വിമാനത്തിൽ കയറി തന്റെ വിൻഡോ സീറ്റ് കണ്ടുപിടിച്ച് ഇരുന്നപ്പോൾ ഷാഹിദ് ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. പതിനാല് മണിക്കൂർ നീളുന്ന ആദ്യത്തെ ഫ്ലൈറ്റ് ആണ്.
തന്റെ അടുത്ത സീറ്റിൽ വന്ന് ഇരിക്കാൻ പോകുന്നത് സുന്ദരിയായ ഏതെങ്കിലും ഒരു വിദേശിയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മലയാളി പെൺകുട്ടിയോ ആയിരിക്കണേ എന്ന് അവൻ വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചു.
ആ നീണ്ട യാത്രയിൽ ഒന്ന് വായനോക്കിയും സംസാരിച്ചും പോകാമല്ലോ. എന്നാൽ അവന്റെ സകല പ്രതീക്ഷകളെയും തകർത്തുകൊണ്ട്, കയ്യിലൊരു വലിയ ലഗേജും തള്ളിക്കൊണ്ട് ഒരു മധ്യവയസ്കനായ പഞ്ചാബി അങ്കിളാണ് അവന് കൂട്ടായി വന്നത്.
അയാൾ വന്നയുടനെ വലിയൊരു കോട്ടുവായുമിട്ട്, സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് കണ്ണടച്ച് ഉറക്കവും തുടങ്ങി. പിന്നെ ഷാഹിദിന് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആശ്രയം മുന്നിലെ സ്ക്രീനിലെ സിനിമകളും ഇടയ്ക്കിടെ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുതരുന്ന എയർഹോസ്റ്റസുമാരും മാത്രമായിരുന്നു.
മൂന്ന് നാല് സിനിമകൾ കണ്ടും, ഇടയ്ക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിൽ പോയും, അങ്കിളിന്റെ കൂർക്കംവലി കേട്ട് പാതി മയങ്ങിയുമൊക്കെ ആ നീണ്ട പതിനാല് മണിക്കൂർ അവൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തള്ളിനീക്കി.
അബുദാബി വിമാനത്താവളത്തിൽ ഫ്ലൈറ്റ് ലാൻഡ് ചെയ്തപ്പോൾ അവന് ശരിക്കും വലിയൊരാശ്വാസം തോന്നി. പുറത്തിറങ്ങി അവിടുത്തെ വിശാലമായ ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീ ഷോപ്പുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, എയർപോർട്ടിലെ ഫ്രീ വൈഫൈ (Wi-Fi) കണക്ട് ചെയ്ത് അവൻ ഉപ്പയെ വീണ്ടും വാട്സാപ്പിൽ വിളിച്ചു.
“ഉപ്പാ, ഞാൻ അബുദാബി എത്തി. കണക്ഷൻ ഫ്ലൈറ്റിന് ഇനി മൂന്ന് മണിക്കൂർ കൂടിയുണ്ട്. എല്ലാം ഓക്കെയാണ്.”
“ആഹ്, ഞങ്ങൾ കാർ വിളിച്ച് കാലത്തേ തന്നെ കരിപ്പൂരിലേക്ക് തിരിക്കും മോനെ. ഇയ്യ് അവിടെയൊക്കെ ഒന്ന് നടന്ന് ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വാ,” ഉപ്പ പറഞ്ഞു.
അബുദാബിയിലെ വലിയ ടെർമിനലിൽ സമയം ചിലവഴിച്ച്, ഒടുവിൽ കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള കണക്ഷൻ ഫ്ലൈറ്റിൽ ബോർഡ് ചെയ്യാൻ അനൗൺസ്മെന്റ് വന്നു. ഈ വിമാനത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ ഷാഹിദിന് നാട്ടിലെത്തിയ ഒരു ഫീൽ ആയിരുന്നു.
ചുറ്റും മലയാളികൾ. ഇത്തവണ അവന്റെ സീറ്റിനടുത്ത് വന്നത് അത്യാവശ്യം പ്രായമുള്ള, കണ്ണട വെച്ച ഒരു മലയാളി ഉമ്മയായിരുന്നു. അവർ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവനുമായി പരിചയത്തിലായി.
മകനെ കാണാൻ അബുദാബിയിൽ പോയിട്ട് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണവർ. കാനഡയിലെ അവന്റെ വിശേഷങ്ങളും ജോലിയുമൊക്കെ അവർ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. നാട്ടിൽ പോയി കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അവർ അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു ഈന്തപ്പഴം അവർ അവന് നേരെ നീട്ടി. ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം കിട്ടുന്ന ആ ഒരു നാടൻ സ്നേഹവും ഹൃദ്യമായ സംസാരവും ആ നാല്
മണിക്കൂർ യാത്രയെ വളരെ പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതാക്കി.
ഒടുവിൽ അറേബ്യൻ കടലും കടന്ന് വിമാനം കരിപ്പൂർ വിമാനത്താവളത്തിന്റെ റൺവേയിലേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഷാഹിദിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിയിരുന്നു. രാവിലെ കൃത്യം എട്ടര മണി.
എയർപോർട്ടിന്റെ ഉള്ളിലെ ഇമിഗ്രേഷനും കഴിഞ്ഞ്, കൺവെയർ ബെൽറ്റിൽ (conveyor belt) നിന്നും തന്റെ ആ രണ്ട് വലിയ പെട്ടികളും ട്രോളിയിലേക്ക് കയറ്റി, എസി ടെർമിനലിന്റെ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വാതിൽ കടന്ന് അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
പുറത്തെത്തിയതും ഷാഹിദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് കേരളത്തിന്റെ ആ പരിചിതമായ ചൂടുള്ള കാറ്റ് ആഞ്ഞടിച്ചു. കാനഡയിലെ മൈനസ് ഡിഗ്രി മരവിപ്പിൽ നിന്നും, കേരളത്തിലെ ആ വിയർപ്പും ഹ്യുമിഡിറ്റിയും (humidity) നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം, ധരിച്ചിരുന്ന ഹുഡിക്കും (hoodie) ജീൻസിനുമുള്ളിലൂടെ അവന് ശരിക്കും ഫീൽ ചെയ്തു.
നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ചുറ്റും പച്ചപ്പും, “ടാക്സി വേണോ സാറേ” എന്നുള്ള വിളികളും, പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലെ ഓട്ടോറിക്ഷകളുടെ ബഹളവും, നാട്ടുകാരുടെ വലിയ തിരക്കുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു ഗൃഹാതുരത തോന്നി.