”ആദീ… എന്റെ ഡിഗ്രീടെ റിസൾട്ട് നാളെയെങ്ങാനും വരുംന്നാ ഇപ്പൊ അറിഞ്ഞേ… ആദി നാളെ ഓഫീസിൽ പോയിട്ട് വരുമ്പോ അതൊന്ന് നോക്കിത്തരുമോ? ഞാൻ അഡ്മിഷൻ നമ്പർ എടുത്തുതരാം…”
അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ
ഓർമ്മകൾ ഒറ്റയടിക്ക് പാലക്കാട്ടേക്ക് പാഞ്ഞു. ഇന്ദ്രനീലത്തിലെ ആ വലിയ കുളപ്പുരക്കൽ വെച്ച് അവൾ ആദ്യമായി എന്നോട് അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ ആ മനോഹരമായ നിമിഷം. ബി.എ ഇംഗ്ലീഷ് കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്നും, റിസൾട്ട് വന്നാൽ പി.ജിക്ക് ചേരണമെന്നും അന്ന് അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.
ഞാൻ ചായ ഗ്ലാസ്സ് ടീപ്പോയിയിലേക്ക് വെച്ചിട്ട്, എന്റെ തോളിൽ കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് ആ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളെ എന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി, വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”നാളെയോ? അപ്പൊ എന്റെ പെണ്ണിന് ഇനി പി.ജി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വേഗം ഒരു സ്കൂൾ ടീച്ചർ ആവാമല്ലോ… ഇന്ദ്രനീലത്തിലെ കുളക്കടവിൽ വെച്ച് നീ എന്നോട് പറഞ്ഞ നിന്റെ
ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും ഈ ആദി മറന്നിട്ടില്ല പെണ്ണേ…”
എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ ഇളം കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു വിസ്മയം വിടർന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ ഓരോ കൊച്ചു കാര്യങ്ങളും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ ഇത്രത്തോളം സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ വല്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. വലിയമ്മാവനെപ്പോലെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ച് അവർക്കൊപ്പം സന്തോഷമായി നടക്കണമെന്ന അവളുടെ ആ കൊച്ചു സ്വപ്നം, ഞാൻ ഇത്രയും കാലത്തിന് ശേഷവും ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് അവളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു പ്രണയമാണ് നിറച്ചത്.
”ആദി അപ്പൊ അതൊക്കെ അപ്പടി ഓർത്തു വെച്ചിരിക്കുവാർന്നോ…”
അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ അവൾ എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകളിട്ട് നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി മുഖമമർത്തി. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”പിന്നല്ലാതെ… എന്റെ ദേവത പറയുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും എനിക്കീ ജീവനേക്കാളും വലുതല്ലേടി,”
ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരു സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
“എന്റെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങൾ പോലും ഇത്രക്കും മനസ്സിലാക്കുന്ന എന്റെ പ്രാണന്റെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കണതിനേക്കാളും വലുതൊന്നും എനിക്കിനി ഈ ലോകത്തില്ല്യ ആദീ…”
ആ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസവും സമാധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ട് പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പരസ്പരം താങ്ങായി മാറിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, വലിയൊരു പ്രകാശം ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും നിറയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു ചായക്കോപ്പയിലെ ചൂടിനേക്കാൾ ഊഷ്മളത അവളുടെ ആ ചേർന്നിരിപ്പിൽ എനിക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ആ സായാഹ്നത്തിന്റെ സമാധാനത്തിൽ, അവളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് സോഫയിൽ അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ടീപ്പോയിലിരുന്ന എന്റെ ഫോൺ പെട്ടെന്ന് റിങ് ചെയ്തത്. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും കൈയെടുത്ത് ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.
’അനഘ ചേച്ചി’
ഞാൻ കോൾ എടുത്ത് സ്പീക്കറിലിട്ടു.
”ഹലോ ചേച്ചീ… പറയ്,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”എടാ ആദീ… നീ എവിടെയാ?”
അങ്ങേത്തലക്കൽ ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളവും പേടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
”ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി ചേച്ചീ. ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നിട്ട് കുറച്ചു നേരമേ ആയുള്ളൂ. എന്താ ഈ നേരത്ത്? നീ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയോ?”
ഞാൻ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ റൂമിലെത്തി. എടാ ആദീ… അരവിന്ദിന്റെ കാര്യം… ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ അവൻ ഈ വീക്കെൻഡിൽ നാട്ടിലേക്ക് വരാമെന്ന്. പക്ഷെ അമ്മ പെട്ടെന്ന് വേറെ ആലോചനയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ടെൻഷനാടാ… അമ്മയെങ്ങാനും വേറെ വല്ലതും ഉറപ്പിച്ചാൽ…”
ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വന്തം പ്രണയം വീട്ടിൽ പറയാൻ പേടിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സകല ആധിയും ആ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.