അജു അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ആ നിമിഷം അഖിലിന്റെ ദേഷ്യം അഭിനയമല്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അതിന്റെ വഴി തെറ്റിയിരിക്കാം.
പക്ഷേ വേദന യഥാർത്ഥമാണ്.
“അന്ന് വൈകുന്നേരം അച്ഛൻ വീട്ടിലെത്തി,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.
കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.
“സാധാരണ പോലെ കാർ നിർത്തി. ചെരിപ്പ് പുറത്തുവച്ചു. അമ്മയോട് ചായ ചോദിച്ചു.”
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി താഴേക്ക് ഒഴുകി.
അവൻ അത് തുടച്ചില്ല.
“എന്നെ വിളിച്ചു. പഠനം എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. തലയിൽ കൈവച്ചു.”
അഖിൽ ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചു.
“പിന്നെ മുകളിലെ
മുറിയിലേക്ക് പോയി.”
അജുവിന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.
“കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അമ്മ ചായയുമായി മുകളിലേക്ക് പോയി.”
അഖിലിന്റെ ശബ്ദം വളരെ ചെറുതായി.
“അവിടെ…”
വാക്ക് പുറത്തുവരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി.
“ഫാനിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.”
ലച്ചു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“അമ്മയുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നത്,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാനും കണ്ടു. ഒരു കുട്ടി ഒരിക്കലും കാണാൻ പാടില്ലാത്ത രീതിയിൽ സ്വന്തം അച്ഛനെ കണ്ടു.”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അമ്മ അവിടെത്തന്നെ കുഴഞ്ഞുവീണു. ആദ്യം ഹൃദയാഘാതമാണെന്ന് കരുതി. പിന്നെയാണ് സ്ട്രോക്ക് ആണെന്നും തലച്ചോറിൽ പ്രശ്നമുണ്ടായെന്നും മനസ്സിലായത്.”
“ഇപ്പോൾ?”
അഖിൽ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
“ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.”
ഒരു നിമിഷത്തെ ആശ്വാസം അജുവിൽ തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ അഖിലിന്റെ അടുത്ത വാക്കുകൾ അത് ഇല്ലാതാക്കി.
“ശരീരത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും തളർന്ന നിലയിൽ.”
അവൻ ശൂന്യമായി ചിരിച്ചു.
“ഇന്നും കിടക്കയിലാണ്. സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട്. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സഹായം വേണം. എന്നെ തിരിച്ചറിയും. പക്ഷേ ചില ദിവസങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയില്ല.”
അജു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“എനിക്കു സംഭവിച്ച എല്ലാത്തിനും കാരണം ആ മനുഷ്യനാണ്,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ട് നീ ലക്ഷ്മിയെ ശിക്ഷിക്കുമോ?”
അജുവിന്റെ ചോദ്യം ഉടനെയായിരുന്നു.
അഖിലിന്റെ മുഖം മാറി.
“അവൾ അയാളുടെ ദൗർബല്യമാണ്.”
“അവൾ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“അവൾ അയാളുടെ മകളാണ്.”
“അത് അവളുടെ കുറ്റമല്ല.”
“എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതും എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നില്ല!”
അഖിൽ അലറി.
“എന്റെ അമ്മ തളർന്നുകിടക്കുന്നതും എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നില്ല!”
“അതുകൊണ്ട് മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം തകർക്കാൻ നിനക്ക് അവകാശമില്ല.”
“അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട.”
അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ദുഃഖം വീണ്ടും ഭ്രാന്തമായ ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി.
“ഞാൻ വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരുന്നു.”
അവൻ ലച്ചുവിനെ നോക്കി.
“കൃഷ്ണയുടെ ഏകമകൾ ഏത് കോളേജിലാണ് ചേരുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞു. അതേ കോളേജിൽ പ്രവേശനം നേടി.”
ലച്ചുവിന്റെ മുഖം വെണ്മയായി.
“നമ്മുടെ സൗഹൃദം…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അഖിൽ അവളെ നോക്കി.
“നിന്നോട് ഉണ്ടായിരുന്നതോ?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ആദ്യം പദ്ധതി മാത്രമായിരുന്നു.”
“എന്ത് പദ്ധതി?”
അജുവാണ് ചോദിച്ചത്.
അഖിൽ മറുപടി പറയുമ്പോൾ ലച്ചുവിൽനിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റിയില്ല.
“അവളുമായി അടുക്കണം.”
ലച്ചു മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“സൗഹൃദം. പിന്നെ പ്രണയം.”
അഖിൽ ചുമൽ കുലുക്കി.
“അവൾക്ക് എന്നിൽ വിശ്വാസമുണ്ടാക്കണം. അവളുടെ സ്നേഹം ഉപയോഗിച്ച് കൃഷ്ണയുടെ അടുത്തെത്തണം.”
“അവളെ ഉപയോഗിക്കാനായിരുന്നോ ?” അജു ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
മറുപടിയിൽ ലജ്ജയില്ലായിരുന്നു.
“അവളെ ഉപയോഗിച്ച് അയാളുടെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കണം. ഓരോ രഹസ്യവും കണ്ടെത്തണം. ഓരോ ദൗർബല്യവും. അയാൾ ഉണ്ടാക്കിയതെല്ലാം പതുക്കെ പൊളിക്കണം.”
അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.
“എന്റെ അച്ഛന് സംഭവിച്ചതുപോലെതന്നെ.”
“പക്ഷേ നിനക്ക് അവളോട് അടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,” അജു പറഞ്ഞു.
അഖിൽ അവനെ നോക്കി.
“നീ കാരണം.”
അവന്റെ ശബ്ദം തണുത്തു.
“ഞാൻ കരുതിയത് സമയം ഉണ്ടെന്നാണ്. ആദ്യം സൗഹൃദം. പിന്നെ പതുക്കെ അവളെ എന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാം.”
അവൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ അവൾ ആദ്യ ആഴ്ച മുതൽ നോക്കിയത് നിന്നെയാണ്.”