട്ടുനടപ്പുണ്ട്.
ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചും പലഹാരങ്ങൾ കഴിച്ചും സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഉമ്മർ ഹാജി ഷാഹിദിന്റെ ഉമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു: “പെങ്ങളേ… മോൾ ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു മാസം തികയാറായില്ലേ.
അടുത്ത മാസം വിസ ശരിയായാൽ പിന്നെ കാനഡയിലേക്ക് പറക്കുകയല്ലേ കുട്ടി. അതിനുമുൻപ് രണ്ടുമൂന്നാഴ്ച അവൾ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വീട്ടിൽ വന്ന് നിൽക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി വിളിക്കാൻ വന്നതാണ്.”
“അതിനെന്താ… നിങ്ങൾ വന്ന് വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും അടുത്ത ആഴ്ച മോളെ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവിടണമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരിക്കുകയായിരുന്നു,” ഷാഹിദിന്റെ ഉമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. “അവൾക്കും സ്വന്തം ഉമ്മയുടെയും ഉപ്പയുടെയും കൂടെ കുറച്ചു ദിവസം നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടാവില്ലേ! പോയി നിന്നിട്ട് വരട്ടെ.”
സഫയ്ക്ക് മാത്രം ജസ്‌ന പോകുന്നതിൽ വലിയ സങ്കടമായിരുന്നു. “ഇത്താത്ത പോയാൽ പിന്നെ എനിക്ക് റീൽസ് കാണിക്കാനും വർത്തമാനം പറയാനും ആരുമില്ലല്ലോ!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ജസ്‌നയുടെ തോളിൽ തൂങ്ങി.