എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വേദു പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് എന്നെ
നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയവും ദേഷ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു
. “ഞാൻ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത്?”
അവൾ കടുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“വേദു… ഈ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിവെച്ചത് ഞാനാണ്. പണത്തോടുള്ള ആർത്തി മൂലം ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റാണിത്. ഇവിടെ നിന്നാൽ ദേവന്റെ ആളുകൾ വരും… അവൻ വരും. നീ ഇവിടെ നിന്നാൽ നിനക്കും വലിയ പ്രശ്നമാകും. എന്നെ ഓർത്ത് നീ നിന്റെ ജീവിതം കളയേണ്ട. അതുകൊണ്ട് നീ ഇവിടുന്ന് പൊയ്ക്കോ …”
ഞാൻ അത്രയും പറഞ്ഞു തീർത്ത്, സോഫയിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മാറിപ്പോകാൻ തുനിഞ്ഞു. എല്ലാം എന്റെ തലയിൽ ആകട്ടെ എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഞാൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചതും പെട്ടെന്ന് വേദു എന്റെ കൈകളിൽ വലിച്ച് പിടിച്ചു! അവളുടെ ആ കനത്ത പിടിത്തത്തിൽ ഞാൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൾ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കടുത്തൊരു നിസ്സഹായതയും ദൃഢതയുമായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു
“വേണ്ട ശ്യാമേട്ടാ… ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങൾ എന്നോട് ചോദിച്ച ആ കാര്യത്തിന്… എനിക്ക് സമ്മതമാണ്!”
അവളുടെ ആ മറുപടി കേട്ടതും എന്റെ കാതുകളെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ സ്തബ്ധനായി നിന്നുപോയി
. “വേദു… നീ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? വേണ്ട… നിനക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നും നീ ചെയ്യേണ്ട കാര്യമില്ല. എന്റെ തെറ്റിന് നിന്റെ മാനം പണയം വെയ്ക്കേണ്ടതില്ല…”
ഞാൻ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ വേദു എന്റെ വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു. അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
“അതൊന്നും ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല ശ്യാമേട്ടാ. നിങ്ങൾ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തു എന്ന് വെച്ച്, നിങ്ങൾ എനിക്ക് ആരുമല്ലാതെയാവില്ലല്ലോ. എന്റെ ഭർത്താവല്ലേ നിങ്ങൾ? നിങ്ങളെ മാത്രം ഇങ്ങനെ ഒരു വലിയ മരണക്കയത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടിട്ട് സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി ഒളിച്ചോടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അതിന് എന്റെ മനസ്സ് സമ്മതിക്കില്ല…”
അവൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“വേദു… നീ… നീ ഇത് പൂർണ്ണ ബോധത്തോടെ ആലോചിച്ചിട്ട് തന്നെയാണോ പറയുന്നത്?”
ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത സങ്കടച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു:
“എനിക്കും കഷ്ടമാണ് ശ്യാമേട്ടാ… പക്ഷെ… ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒഴുക്കിന് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതല്ലേ ജീവിതം? നമ്മുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഇതാണ് ഒരേയൊരു വഴിയെങ്കിൽ… ഞാൻ ഇതിന് തയ്യാറാണ്.”
അവൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ഉണ്ടായത്. ദേവന്റെ ഭീഷണിയിൽ നിന്നും എന്റെ ജീവൻ രക്ഷപ്പെടാൻ പോകുന്നു എന്ന ആശ്വാസം.
ഞാൻ പതുക്കെ തലതാഴ്ത്തി ഇരുന്നു.
വേദു പതുക്കെ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്ന് എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“സാരമില്ല ശ്യാമേട്ടാ… കഴിഞ്ഞതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. വരാൻ പോകുന്നതിനെ നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു നേരിടാം. ഇതിലും വലിയ പ്രതിസന്ധികൾ നമ്മൾ മറികടന്നിട്ടില്ലേ…”
അവൾ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു നന്ദിയും സ്നേഹവും തോന്നി. ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ അവളുടെ ആ മൃദുലമായ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ആ വലിയ പരീക്ഷണത്തെ നേരിടാൻ ഉറച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ, അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിക്കുമ്പോഴും എന്റെ പാന്റിനുള്ളിൽ കിടന്ന കുണ്ണ പതുക്കെ കനത്തു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആചാനുബാഹുവായ ദേവന്റെ കനത്ത ശരീരത്തിന് കീഴിൽ എന്റെ ഈ പാവം വേദു കിടന്നു പിടയുന്ന ആ വന്യമായ ദൃശ്യം എന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഒരു നീലച്ചിത്രമായി തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു…