“ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കില്ല. നിങ്ങളുടെ മുഖം കണ്ടാലറിയാം ആകെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്,”
അവൾ എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടിക്കൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞു.
“ആദ്യം പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചേ… എന്നിട്ട് വന്ന് ചായ കുടിക്കാം. അപ്പോഴേക്കും ഈ ക്ഷീണമൊക്കെ മാറും. പോ… വേഗം പോയേ…”
അവളുടെ ആ കൊഞ്ചലും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കരച്ചിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാളെ ഇവളെ ഞാൻ മറ്റൊരുത്തന് കാഴ്ചവെക്കേണ്ടി വരുമെന്ന സത്യം അവൾ അറിഞ്ഞാൽ…
“ആഹ്… ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം,”
ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.
വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വരാൻ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് വേദു അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ബാത്റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. ഭയത്തിന്റെയും, അതിലേറെ വേദുവിനെ ദേവൻ കവരുന്നത് കൺമുന്നിൽ കാണാനുള്ള ആ വിചിത്രമായ കാമത്തിന്റെയും യുദ്ധം!
കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയിട്ടും എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ഭീതിയും അസ്വസ്ഥതയും ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. രാത്രി ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോൾ വേദു പതിവുപോലെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ
വെറുതെ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. ഉള്ളിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന കടൽ അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പാത്രങ്ങളെല്ലാം ഒതുക്കിവെച്ച ശേഷം അവൾ ഹാളിലെ സോഫ വന്നിരുന്നു ടി.വി ഓൺ ചെയ്തു. ഞാൻ അവളുടെ അരികിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ടി.വിയിൽ എന്തൊക്കെയോ ദൃശ്യങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും എന്റെ കണ്ണുകൾ അതിലൊന്നുമായിരുന്നില്ല. നാളെ വൈകീട്ട് ദേവൻ ബോംബെയ്ക്ക് പോകും…
പിന്നെ എനിക്കുള്ളത് 1 ആഴ്ചയാണ്…
7 ദിവസം എനിക്ക് മുന്നിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ഈ കാര്യം അവളിൽ നിന്നും അത്രയും നാൾ മറച്ചുവെക്കുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്.
അതിനുമുൻപ് കാര്യങ്ങൾ പറയണം. സമയം കടന്നുപോവുകയാണ്.
ഈ പരീക്ഷണം നേരിടാൻ അവൾ തയ്യാറാവൻ അവൾക്ക് സമയം ആവശ്യമാണ്. ആ സമയം ഞാൻ അവളിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുകയാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ദോഷം വേധുവിന് തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു…
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വരാൻ പോകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു അറിവുമില്ലാതെ അവൾ ശാന്തമായിരിക്കുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ തൊണ്ടയൊന്ന് മയക്കി. നെഞ്ച് വല്ലാതെ ഇടിച്ച് പുറത്തേക്ക് വരും പോലെ തോന്നി.
.
“വേ… വേദു…..
ഞാൻ വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. എന്റെ ശബ്ദം നന്നായി തപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ശ്യാമേട്ടാ?”
അവൾ ടി.വിയിൽ നിന്നും കണ്ണ് എടുക്കാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു…
“അത്… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം… ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു…”
ഞാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വിക്കി. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്റെ കൈകൾ തണുത്തുവിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ ആ വിക്കലും ഭാവവും കണ്ടിട്ടാവാം, അവൾ ടി.വി മ്യൂട്ട് ചെയ്ത് പൂർണ്ണമായും എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്താ ഏട്ടാ ഇത്? കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയിട്ടും നിങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ആ പരിഭ്രമം മാറിയിട്ടില്ലല്ലോ. എന്താ കാര്യം? എന്നോട് പറ….”
അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ആ സ്പർശനം കൂടെയായപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ധൈര്യം ചോർന്നുപോയി. ഞാൻ എങ്ങനെ ഇത് പറയും? എങ്കിലും… പറയാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ ഒടുവിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ച്, ഉള്ളിലെ ഭയം മുഴുവൻ പുറത്തെടുത്ത് ആ സത്യം അവളോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു.
“വേദു… ഞാൻ… ഞാൻ ഓഫീസിൽ വലിയൊരു ചതി കാണിച്ചു. കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷമായി കമ്പനിയിലെ കൺസ്ട്രക്ഷൻ ബില്ലുകളിലും ലേബർ അക്കൗണ്ടുകളിലും തിരിമറി നടത്തി ഞാൻ… ഞാൻ കുറെ ക്യാഷ് ഉണ്ടാക്കി. ഏകദേശം 8 കോടിയോളം രൂപ…”
ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും വേദു ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്ന് എന്നെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നുപോയി. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പ്രസന്നത പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. ആ വലിയ ഞെട്ടൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു…