അഖിൽ ചുണ്ടിലെ രക്തം കൈപ്പത്തിയാൽ തുടച്ചു.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:
“നിനക്ക് എന്റെ കഥ അറിയണമെന്നുണ്ടോ?”
അജു അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി.
“എന്ത്?”
“എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതെന്ന്.”
അജു വേദനയ്ക്കിടയിലും ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെ മരണവുമായി പൊരുതുമ്പോൾ നിനക്കൊരു നീണ്ട കഥ പറയണമെന്ന് നിർബന്ധമാണോ?”
അഖിൽ ആ പരിഹാസം ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുപോലെ നടിച്ചു.
അവൻ അല്പം പിന്നോട്ടുമാറി.
“നിനക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാകണം.”
“അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല.”
“ഉണ്ട്.”
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് നീ ലക്ഷ്മിയെ വിടുക എന്നതാണ്.”
“അത് നടക്കില്ല.”
അഖിൽ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ ഏറെ ദൂരെയുള്ള ഒരു കാലത്തെ നോക്കുന്നതുപോലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
“എന്റെ കുടുംബം ഒരുകാലത്ത് കേരളത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബിസിനസ് കുടുംബമായിരുന്നു.”
അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ലച്ചുവിലായിരുന്നു.
അതേസമയം അവൻ
അഖിലിന്റെ ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധിച്ചു.
ശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാൻ കിട്ടിയ സമയം ഉപയോഗിക്കണമെന്നവന് അറിയാമായിരുന്നു.
“വളരെ വലിയ സാമ്രാജ്യമൊന്നുമായിരുന്നില്ല,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ നല്ല പേരുണ്ടായിരുന്നു. വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയ സ്ഥാപനം.”
അവന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ മാറി.
ദേഷ്യം കുറഞ്ഞു.
പകരം ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം നിറഞ്ഞു.
“എന്റെ അച്ഛൻ വളരെ നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നു, അജൂ. നല്ല ബിസിനസുകാരനും. സ്ഥാപനത്തിലെ അവസാന ജോലിക്കാരന്റെ പേരുപോലും അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. ആരുടെയെങ്കിലും വീട്ടിൽ അസുഖമുണ്ടെങ്കിൽ പണം കൊടുക്കും.
തൊഴിലാളികളുടെ കുട്ടികളെ പഠിക്കാൻ സഹായിക്കും. പക്ഷേ തീരുമാനമെടുക്കേണ്ട സമയത്ത് ആരെയും ഭയപ്പെടില്ല.”
അഖിലിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ബിസിനസായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം.”
അവൻ കൈകൾ പോക്കറ്റിൽ വച്ചു.
“അമ്മയാകട്ടെ വീട്ടമ്മ. ജീവിതത്തിൽ വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല. അച്ഛനും ഞാനും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കണം. അത്ര മാത്രം.”
അജുവിന് അവന്റെ കഥയിൽ സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ നിഴൽ തോന്നി.
അഖിൽ അത് മനസ്സിലാക്കിയപോലെ പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പോലെയാണ് അവരും വിവാഹം കഴിച്ചത്.”
അജുവിന്റെ നോട്ടം അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“പ്രണയിച്ച്.”
അഖിൽ കയ്പോടെ ചിരിച്ചു.
“രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും എതിർത്തു. ജാതി. പണം. അഭിമാനം. പതിവുപോലെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ. പക്ഷേ അവർ വിവാഹം കഴിച്ചു.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“അതുകൊണ്ട് രണ്ടു വീട്ടുകാരും അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു.”
അഖിലിന്റെ ശബ്ദം തണുത്തു.
“അവർ കഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒരാളും വന്നില്ല. ഞാൻ ജനിച്ചപ്പോൾ പോലും ആരും അന്വേഷിച്ചില്ല. അവരുടെ ഏകമകനായിരുന്നു ഞാൻ. എന്നിട്ടും എനിക്ക് പറയാനൊരു അപ്പൂപ്പനോ അമ്മൂമ്മയോ അമ്മാവനോ ആരുമില്ല.”
അവൻ ചുമൽ കുലുക്കി.
“എനിക്ക് അതൊന്നും വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. കാരണം അച്ഛനും അമ്മയും
ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും മതിയായിരുന്നു.”
അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം പഴയ സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.
“എല്ലാം നന്നായി പോയിരുന്നു.”
അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“അയാൾ വരുന്നതുവരെ.”
അജുവിന് ചോദിക്കേണ്ടിവന്നില്ല.
അഖിൽ തന്നെ പേര് പറഞ്ഞു.
“കൃഷ്ണ.”
ലച്ചു പെട്ടെന്ന് കുതറുന്നത് നിർത്തി.
അവളും കേൾക്കുകയായിരുന്നു.
“ലക്ഷ്മിയുടെ അച്ഛൻ,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “ബിസിനസ് ലോകത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പ് വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സമയം. എല്ലായിടത്തും നിക്ഷേപം നടത്തുന്നു. കമ്പനികൾ വാങ്ങുന്നു. പുതിയ മേഖലകളിലേക്ക് കടക്കുന്നു.”
അവൻ അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ആദ്യം എല്ലാം നല്ല രീതിയിലായിരുന്നു.”
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
അജുവിന്റെ ചോദ്യം താൽപര്യം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല.
സമയം നീട്ടാനും അഖിലിന്റെ ശ്രദ്ധ ലച്ചുവിൽനിന്ന് മാറ്റാനുമായിരുന്നു.
അഖിൽ അതറിയാതെ തുടർന്നു:
“അച്ഛന്റെ കമ്പനിക്ക് വികസിക്കാൻ പണം വേണമായിരുന്നു. പുതിയ ഫാക്ടറി. പുതിയ യന്ത്രങ്ങൾ. കൂടുതൽ വിപണി. ബാങ്ക് വായ്പയേക്കാൾ ഒരു നല്ല നിക്ഷേപകൻ മതിയെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു.”