എയർപോർട്ടിന്റെ അറൈവൽ ഗേറ്റിന് പുറത്ത് കുറച്ചു മാറി അവനെ കാത്ത് ഉപ്പയും ഉമ്മയും പെങ്ങൾ സഫയും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും ഉമ്മ ഓടിവന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഉമ്മയുടെ ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ കാനഡയിലെ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും അവൻ മറന്നു. ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളും സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഉപ്പ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് നെറുകയിലൊന്ന് തലോടിയ ശേഷം ലഗേജ് ട്രോളി ഏറ്റുവാങ്ങി.
“എന്റള്ളോ… ഇക്കാനെ കണ്ടിട്ട് ഇപ്പൊ കാനഡക്കാരൻ സായിപ്പിനെ പോലെയുണ്ട്! ആകെ വെളുത്ത് തുടുത്തു,” അവനെ അടിമുടി നോക്കി സഫ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കളിയാക്കി.
“നീ പോടീ
അവിടുന്ന്,” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തലയ്ക്കൊന്ന് കൊട്ടി. ആ ചെറിയ തല്ലിൽ അവളോടുള്ള അവന്റെ വലിയ സ്നേഹം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വന്തം നാട്ടിലെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തിയതിന്റെയും, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയതിന്റെയും വലിയൊരു ആഹ്ലാദത്തിലായിരുന്നു അപ്പോൾ ഷാഹിദ്.
ഒരു ഇന്നോവ കാർ വിളിച്ചായിരുന്നു അവർ വന്നത്. ലഗേജുകൾ കയറ്റി കാർ മലപ്പുറത്തേക്ക്, മഞ്ചേരി ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. കൊണ്ടോട്ടി വഴിയുള്ള ആ യാത്രയിൽ ഷാഹിദ് വിൻഡോ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കനേഡിയൻ ഹൈവേകളിലെ വലിയ വാഹനങ്ങൾക്ക് പകരം, ഇടുങ്ങിയ റോഡിലൂടെ ചീറിപ്പായുന്ന സ്വകാര്യ ബസ്സുകളും, ഓട്ടോറിക്ഷകളും, ചായക്കടകളും, ചെറിയ കവലകളുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു ഗൃഹാതുരത തോന്നി.
“നീ വരുന്ന കാര്യം ഞാൻ ബഷീർക്കയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഷാഹിദേ. മറ്റന്നാൾ തന്നെ നമുക്ക് പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകണം. അവരും കാത്തിരിക്കുവാ,” കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന് ഉപ്പ പറഞ്ഞു.
മറ്റന്നാൾ! അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ കടന്നുപോയി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വലിയൊരു സ്വീകരണമായിരുന്നു ഷാഹിദിനെ കാത്തിരുന്നത്. കാനഡയിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വരുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ആ വീടാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അടുത്ത് തന്നെ താമസിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരുമൊക്കെ അവനെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു.
അന്ന് മുഴുവൻ ആ തിരക്കിലും ബഹളത്തിലുമായി കഴിഞ്ഞുപോയി. അന്ന് രാത്രിയും അവന് അധികം ഉറങ്ങാനൊന്നും പറ്റിയില്ല. വൈകി ഉറങ്ങി പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ കടുത്ത ജെറ്റ് ലാഗ് കാരണം അവന് വല്ലാത്ത ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.
ശരീരമാകെ തളരുന്നതുപോലെ. എങ്കിലും അവൻ വേഗം കുളിച്ച് റെഡിയായി ടൗണിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മഞ്ചേരി ടൗണിലെ പഴയ ഗ്രൗണ്ടിനടുത്തുള്ള നാരായണേട്ടന്റെ ചായക്കടയിലാണ് അവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ സ്ഥിരം താവളം.
അവിടെ
അവന്റെ പഴയ ഗ്യാങ് അവനെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു—ഷമീറും, ഫൈസലും, അൻവറും, അനീഷും.
ഷാഹിദിനെ കണ്ടതും അവിടെ വലിയ ബഹളമായി. പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചും തോളിലടിച്ചുമുള്ള സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ.
“എന്താടാ കനേഡിയൻ സുന്ദരാ… നീയാകെ വെളുത്തു തുടുത്തല്ലോ!” അനീഷ് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ അവിടുത്തെ തണുപ്പിന്റെയാടാ…” ഷാഹിദ് ചിരിച്ചു.
ചൂടുള്ള സുലൈമാനിയും നല്ല മൊരിഞ്ഞ പരിപ്പുവടയും മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവർ കാനഡയിലെ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു.
“എന്താടാ ഷാഹിദേ… അവിടെ ഭയങ്കര തണുപ്പല്ലേ? എപ്പോഴും കോട്ടും സ്യൂട്ടുമിട്ടാണോ നടപ്പ്?” ഫൈസലിന്റെ വകയായിരുന്നു അടുത്ത ചോദ്യം.
“അതൊക്കെ വിന്ററിൽ മാത്രമാടാ. അഞ്ചാറു മാസം നല്ല തണുപ്പായിരിക്കും. പക്ഷെ സമ്മർ വന്നാൽ പിന്നെ അവിടെയുള്ള കാഴ്ചകൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റില്ല. നാട്ടിലെ പോലെ തന്നെ നല്ല രസമാ…” ഷാഹിദ് പറഞ്ഞു.
“അല്ല അളിയാ, നീ ഈ സമ്മറിന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോ ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അവിടെത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ നല്ല ഒന്നാന്തരം ഗ്ലാമർ ആയിരിക്കുമല്ലോ അല്ലെ?” ഷമീർ കണ്ണടച്ച് കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ നീ നേരിട്ട് വന്ന് കാണുന്നതാടാ നല്ലത്… എന്തായാലും നീയൊക്കെ വിചാരിക്കുന്ന പോലെയല്ല, ജീവിതം കുറച്ചു സ്ട്രഗിൾ തന്നെയാണ് അവിടെ,” ഷാഹിദ് വളരെ ലളിതമായി ആ സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചു.