കയ്യിലുള്ള പൈസ കുറച്ച് ടൈറ്റ് ആണെങ്കിലും, ക്രെഡിറ്റ് കാർഡിൽ അത്യാവശ്യം ലിമിറ്റ് ബാക്കിയുണ്ട്. സ്വന്തമാകാൻ പോകുന്നവൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന ആദ്യത്തെ സമ്മാനം ഏറ്റവും മികച്ചത് തന്നെയാകണം എന്ന് അവനുണ്ടായിരുന്നു.
മാളിൽ നിന്നിറങ്ങി തിരിച്ച് ബസ്സ് കയറി വി.എം.സി (VMC) സ്റ്റേഷനിലെത്തി. അവിടെ നിന്നും സബ്വേയിൽ കയറി അവർ യോർക്ക്ഡേൽ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി നേരെ മാളിലെ ആപ്പിൾ സ്റ്റോറിലേക്ക് നടന്നു.
നല്ല തിരക്കുള്ള ആ പ്രീമിയം സ്റ്റോറിൽ കയറി, ഡിസ്പ്ലേയിൽ വെച്ചിരുന്ന ഫോണുകൾ നോക്കി അവൻ ഒരു പിങ്ക് കളർ ഐഫോൺ 15 തിരഞ്ഞെടുത്തു.
പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നിറം. ബില്ല് ചെയ്ത് ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് മെഷീനിൽ ടാപ്പ് ചെയ്തപ്പോൾ
ഏകദേശം ആയിരത്തി മുന്നൂറോളം ഡോളർ കട്ടായതിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഷാഹിദിന് ഉണ്ടായെങ്കിലും, ആ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ആപ്പിളിന്റെ കവർ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നി.
ഷോപ്പിംഗ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തിരികെ സ്കാർബറോയിലേക്കുള്ള സബ്വേ യാത്രയിൽ ഷാഹിദ് വല്ലാതെ സൈലന്റ് ആയിരുന്നു. മടിയിലിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ കവറിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പല ചിത്രങ്ങളും മിന്നിമറഞ്ഞു.
ഈ ഫോൺ കയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം… രാത്രികളിൽ റൂമിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച്, പുതപ്പിനുള്ളിലിരുന്ന് ഈ പുതിയ ഫോണിലൂടെ അവൾ താനുമായി വീഡിയോ കോളിൽ സംസാരിക്കുന്നത്…
നാണത്താലുള്ള അവളുടെ ചിരിയും, പതുക്കെ പതുക്കെ തന്റെ വാക്കുകൾക്കനുസരിച്ച് ക്രമേണ തന്നോട് കൂടുതൽ അടുക്കുന്ന അവൾ തനിക്ക് വേണ്ടി ആ ഷാളും വസ്ത്രങ്ങളും ഓരോന്നായി തൻ്റെ ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ചു അവളുടെ നനുനനുത്ത മേനിയിൽ നിന്നും മെല്ലെ വളരെയധികം നാണത്തോടെ ഊരി മാറ്റുന്നത്…
എല്ലാം അവൻ വെറുതെ മനസ്സിൽ കണ്ടു. ആ ആലോചനയിൽ തന്നെ അവൻ്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ചോര അവന്റെ സിരകളിലേക്ക് ഇരച്ചു വരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.
ഷോപ്പിംഗ് ബാഗ് മടിയില് വെച്ച് അവൻ അവൻ്റെ ഉദ്ധാരണം കൂട്ടുകാരിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെച്ചു.
നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ ഓരോ നിമിഷവും അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തിന്റെയും പ്രതീക്ഷയുടെയും വലിയൊരു തിരമാല തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഗ്യാസ് സ്റ്റേഷനിലെ അവന്റെ അവസാനത്തെ ഷിഫ്റ്റ് വളരെ വേഗത്തിലാണ് കടന്നുപോയത്. നാട്ടിൽ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷം അവന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. രാവിലെ ഷിഫ്റ്റ് കൈമാറാൻ നേരം മാനേജർ നതാഷ അവന് ഒരു കാർഡും ചെറിയൊരു ഗിഫ്റ്റും നൽകി.
“Have a safe flight,
Shahid. And all the best for your engagement! Bring us some wedding sweets when you are back, okay?”
(സുരക്ഷിതമായ യാത്ര നേരുന്നു ഷാഹിദ്. നിന്റെ കല്യാണ നിശ്ചയത്തിന് എല്ലാവിധ ആശംസകളും! തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് കല്യാണ മധുരം കൊണ്ടുവരണം, കേട്ടോ?) നതാഷ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“Thank you so much, Natasha. I will definitely bring some Indian sweets for everyone,” (ഒത്തിരി നന്ദി നതാഷ.
ഞാൻ തീർച്ചയായും എല്ലാവർക്കും ഇന്ത്യൻ മധുരം കൊണ്ടുവരാം) എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളോട് യാത്ര ചോദിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ കുറെ മാസങ്ങളായി തനിക്ക് അന്നം തന്ന ആ ചെറിയ ഗ്യാസ് സ്റ്റേഷനോട് ഷാഹിദിന് ചെറിയൊരു മമത തോന്നി.
നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപുള്ള അവസാനത്തെ രാത്രി. ആ ബേസ്മെന്റ് മുറിയിൽ വലിയൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു. അജിംസിന്റെ വക വലിയൊരു കുപ്പി മദ്യം മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു.
പാക്കിങ് ഒക്കെ പകുതിയായ നിലയിലാണ്. 23 കിലോയുടെ രണ്ട് പെട്ടികൾ കറക്റ്റ് ആക്കാൻ രാഹുൽ അവന്റെ കയ്യിലുള്ള വെയിങ് സ്കെയിൽ (weighing scale) വെച്ച് കുറെ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മദ്യം തലയ്ക്ക് പിടിച്ചപ്പോൾ മൻസൂർ അവന്റെ സ്ഥിരം സ്വഭാവം പുറത്തെടുത്തു.
“അളിയാ ഷാഹി… നീ നാട്ടിൽ ചെന്ന ഉടനെ പെണ്ണിനെ കണ്ട് പാഞ്ഞുകയറരുത് കേട്ടോ. നമ്മൾ ഈ പോൺ ഒക്കെ കണ്ട് നാട്ടിൽ പോയി അതേപോലെ പരീക്ഷിക്കാൻ നോക്കിയാൽ പണി പാളും.