സേലം ടൗൺ മെല്ലെ ഉറക്കമുണരുന്നേയുള്ളൂ.
ദൂരെ പച്ച വിരിച്ച വയലുകളിൽ കർഷകർ പണി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. തലയിൽ കെട്ടുമായി പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ… ആ തമിഴ് ഗ്രാമീണ ഭംഗി ശരിക്കും ഒരു പെയിന്റിംഗ് പോലെ തോന്നി.
ഞാൻ മെല്ലെ തല തിരിച്ച് അനുവിനെ നോക്കി.
ആ ലൂസ് ഷർട്ടിന്റെ കോളറുകൾ കാറ്റിൽ ചെറുതായി അനങ്ങുന്നുണ്ട്.
അവളുടെ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ റോഡിൽ നിന്ന് ഒരടി പോലും മാറുന്നില്ല. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, കണ്ണു ചിമ്മാതെ അവൾ വണ്ടി നിയന്ത്രിക്കുകയാണ്.
ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവമുണ്ട്.
”എന്താടാ അപ്പു… ഇങ്ങനെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത്? ഗ്രാമഭംഗി നോക്കാതെ എന്നെയാണോ നീ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നത്?”
റോഡിൽ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ തന്നെ അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
”ഏയ്… ഒന്നുമില്ല. നീ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് കാണാൻ ഒരു ചേലുണ്ട്. അതാ നോക്കിയത്,”
ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞു.
ആ പാട്ടിന്റെ ഈണത്തിനൊപ്പം വണ്ടി ഹൈവേയിലൂടെ ഒഴുകി നീങ്ങുകയാണ്. ബാംഗ്ലൂർ എത്താൻ ഇനിയും ദൂരമുണ്ട്, പക്ഷേ ഈ യാത്ര അവസാനിക്കരുതെന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി…
അനുവിനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്ന ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ആ വിശാലമായ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണെറിഞ്ഞു.
മനോഹരമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന പാടങ്ങൾ, ദൂരെ പച്ചപ്പിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങൾ… എല്ലാം ഒരു സ്ലോ മോഷൻ സിനിമ കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി.
” ഏഹ്ഹ്…ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ…!!”
ഞാൻ അറിയാതെ പിറുപിറുത്തു പോയി.
എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും അനു പതുക്കെ തല ചെരിച്ചു ചോദിച്ചു…
“എന്തെന്നാ ഇങ്ങനെ എന്ന് അപ്പൂ?!!!”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധ വണ്ടിയുടെ സ്പീഡോമീറ്ററിലേക്ക് വീണത്.
ഞാൻ ശരിക്കും ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി! സൂചി ദാ… 32… 33… എന്ന കണക്കിൽ അവിടെത്തന്നെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
ഇത്രയും നേരം ആ മെലഡി പാട്ടും പുറത്തെ പ്രകൃതിഭംഗിയും ആസ്വദിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനത്തിലായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ വണ്ടി ഇഴയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല.
ഈ ഹൈവേയിൽ ഇത്രയും വലിയ റോഡിലൂടെ ഇവൾ ആ സർവീസ് റോഡിൽ വന്ന അതേ വേഗതയിൽ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും പോകുന്നത്!
”അതേ…അനു… ഒന്ന് വണ്ടി സൈഡ് ആക്കുമോ?”
ഞാൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”എന്താ അപ്പൂ… മുള്ളണോ? ഇതിപ്പോ ഇറങ്ങിയതല്ലേയുള്ളൂ!”
”ഏയ്… അതിനല്ല. വണ്ടിക്ക് പിക്കപ്പ് ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി പിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്ന് തള്ളിത്തരാം എന്ന് കരുതി. അതാ നിർത്തിക്കാൻ പറഞ്ഞത്!!”
എന്റെ ഡയലോഗ് കേട്ട് അവൾ ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നു.
“ഓഹ്… അങ്ങനെ…”
അവൾ ശരിക്കും അതൊന്നു ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ തൊട്ടുപിന്നാലെ എന്റെ മുഖത്തെ ആ പരിഹാസം കണ്ടതും അവൾക്ക് സംഗതി കത്തി.
”എന്ത്…?!!”
അവൾ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ ഉരുട്ടി എന്നെ നോക്കി.
”എന്റെ പൈനാപ്പിൾ റാണി… ഇങ്ങനെ ഈ മുപ്പതും മുപ്പത്തിരണ്ടും സ്പീഡിൽ പോയാൽ നമുക്ക് അടുത്ത ആഴ്ചയേ ബാംഗ്ലൂർ എത്താൻ പറ്റൂ!
പുറകിൽ വരുന്ന വണ്ടിക്കാരൊക്കെ നമ്മളെ പ്രാകുന്നുണ്ടാകും. നീ മാറ്… വണ്ടി ഞാൻ തന്നെ ഓടിക്കാം. നീ വണ്ടി സൈഡ് ആക്ക് ആദ്യം..!!”
അനു ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു.
“അപ്പൂ… ഞാൻ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു പോയതാടാ. സേലം ടു ബാംഗ്ലൂർ റൈഡ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു ഫീൽ വേണ്ടേ? നീ എന്തിനാ ഇത്ര തിരക്ക് കൂട്ടുന്നത്?!!”
”ആ ഫീൽ ഇനിയും തുടർന്നാൽ രണ്ട് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞേ അങ്ങ് എത്തു…വണ്ടി സൈഡ് ആക്കു ആദ്യം..!”