മറിയ ആശ്വാസത്തോടെയാണ് എന്നെ നോക്കിയത്. പക്ഷേ അഞ്ചന ഭീതിയോടെയാണ് എന്നെ നോക്കിയത്. അവളെ ഒഴിവാക്കരുത് എന്നപോലെ ആ കണ്ണുകൾ അപേക്ഷിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
“എന്നെ ഇഷ്ട്ടം ഇല്ലെന്നും, എന്നെ അവൾ മറക്കുമെന്നും, എന്നെ അവള്ക്ക് വേണ്ടെന്നും അവൾ പറഞ്ഞാല്… അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു നില്ക്കാം.”
അത് കേട്ടതും അഞ്ചന തറയില് രണ്ടു കൈയും ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ട് കരയാന് തുടങ്ങി.
“അതിനേക്കാള് എന്നെ നി കൊന്നു കളയ്…!” അവള് ആർത്തു കരഞ്ഞു.
മറിയ പെട്ടന്ന് തറയിലിട്ട് അടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അഞ്ചനയുടെ കൈകളെ പിടിച്ചു വച്ചിട്ട് അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവളെന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി.
ഒരുപാട് നേരം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചന കരച്ചില് മതിയാക്കി പതിയെ എഴുനേറ്റ് നിന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു,
“നി വേറൊരു പെണ്ണിനെ കെട്ടുമെന്ന് സത്യം ചെയ്യ്.. അപ്പോൾ ഞാൻ അതൊക്കെ പറയാം.. പറയുക മാത്രമല്ല, നിന്നെ മറക്കുകയും ചെയ്യും.”
പക്ഷേ അങ്ങനെ ഒരു സത്യം ചെയ്യാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
“നീയൊഴികെ വേറൊരു പെണ്ണിനും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്ഥാനമില്ല. നീയെന്നെ വെറുത്താലും, എന്നെ വിട്ട് പോയാലും, എന്നെ മറന്നാലും.. എനിക്കൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ എന്റെ മരണം വരെ നിന്നെ മാത്രമേ ഞാൻ സ്നേഹിക്കു… മരണത്തിന് ശേഷവും നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കും.”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവർ രണ്ടു പേരെയും ഞാൻ വാശിയോടെ നോക്കി. അഞ്ചന ഏങ്ങി കരഞ്ഞു. എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ മറിയ വിഷമിച്ചിരുന്നു.
ഉടനെ ഞാൻ വേഗം നടന്ന് എന്റെ റൂമിൽ കേറി എന്റെ ബെഡ്ഡിൽ കിടന്നു. ശരീര വേദനയില് നിന്നും അല്പ്പം ആശ്വാസം കിട്ടി. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിന് ആശ്വാസം കിട്ടാൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. അവസാനം ക്ഷീണം കാരണമാവാം, ചിലപ്പോ വിശപ്പ് കാരണമാവാം… ഞാൻ പെട്ടന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി. *****************
ആരോ എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞാണ് ഞാൻ ഉണര്ന്നത്.
“അഞ്ചന..?” വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ അവളുടെ കൈയിനെ കണ്ണ് തുറക്കാതെ ഞാൻ തടവി നോക്കി.
അത് സ്വപ്നം അല്ലെന്ന് മനസ്സിലായതും കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവളെ ഞാൻ നോക്കി.
കട്ടിലില് ചെരിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന എന്റെ നെഞ്ചിന് അടുത്തായി ഇരുന്നുകൊണ്ട്.. സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ മുടിയെ കോതി തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് കലങ്ങിയിരുന്നു. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് കൺപോളകൾ വീർത്തിരുന്നു. കടിച്ചു മുറിച്ചത് പോലെ ചുണ്ടുകള് പൊട്ടിയിരുന്നു. തലമുടി എല്ലാം വലിച്ചു പറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് പോലെ അലങ്കോലമായിരുന്നു. ആകെ ഒരു ഭ്രാന്തിയുടെ കോലമായിരുന്നു അവള്ക്ക്.
ഞാൻ എഴുനേറ്റ് കട്ടിലിന് പുറത്ത് അവളെ പോലെ കാലുകളെ നീട്ടി ഇട്ടിട്ട് അവളെ നോക്കാതെ തല തിരിച്ചിരുന്നു.
അതിനു ശേഷമാണ് എന്റെ ദേഹത്ത് ഞാൻ നോക്കിയത്.
ഞാൻ ഇട്ടിരുന്ന ഷർട്ട് ഊരി കളഞ്ഞിരുന്നു. പാന്റിന് പകരം ഒരു ബെർമുട മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.
ഇതൊക്കെ അവളാണോ മാറ്റി തന്നത്? എന്റെ ദേഹത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ പോറലുകളിലും മരുന്നും പുരട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കൈയിലെ കെട്ട് മാറ്റി നല്ലത് പോലെ ഡ്രെസ്സിംഗും ചെയ്തിരുന്നു.
അവള്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ഞാൻ പുറം തിരിഞ്ഞിരുന്നതും അവൾ വേഗം എന്റെ ചുമലില് മൃദുവായി പിടിച്ചു.
“എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?” അവള് ചോദിച്ചു. “ആരോടും എനിക്ക് ദേഷ്യമില്ല. ആരോടും സംസാരിക്കാനുള്ള മനസ്സും ഇപ്പോൾ എനിക്കില്ല.”
“വിക്രം…” അവള് സങ്കടത്തിൽ വിളിച്ചു.
“മറിയ എവിടെ..?” ഞാൻ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു. “ഈ അവസ്ഥയില് നിന്നെ വിട്ടിട്ട് പോകാൻ അവള്ക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ നോക്കിക്കോളും എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവള് പോയി.”
“എന്നെ ആരും നോക്കേണ്ട. എന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. ഇനി നീയും പൊയ്ക്കോ.” ദേഷ്യപ്പെടാനുള്ള ശക്തി പോലും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് നിർവികാരനായി ഞാൻ പറഞ്ഞു.