”അതെ…”
കാവ്യയും അതിനോട് ചേർന്നു.
“സാധാരണ ഒരു കാട്ടുപാത ആണെങ്കിൽ പോലും വല്ല വിറകുവെട്ടുകാരെയോ, ജീപ്പുകളെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും തദ്ദേശീയരെയോ കാണേണ്ടതല്ലേ? ഇത്രയും വലിയൊരു കാട്ടിൽ നമ്മൾ ആറുപേർ അല്ലാതെ ജീവനുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ പോലുമില്ലേ?”
അവർ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. ഭീമാകാരന്മാരായ മരങ്ങൾ ഞങ്ങളെ തുറിച്ചുനോക്കി നിൽക്കുന്നതുപോലെ. അപ്പോഴാണ് എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നടന്നിരുന്ന ദേവു പതുക്കെ പറഞ്ഞത്,
“മനുഷ്യർ മാത്രമല്ല കാവ്യാ… ഒരു പക്ഷിയുടെ ശബ്ദമോ, എന്തിന് ഒരു ചീവീടിന്റെ കരച്ചിൽ പോലും നമ്മൾ ഇത്രയും നേരമായിട്ട് കേട്ടിട്ടില്ല. എല്ലാം… എല്ലാം വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലാണ്.”
ദേവുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്നെ വീണ്ടും വലിയൊരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഞാൻ കാതൂർത്തു. അവൾ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. ഞങ്ങളുടെ കാലൊച്ചകളും കിതപ്പും അല്ലാതെ ജീവന്റെ യാതൊരു തുടിപ്പും ആ കാട്ടിലില്ല. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഞങ്ങളെ പുറംലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന അവസാനത്തെ കണ്ണിയും അറ്റുപോയതുപോലെ ഒരു വലിയ ശൂന്യത എന്നെ വന്ന് പൊതിഞ്ഞു….
“എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… ഇവിടെ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും അപ്പുറം വേറെ എന്തൊക്കെയോ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നാ,”
ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി രോഹിത് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ ഭയം ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വിശാഖിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“എടാ വിശാഖേ… നിന്റെ അമ്മാവൻ ഈ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വരാൻ വേറെ വല്ല വഴിയും പറഞ്ഞിരുന്നോ? നമ്മൾ അബദ്ധത്തിൽ ഏതെങ്കിലും തെറ്റായ വഴിയിലാണോ കയറിയത്?”
വിശാഖ് നിസ്സഹായനായി തലയാട്ടി.
“ഇല്ലടാ… ഈ ഒറ്റ വഴിയേ അമ്മാവൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. ഇതിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകാൻ വേറെ വഴിത്താരകൾ ഒന്നും നമ്മൾ കണ്ടില്ലല്ലോ.”
അവൻ അത് പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേയാണ് ആകാശത്ത് ആ മാറ്റം ഉണ്ടായത്. കറുത്തിരുണ്ട ആകാശത്തുകൂടി പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷെ അതൊരു സാധാരണ മിന്നലായിരുന്നില്ല. തിളക്കമുള്ള ഒരു റോസ് നിറമായിരുന്നു അതിന്! ആ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ആ കൊടുംകാട് മുഴുവൻ ആ റോസ് വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിന്നു. മരച്ചില്ലകളും,
ഇലകളും, ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന കോടമഞ്ഞും ആ നിറം വലിച്ചെടുത്തു. എന്തിന്, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കണ്ടത് പോലും ആ തിളങ്ങുന്ന റോസ് നിറത്തിലായിരുന്നു. സിരകളിൽ ഭയം നിറയ്ക്കുന്ന അത്രയും അമാനുഷികമായ ഒരു സൗന്ദര്യം ആ വെളിച്ചത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയൊരു ഇടിമുഴക്കം വരാൻ പോകുന്നുവെന്ന് കരുതി പെൺകുട്ടികൾ പേടിച്ച് ചെവിപൊത്തി താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. ഞാനും അറിയാതെ കണ്ണുകളടച്ച് ആ വലിയ ശബ്ദത്തിനായി കാത്തുനിന്നു. സെക്കൻഡുകൾ കഴിഞ്ഞു… പത്ത് സെക്കൻഡ്, ഇരുപത് സെക്കൻഡ്… പക്ഷെ, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും അവിടെ ഉണ്ടായില്ല. ആകാശത്ത് അത്രയും വലിയൊരു മിന്നൽ ഉണ്ടായിട്ടും, ഒരു ഇലയനങ്ങുന്ന ഒച്ച പോലും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഞങ്ങൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് പരസ്പരം നോക്കി. ആ കാടിന്റെ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കാൻ പ്രകൃതിക്ക് പോലും കഴിയുന്നില്ല! ശബ്ദമില്ലാത്ത, ദൂരങ്ങൾ അവസാനിക്കാത്ത, യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത വെളിച്ചങ്ങളുള്ള ഒരു വിചിത്ര ലോകത്ത് ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്!
ആ ശബ്ദമില്ലാത്ത മിന്നലിന്റെ നടുക്കത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ മുക്തരാകാൻ കുറച്ചു സമയമെടുത്തു. ആ വലിയ റോസ് വെളിച്ചം മാഞ്ഞതോടെ, കാടിന് വീണ്ടും പഴയതിലും വലിയ ഇരുട്ട് ബാധിച്ചതുപോലെ.
”നമുക്ക് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം. എനിക്കെന്തോ വല്ലായ്മ തോന്നുന്നു,”
കാവ്യയുടെ ശബ്ദം കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു.
”അതെ, വേഗത്തിൽ നടക്കാം. ഈ എസ്റ്റേറ്റ് ഇനി അധികം ദൂരമുണ്ടാകില്ല,”
എന്ന് പറഞ്ഞ് വിശാഖ് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ധൃതി കൂട്ടി.