“അഖിൽ! അവനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്!”
പിടിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ കൈയിൽ അവൾ കടിച്ചു.
അയാൾ അലറിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് അടിക്കാൻ കൈ ഉയർത്തി.
“തൊടരുത്!”
അഖിലും അജുവും ഒരേസമയം അലറി.
ഗുണ്ടയുടെ കൈ
വായുവിൽ നിന്നു.
ഒരു നിമിഷം അഖിലും അജുവും പരസ്പരം നോക്കി.
അഖിൽ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“കണ്ടോ? ചില കാര്യങ്ങളിൽ നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.”
അജു അവനെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി.
അഖിൽ ഗുണ്ടകളോട് പറഞ്ഞു:
“അവൾക്ക് പരിക്കേൽക്കരുത്. സൂക്ഷിച്ച് പിടിക്ക്.”
പിന്നെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ വായിലെ ടേപ്പ് വലിച്ചുമാറ്റി.
വായിൽ കെട്ടിയ തുണി ഇതിനോടകം അഴിഞ്ഞ മീര ശ്വാസമെടുത്ത ഉടനെ അലറി:
“നീ വൃത്തികെട്ടവനാണ്!”
അഖിൽ ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടിയപോലെ നിന്നു.
“മീര…”
“എന്റെ പേര് വിളിക്കരുത്.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും വെറുപ്പും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അജു നിന്നെ സ്വന്തം സഹോദരനെപ്പോലെയാണ് കണ്ടത്.”
അഖിലിന്റെ മുഖം മങ്ങി.
“എനിക്കറിയാം.”
“ഇല്ല. നിനക്കൊന്നും അറിയില്ല. നിനക്കെന്റെ മനസ്സും മനസ്സിലായില്ല.“
“മീര—”
“നീ അവനെ കൊല്ലാൻ നോക്കി!”
“ഞാൻ കൊല്ലാൻ നോക്കിയിട്ടില്ല.”
“അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോഴും കത്തിയുണ്ട്!”
അഖിൽ ആദ്യം അവളെയും പിന്നെ അജുവിനെയും നോക്കി.
“ഞാൻ സഹായം അയയ്ക്കും.”
അജു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വേദന കാരണം അത് ഒരു മങ്ങിയ ശ്വാസമായി മാറി.
“എപ്പോൾ? ഞാൻ മരിച്ചതിനു ശേഷമോ?”
അഖിൽ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്മിയുമായി ഇവിടെ നിന്ന് വളരെ ദൂരെ എത്തിയ ശേഷം.”
അവൻ കൈയിലെ വാച്ച് നോക്കി.
“അതിനുശേഷം ഞാൻ ആംബുലൻസിനെ വിളിക്കും. സ്ഥലവും പറയും.”
“അതുവരെ?”
അഖിൽ അജുവിനെ നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ സൗഹൃദം.
“അതുവരെ നീ മരിക്കില്ലെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.”
“പ്രതീക്ഷയോ?”
“നീ ശക്തനാണ്.”
“അതുകൊണ്ടാണോ കുത്തിയത്?”
അഖിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ തിരിഞ്ഞ് ഗുണ്ടകളോട് കൈകൊണ്ട് സൂചന
നൽകി.
ലച്ചുവിനെ പിടിച്ചിരുന്നവർ അവളെ ജീപ്പിന്റെ ദിശയിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി.
“വിട്! എന്നെ വിട്!”
അവൾ കാലുകൾ നിലത്തുറപ്പിച്ചു.
ഒരാൾ അവളുടെ കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. മറ്റൊരാൾ അരികിൽനിന്ന് തള്ളിനീക്കി. മൂന്നാമൻ മുന്നിൽ വഴി തുറന്നു.
“അജൂ!”
അവളുടെ ശബ്ദം രാത്രിയിലൂടെ കീറിമുറിച്ചു.
അജു മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.
വേദന വീണ്ടും ശരീരത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കി.
പക്ഷേ ഈ തവണ അവൻ അതിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അതിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ശരീരത്തിന്റെ ഏത് ചലനത്തിലാണ് വേദന കൂടുന്നത്?
എങ്ങനെ നിന്നാൽ കത്തി കുറച്ച് മാത്രം അനങ്ങും?
എത്ര ആഴത്തിൽ ശ്വസിക്കാം?
ഭാരം ഏത് കാലിലേക്ക് മാറ്റണം?
വർഷങ്ങളായുള്ള കളരിപ്പയറ്റ് പരിശീലനം അവന്റെ ശരീരത്തെ വേദനയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
മുറിവുകൾ.
പേശിവലിവുകൾ.
അസ്ഥികളിൽ പതിക്കുന്ന അടികൾ.
പുലർച്ചെ മുതൽ ശരീരം തളരുന്നതുവരെ നീളുന്ന പരിശീലനം.
വേദന വന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകരുതെന്ന് അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അതിനെ തിരിച്ചറിയണം.
വേർതിരിക്കണം.
നിയന്ത്രിക്കണം.
വേദന ശരീരത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്.
പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ യജമാനൻ ആകരുത്.
അജു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആദ്യ പകുതിയിൽ തന്നെ കുത്തേറ്റ ഭാഗത്ത് തീപിടിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
എങ്കിലും ശ്വാസം നിർത്തിയില്ല.
പതുക്കെ അകത്തേക്ക്.
പിന്നെ പുറത്തേക്ക്.
വീണ്ടും.
ഹൃദയമിടിപ്പ് നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കാഴ്ചയുടെ അരികുകളിലെ മങ്ങൽ അല്പം കുറഞ്ഞു.
വേദന പോയില്ല.
അത് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
നാഡികളിലൂടെ കത്തിക്കയറുന്ന, ഓരോ ചലനത്തിലും ശരീരത്തെ കീറിമുറിക്കുന്ന വേദന.
പക്ഷേ അതിന്റെ തീവ്രതയെ അവന്റെ ശിക്ഷണവും ആത്മനിയന്ത്രണവും പതുക്കെ മറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
വേദന അവനെ നിയന്ത്രിച്ചില്ല.
ഇനി അവൻ വേദനയെ
നിയന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു.
അജു കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ലച്ചുവിനെ ജീപ്പിന് സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.