“ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിന്നതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ഗുണമൊന്നുമില്ല. പ്രതീക്ഷിക്കാൻ വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഇനി ബാക്കിയില്ലെങ്കിലും, ഇവിടെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതിലും നല്ലത് നടക്കുന്നത് തന്നെയാണ്. ജീപ്പ് കിടക്കുന്ന ആ സ്ഥലത്തേക്കെങ്കിലും നമുക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും എത്തണം.”
കൊടുംകാടിന്റെ വന്യതയിലൂടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ള ഭീമാകാരന്മാരായ മരങ്ങൾ ഞങ്ങളെ വിഴുങ്ങാൻ വായ് പിളർന്നു നിൽക്കുന്നതുപോലെ.
ഓരോ കാൽവെപ്പും വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടെയായിരുന്നു. കാട്ടുചെടികളും കരിയിലകളും നിറഞ്ഞ ആ മൺപാതയിലൂടെ ഞങ്ങൾ കുറെ ദൂരം പിന്നിട്ടു. സമയം കടന്നുപോകുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഈ കാടിന്റെ ഇരുട്ടിനോ നിശബ്ദതയ്ക്കോ യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ്, എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നടന്നിരുന്ന ദേവു കാലുകൾ നിലത്തുറപ്പിച്ച് എന്റെ കൈയിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചത്. അവൾ കാട്ടുപാതയുടെ ഇടതുവശത്തുള്ള ഇരുണ്ട വനത്തിലേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു.
”അശ്വിൻ… എല്ലാവരും അവിടെയൊന്ന് നോക്കിക്കേ…”
അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ കാടിന്റെ നടുവിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
“അവിടെ… അവിടെ ഒരു വെളിച്ചം കാണുന്നില്ലേ?”
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നടത്തം നിർത്തി അവൾ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. അതെ! ഇരുണ്ട മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, കാടിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ഒരു നേർത്ത ഇളം നീല വെളിച്ചം മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു! കോടമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ
ഒരു നക്ഷത്രം ഭൂമിയിലേക്ക് അടർന്നു വീണതുപോലെ, വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണമുള്ള അസ്വാഭാവികമായ ഒരു നീല വെളിച്ചം. അത് പതുക്കെ മിന്നിക്കത്തികൊണ്ടിരുന്നു.
“വാ… നമുക്ക് അവിടെ പോയി അതൊന്ന് നോക്കാം,”
രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പേടിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇപ്പോൾ ആകാംക്ഷയായിരുന്നു.
അവൻ ആ വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി കാട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ആഞ്ഞു.
”വേണ്ട രോഹിത്തേ… അങ്ങോട്ടൊന്നും പോകണ്ട!”
കാവ്യ ഭയത്തോടെ അവനെ തടഞ്ഞു.
“ഇവിടെ നടക്കുന്നതൊക്കെ വല്ലാത്ത വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങളല്ലേ… ആ വെളിച്ചം എന്താണെന്ന് പോലും നമുക്കറിയില്ല. വേണ്ടാത്ത പണിക്ക് നിൽക്കണ്ട.”
”അതെ,”
മാളവികയും കാവ്യക്കൊപ്പം ചേർന്നു.
“നമുക്ക് ഈ വഴിയിലൂടെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകാം. നമ്മളേതായാലും ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കുകയല്ലേ, പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ ആ കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകുന്നത്? എനിക്ക് വയ്യ…”
അവരുടേത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു പേടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ കാട് മുഴുവൻ വിചിത്രമാണെങ്കിൽ, ആ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം എന്തിനാണ് കൂടുതൽ ഭയക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
”എടീ, നമ്മൾ എന്തായാലും ഈ കാട്ടിൽ പെട്ടുപോയി എന്ന് ഉറപ്പല്ലേ,”
വിശാഖ് പെൺകുട്ടികളെ നോക്കി വളരെ യുക്തിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇത്രയൊക്കെ അനുഭവിച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഇനി എന്തായാലും ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് സംഭവിക്കാനാ? അത് എന്താണെന്ന് നമുക്കൊന്ന് നോക്കാം.”
”വിശാഖ് പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്,”
ഞാൻ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ധൈര്യം പകരാനായി പറഞ്ഞു.
“ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് പുറത്തു കടക്കാനുള്ള എന്തെങ്കിലും വഴിയാകും ആ വെളിച്ചം. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഈ വഴിയിലൂടെ മണിക്കൂറുകളായി നടന്നിട്ട് നമ്മൾ എവിടെയും എത്തുന്നില്ലല്ലോ. അവിടെ ചിലപ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലോ? എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ മതി, നമുക്ക് ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാം.”
അതൊരു വലിയ റിസ്ക് ആണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും വേറെ വഴിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പെൺകുട്ടികളും ഒടുവിൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു. കാട്ടുപാതയിൽ നിന്ന് മാറി, വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഞങ്ങൾ കാടിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്നു. ദൂരെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ആ നേർത്ത നീല വെളിച്ചം മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി, ഇരുളും കോടമഞ്ഞും നിറഞ്ഞ ആ നിഗൂഢവനത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് ഞങ്ങൾ ആറുപേരും ഒരുമിച്ച് നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു.
ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങളുടെ ഇരുട്ടിന് കട്ടി കൂടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ അജ്ഞാത വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അടുക്കുന്തോറും ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയവും ആകാംക്ഷയും ഒരേപോലെ വർദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.