ഹാളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ വേദു അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ലിവിങ് റൂമിലെ ടൈൽസ് മോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് തുടച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയതുകൊണ്ടാവാം അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു. ആ ഇളം റോസ് ചുരിദാറിന്റെ അരികുകൾ അവൾ അരയിൽ കുത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. നിലം തുടയ്ക്കുന്നതിനിടയിലെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചലനങ്ങളിലേക്ക് എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നീണ്ടുപോയി. ഇന്നലെ രാത്രി ഈ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും അന്യനായൊരു പുരുഷന്
ഫോട്ടോയെടുത്തു നൽകിയ രംഗം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽപോലെ കടന്നുപോയി. എന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പടർന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ നടന്ന് അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. എന്റെ കാലൊച്ച കേട്ടിട്ടാവാം അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെയൊന്ന് നോക്കി. പക്ഷേ, മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും വരുത്താതെ, എന്നെ ഒട്ടും മൈൻഡ് ചെയ്യാത്ത മട്ടിൽ അവൾ വീണ്ടും നിലം തുടയ്ക്കുന്ന ജോലിയിൽ മുഴുകി. അവൾ എന്നെ പൂർണമായും അവഗണിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ഇനിയും ഈ മൗനം തുടരാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് അവളുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് ചെന്നു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മോപ്പിന്റെ തണ്ടിൽ ഞാൻ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“എന്താ ഏട്ടാ ഇത്? എനിക്ക് ഒരുപാട് ജോലിയുള്ളതാ… എന്നെ വിട്,” അവൾ കയ്യിലെ പിടി വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അല്പം നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ബലമായി ആ മോപ്പ് വാങ്ങി ഞാൻ ദൂരേക്ക് മാറ്റിനിർത്തി. തുടർന്ന് അവളുടെ മൃദുവായ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് ഞാൻ അവളെ വലിച്ച് തൊട്ടടുത്തുള്ള സോഫയിലേക്ക് ഇരുത്തി. അവൾക്കൊപ്പം ഞാനും അരികിലായി ഇരുന്നു.
“എന്താ ഏട്ടാ കാണിക്കുന്നത്? എന്നെ വിട്, എനിക്ക് അവിടെ അടുക്കളയിൽ…” അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ആഞ്ഞു.
“അതൊക്കെ പിന്നെയായാലും ചെയ്യാം വേദു. നീ തൽക്കാലം എന്റെ കൂടെ ഇവിടെയിരിക്ക്. നമുക്ക് വളരെ ഗൗരവമായി സംസാരിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്,” എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഗൗരവം കൊണ്ടാവണം അവൾ പതുക്കെ അടങ്ങിയിരുന്നു.
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, കനത്ത മൗനത്തോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും സങ്കടവും കൺഫ്യൂഷനും വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ തൊണ്ടയൊന്ന് മയക്കി കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.
“വേദു… നീ ഇപ്പോൾ മെന്റലി ഒരുപാട് ഡൗൺ ആണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥക്ക് മുഴുവൻ കാരണക്കാരൻ ഞാൻ മാത്രമാണ്. പണത്തോടുള്ള എന്റെ ആർത്തിയാണ് നമ്മളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്. പക്ഷേ… സംഭവിച്ചുപോയ തെറ്റുകളൊന്നും ഇനി എനിക്ക് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല മോളേ. അതുപോലെ തന്നെ വരാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെയും എനിക്ക് തടയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, ഒന്നുണ്ട്… എന്ത് പ്രതിസന്ധി വന്നാലും ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യത്തിലേക്ക് നീ മനസ്സുകൊണ്ട് തയ്യാറായേ പറ്റൂ. എനിക്കിപ്പോൾ നിനക്ക് ചെയ്തുതരാൻ പറ്റുന്ന ഒരേയൊരു സഹായം, എല്ലാത്തിനും നിനക്ക് പൂർണമായ മെന്റൽ സപ്പോർട്ട് നൽകുക എന്നത് മാത്രമാണ്.”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വേദുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കനത്ത സങ്കടച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ, തറയിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“ഏട്ടന് ഇതൊക്കെ പറയാൻ വളരെ എളുപ്പമായിരിക്കും… കാരണം ഇത്തരം അവിഹിതങ്ങളും പങ്കുവപ്പ് കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കൂട്ടത്തിലല്ലേ?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ
നെഞ്ചിൽ ഒരു കൂരമ്പ് പോലെ വന്ന് തറച്ചു. എങ്കിലും ഞാൻ തളർന്നില്ല. വിവേക് പറഞ്ഞ സൈക്കോളജി ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു.
“അതെ വേദു… എനിക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ, അത് തൽക്കാലം നമുക്കൊന്ന് മാറ്റിവെക്കാം. എടീ, ഞാൻ നിന്നോട് ചില കാര്യങ്ങൾ ഇന്ന് തുറന്നു പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. ഞാൻ നിന്നോട് ഇന്നലെ പറഞ്ഞതാണ്, എന്നെ ഇട്ടിട്ട് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളാൻ. പക്ഷേ നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയില്ല. എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി നീ എന്റെ കൂടെ നിന്നു. അപ്പോൾ കേവലം ഒരു ശാരീരിക ബന്ധം കൊണ്ട് ഇല്ലാതെയാവുന്നതല്ല നമ്മുടെ ഈ സ്നേഹവും ദാമ്പത്യവും. അതുകൊണ്ട്, ഇനി വരാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിനക്ക് നിന്റെ മനസ്സിന് തോന്നുന്ന എന്ത് ചെയ്യാനുള്ള പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യവും അധികാരവും ഞാൻ തരികയാണ്.”