വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകുന്ന പക്വതയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“ചേച്ചിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടാണെന്നുള്ള കാര്യം ഇത്രയും നാളായിട്ടും ചേച്ചി അമ്മയോട് പറയാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാന്ന് അറിയോ? അമ്മയുടെ വാക്കിനെ മറികടന്ന് സ്വന്തമായിട്ടൊരു തീരുമാനം എടുക്കാൻ പേടിച്ചിട്ടാ. താൻ കാരണം അമ്മയ്ക്ക് വല്ല സങ്കടോം ആവുമോന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടാ ചേച്ചി ഇത്രയും നാൾ ഇത് മനസ്സിലിട്ട് കൊണ്ടുനടന്നത്.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് ചെന്നുകൊണ്ടത്. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു.
”അമ്മയ്ക്ക് ഒരു പേടിയും വേണ്ട. ആദി പറഞ്ഞതുപോലെ അവരൊന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരട്ടെ,”
പാർവണ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു.
“നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാലോ. അമ്മയ്ക്ക് അവനെ കണ്ടിട്ട് ഇഷ്ടായില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾക്ക് ഈ
ആലോചന അപ്പൊത്തന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കാം. പക്ഷെ നമ്മളായിട്ട് ചേച്ചീടെ ഈ ആഗ്രഹം ആദ്യമേ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചാൽ… അത് ചേച്ചിക്ക് വല്ല്യ സങ്കടാവില്ലേ അമ്മേ? ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്ത എന്നെ അമ്മ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തില്ലേ, അതുപോലെ അമ്മയ്ക്കൊരു മരുമകനെ അല്ല, എന്റെ ആദിയെപ്പോലെ വേറൊരു മോനെക്കൂടി കിട്ടുകയല്ലേ…”
വളരെ ലോജിക്കലായി, എന്നാൽ ഒരുപാട് സ്നേഹം നിറച്ച് അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് പിന്നെ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അമ്മയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ ദേഷ്യവും പേടിയുമൊക്കെ പതുക്കെ ഒരു നെടുവീർപ്പിലേക്ക് വഴിമാറുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അമ്മ പാർവണയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
”എനിക്ക്… എനിക്ക് അവളെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോ ഉള്ള പേടികൊണ്ടാ മോളെ… അല്ലാതെ സ്വന്തം മോളുടെ സന്തോഷം വേണ്ടാന്ന് വെക്കാൻ ഏത് അമ്മയ്ക്കാ കഴിയുക?”
അമ്മ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് തുടച്ചു.
എന്നിട്ട് അമ്മ എന്നെ നോക്കി.
”ശരി… അവൻ അടുത്ത ആഴ്ച വരട്ടെ. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. നേരിട്ട് കണ്ട് സംസാരിച്ച് എനിക്കവനെ ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ നമുക്ക് അവരുടെ വീട്ടിൽ പോയി കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാം. അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി ബാക്കി തീരുമാനങ്ങൾ.”
”അത് മതി അമ്മേ… ബാക്കിയൊക്കെ അവൻ വരുമ്പോ നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം,”
ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്മ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അകത്തേക്ക് നടന്നുപോയപ്പോൾ, എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വലിയൊരു മല ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ പാർവണയെ നോക്കി. എന്റെ വലിയൊരു പ്രശ്നം എത്ര നിസ്സാരമായിട്ടാണ് അവൾ പറഞ്ഞു തീർത്തത്. അവൾ എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ ചിരിയിൽ, എന്റെ കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിറഞ്ഞ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് ഒഴിഞ്ഞുപോയതിന്റെ സമാധാനത്തിൽ, അത്താഴവും കഴിഞ്ഞ് അമ്മയോട് കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരുന്ന ശേഷം ഞങ്ങൾ റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോൾ സമയം പതിനൊന്നിനോട് അടുത്തിരുന്നു.
റൂമിലെത്തി വാതിലടച്ചതും ഞാൻ നേരെ പോയി കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. വാതിൽ കുറ്റിയിട്ട്, എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന പാർവണ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലവെച്ച് പതുക്കെ കിടന്നു. ഞാൻ എന്റെ വലതുകൈ അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി അവളെ എന്നിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുപ്പിച്ചു.
കുറച്ചുനേരത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം, അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”സത്യം പറയാലോ പാർവണേ… എന്റെ ഉള്ളിൽ നല്ല പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ ഇത് കേൾക്കുമ്പോ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്നോർത്ത് ഞാൻ ശരിക്കും വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു പൊട്ടിത്തെറി ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് അമ്മ ഇത് സമ്മതിക്കുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല.”
എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ മുഖത്ത് ഒരു പേടിയുമില്ലായിരുന്നു, പകരം വലിയൊരു ഉറപ്പും പക്വതയുമായിരുന്നു.