ആവനാഴി – 6

[ കത്തനാർ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

ചക്രവ്യൂഹം

---

അജുവിന്റെ മുട്ടുകൾ ഒരു നിമിഷം മടങ്ങി.

ശരീരം മുന്നോട്ടേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ വലതുകാൽ ശക്തമായി നിലത്തുറപ്പിച്ചു. കൈകൾ സ്വാഭാവികമായി വയറിലേക്ക് നീങ്ങിയെങ്കിലും പാതിവഴിയിൽ നിന്നു. കത്തിയുടെ അറ്റം തലത്തിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവനു കാണാമായിരുന്നു.

പിന്നിൽ അതിന്റെ പിടി ഇപ്പോഴും അഖിലിന്റെ കയ്യിൽ.

രക്തം ഷർട്ടിലൂടെ പടർന്നു.

ആദ്യ നിമിഷത്തിൽ വേദനയേക്കാൾ ഞെട്ടലായിരുന്നു.

ഇത്രനേരം എട്ടുപേരുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയതിന്റെ ആവേശം ശരീരത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഹൃദയം അതിവേഗം മിടിച്ചു. ശ്വാസം കനത്തു. ഓരോ പേശിയും അടുത്ത ആക്രമണത്തിനായി തയ്യാറായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ കത്തി കയറിയ ആ നിമിഷത്തിലും വേദന മുഴുവനായി അവനെ കീഴടക്കിയിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഓരോ സെക്കൻഡ് കടന്നുപോകുന്തോറും ശരീരത്തിലെ ആവേശം കുറഞ്ഞു.

അതോടൊപ്പം വേദന ഉയർന്നു.

ആദ്യം ചൂടുള്ള ഒരു വരപോലെ.

പിന്നെ ഉള്ളിൽ എന്തോ കത്തുന്നതുപോലെ.

അതിനുശേഷം ഓരോ ശ്വാസത്തിനൊപ്പവും ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് മാംസം കീറുന്നതുപോലൊരു അസഹ്യമായ അനുഭവം.

അജു പല്ലുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ചു.

അഖിൽ കത്തിയിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടു.

അജു തെന്നിമാറി മുന്നോട്ടേക്ക് രണ്ടു ചുവട് വച്ചു. കത്തി ഇപ്പോഴും ശരീരത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുകിടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അതിന്റെ പിടി ചെറുതായി വിറച്ചു.

ആ ചെറിയ ചലനം പോലും വേദനയുടെ ഒരു പുതിയ തിരമാലയെ ശരീരമാകെ അയച്ചു.

എങ്കിലും അവൻ വീണില്ല.

പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.

അഖിലിനെ നോക്കി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അജു ഉത്തരങ്ങൾ തിരഞ്ഞു.

തമാശ പറഞ്ഞിരുന്ന അഖിൽ എവിടെ?

ആദ്യ ദിവസം ചിപ്സ് പാക്കറ്റുമായി അടുത്തുവന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ എവിടെ?

ക്ലാസിൽ അവന്റെ അരികിലിരുന്ന് അധ്യാപകരെ കളിയാക്കിയവൻ എവിടെ?

അവന്റെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നും

പറയാതെ കൂടെ നിന്ന സുഹൃത്ത് എവിടെ?

തന്റെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് കളിയാക്കിയ, സന്തോഷത്തോടെ തോളിൽ തട്ടി അഭിനന്ദിച്ച അഖിൽ എവിടെ?

മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവരിൽ ആരെയും കണ്ടെത്താൻ അജുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

അപരിചിതമായ ഒരു തണുപ്പ് മാത്രം.

അതിന്റെ അടിയിൽ വർഷങ്ങളായി അടക്കിവച്ചിരുന്നുവെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന പക.

അജു ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചപ്പോൾ കത്തി ഉള്ളിൽ അനങ്ങി. അവൻ അറിയാതെ ഒന്ന് ഞരങ്ങി. കാൽമുട്ടുകൾ വീണ്ടും തളർന്നു.

വീഴുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന തകർന്ന കോൺക്രീറ്റ് തൂണിൽ കൈയൂന്നി.

അഖിൽ അതെല്ലാം നോക്കിനിന്നു.

മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരി.

അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.

“എന്തിന്?”

ശബ്ദം വളരെ ദുർബലമായിരുന്നു.

അഖിൽ കേട്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ തല അല്പം ചെരിച്ചു.

“എന്താ?”

അജു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

ഇത്തവണ ഓരോ അക്ഷരവും പല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുവന്നു.

“എന്തിനാണ്… നീ ഇത് ചെയ്തത്?”

അഖിൽ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ താഴെ കിടക്കുന്ന ഗുണ്ടകളെ നോക്കി. പിന്നെ സ്വന്തം ഷർട്ടിന്റെ കൈമടക്കുകൾ ശരിയാക്കി. നിലത്ത് വീണിരുന്ന ഒരു ഇരുമ്പുദണ്ഡ് കാലുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് തട്ടി മാറ്റി.

അജു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“എന്തിനാ, അഖിൽ?”

അഖിലിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.

“നിനക്ക് ശരിക്കും അറിയില്ലേ?”

അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“അതോ ഇപ്പോഴും ഒന്നുമറിയാത്ത പാവമായി അഭിനയിക്കുകയാണോ?”

“നീ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടതോടെ അഖിലിന്റെ മുഖം മാറി.

“എന്തിനെക്കുറിച്ചാണെന്നോ?”

അവൻ പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി അവിടെ നിലനിന്നിരുന്ന നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ മുഴങ്ങി.

“നീയൊരു സംഭവം തന്നെയാടാ, അജൂ.”

“അഖിൽ—”

“എത്ര പ്രാവശ്യം ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്?”

അവന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് ഉയർന്നു.

“എന്ത് മൈര്?”

“നിനക്കും ലക്ഷ്മിക്കും ഇടയിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ ഉണ്ടോ … എന്ന് എത്ര തവണ ഞാൻ ചോദിച്ചു?”