“കണ്ണന് ചോറുണ്ടോ..?”
മേമയുടെ നേര്ത്ത ശബ്ദത്തിലുള്ള ചോദ്യമുയര്ന്നു.
“ഇല്ല…മേമ കഴിച്ചിട്ട് മതി..!”
ഞാന് ഒരു ആലസ്യത്തിലെന്നപോലെയാണ് മറുപടി കൊടുത്തത്.
“എന്നാ വാ…ഒന്നിച്ച് കഴിക്കാം..!”
അവര് മെല്ലെ അടര്ന്നു മാറാന് തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്നാല് അതിനനുവദിക്കാതെ ഞാന് വീണ്ടും ബലമായി കെട്ടിവരിഞ്ഞു.
“നിക്ക്..കൊറച്ചൂടെ കഴിയട്ടെ…മേമയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിക്കാന് നല്ല സുഖം..!”
ഞാന് മയക്കത്തിലെന്ന പോലെ കൊഞ്ചി.
മേമയില് നിന്നൊരു കിലുങ്ങിച്ചിരി ഉയര്ന്നു. ഒപ്പം മറുത്തൊന്നും പറയാതെ തന്നെ അവര് വീണ്ടുമെന്നെ അണച്ചു.
ഞാനാ കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം ചേര്ത്തുവച്ച് ആ ദേഹം പകര്ന്നു നല്കുന്ന മാദകഗന്ധം വലിച്ചെടുത്തു. പുറമാകെ ഓടി നടക്കുകയായിരുന്ന കൈകളിലൊന്ന് കഴുത്തിലൂടെ ഉരസിക്കയറ്റിയപ്പോള് അവരുടെ ദേഹം മെല്ലെയൊന്നു കിടുങ്ങി. കണ്മുന്നില് നേര്ത്ത കുഞ്ഞുരോമങ്ങള് എഴുന്നു നിന്നു.
“മേമയെന്തിനാ ഇതിങ്ങനെ കെട്ടി വെക്കുന്നേ….!”
ഞാന് മെല്ലെ ആ മുടിക്കെട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിരല് കടത്തി.
“…ഇതിങ്ങനെ അഴിഞ്ഞു വീണ് പടര്ന്നു നില്ക്കുമ്പോ എന്ത് ഭംഗ്യാന്നറിയോ..!!”
വിരലുകള് തിക്കിക്കയറ്റിക്കൊണ്ട് ഉണ്ടയാക്കി കെട്ടിവച്ചിരുന്ന മുടി ഞാന് അഴിച്ചിട്ടു. ആ നീണ്ടു ചുരുണ്ട മുടി അരിച്ചാക്ക് പൊട്ടുന്നപോലെ ഒഴുകി വീണ് പുറമാകെ മൂടി.
“കിടക്കുമ്പോ കെട്ടുന്നതാ കണ്ണാ… അല്ലേല് കെട്ടു വീഴും..!”
വാത്സല്യത്തില് മുങ്ങിയ മേമയുടെ കൈകള് എന്റെ പുറത്തു കൂടെ മെല്ലെ തഴുകി നീങ്ങി.
“ഞാനിങ്ങനെ നിക്കാന് പോവ്വാ ഇന്ന് മുഴുവന്..!”
അഴിഞ്ഞുവീണ ആ ഇടതൂര്ന്ന മുടി വാരിയെടുത്ത് തലവഴിയിട്ട് മുഖമതില് പൂഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഞാന് പുലമ്പി.
മേമയുടെ വളകിലുക്കം പോലുള്ള ചിരിയുയര്ന്നു.
“എന്നാലെ…ഞാന് കൊറച്ചങ്ങോട്ടു മുറിച്ചു തരാം..അതും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നോ.. !”
“അത് മാത്രം മതിയെങ്കില് ബാര്ബര്ഷോപ്പില് പോയാപ്പോരെ…!”
ഞാനല്പം ശുണ്ഠിയോടെ പറഞ്ഞു.
“…മേമയെ ഇങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിക്കുന്ന കാര്യാ ഞാന് പറഞ്ഞെ..!”
ഞാനാ ഇടുപ്പില് മെല്ലെയൊന്നു തഴുകി.
“യ്യോ..കണ്ണാ…ദേ കളിക്കല്ലേ..!”
ഇക്കിളിയെടുത്തപോലെ മേമയൊന്നു പുളഞ്ഞു. ആ ഓമനമുലകള് എന്റെ നെഞ്ചില് അമ്മിക്കുഴവി പോലെ ഓടിയുരുണ്ടു.
“ഇല്ല…ഇല്ല…ഇനി ചെയ്യില്ല…!”
ഞാനാ കഴുത്തില് ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് ഇടുപ്പിലിരുന്ന കൈ മാറ്റി. ലെഗ്ഗിങ്സിന്റെ ഇലാസ്റ്റിക്കിന്റെ മേലെയാണ് ഇപ്പോഴതിന്റെ സ്ഥാനം. ടോപ്പിന് മുകളില് ആയിരുന്നിട്ടും ആ വടു എന്നിലേക്ക് വല്ലാത്തൊരു ലഹരി പടര്ത്തി.
ഒരിത്തിരികൂടെ താഴേക്ക് ചെന്നാല് മില്ക്ക്മേഡ് നിറത്തില് പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലുള്ള കുണ്ടിയാണെന്ന ഓര്മ്മ എന്റെ കയ്യിനെ വെകിളി കൊള്ളിച്ചു.
കണ്ട്രോള് വിട്ടുപോയാലുള്ള ഭവിഷ്യത്ത് എന്തായിരിക്കുമെന്ന ധാരണ മങ്ങലേക്കാതെ അപ്പോഴും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നതിനാല് സഹിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു.
“മതി കണ്ണാ..വാ കഴിക്കാം..!”
മേമയുടെ കൈകള് മെല്ലെ അയഞ്ഞു.
എനിക്കിനിയും ഒരുപാട് നേരം അതേ നില്പ്പ് തുടരണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സാഹചര്യത്തിനൊത്ത് മാത്രമേ മുന്നോട്ടു പോകുക സാധ്യമാവൂ എന്നതിനാല് അവരെ തടയാന് നിന്നില്ല.
എന്നാല് അപ്പോഴും കുലച്ചു നില്ക്കുന്ന സുനയെ ഒളിപ്പിക്കേണ്ടതൊരു പണിപ്പെട്ട കാര്യമായിരുന്നു. മേമ അതെങ്ങാന് കണ്ടാല് തീര്ന്നു.. ഇങ്ങനെയെങ്കിലും സുഖിക്കാന് പറ്റുന്നത് മൂടോടെയങ്ങു നിക്കും.
ഞാന് മെല്ലെ ആ മേനിയില് നിന്നടര്ന്നു. ശേഷം അവരെ വിട്ടു മാറാതെ തന്നെ തോളില് പിടിച്ച് തിരിച്ചു നിര്ത്തി.
“ആഹ്..പോട്ടെ..വണ്ടി പോട്ടെ..!”
കുട്ടികള് വണ്ടി കളിക്കുന്ന പോലെ മേമയുടെ തോളില് പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടത്തിക്കൊണ്ടു തല്ക്കാലം ഞാനവരുടെ കണ്ണില് നിന്നും കരിവീരനെ മറച്ചു.
“കുട്ടിക്കളിയൊക്കെ നിര്ത്താറായി..!”
മേമ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെ അനുസരിച്ചു. പാവം..എന്റെ അവസ്ഥ അവര്ക്കറിയില്ലല്ലോ.