“കൃഷ്ണ നിക്ഷേപിച്ചോ?”
“അതെ.”
അഖിൽ തലകുലുക്കി.
“നല്ലൊരു തുക. അതിനു പകരം അച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തെ ബോർഡിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. മാന്യമായി. ഒരു പങ്കാളിയായി.”
അവന്റെ മുഖം പതുക്കെ കടുത്തു.
“ആദ്യത്തെ കുറച്ചുമാസം പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. കൃഷ്ണയ്ക്ക് നല്ല ആശയങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. കമ്പനി വളർന്നു. ലാഭം കൂടി.”
“പിന്നെ?”
“പിന്നെ അദ്ദേഹം ഓഹരികൾ വാങ്ങിത്തുടങ്ങി.”
അഖിൽ ഓരോ വാക്കും പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആദ്യം വളരെ കുറച്ച്. ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാത്ത വിധം. പണം ആവശ്യമായിരുന്ന ചെറിയ ഓഹരിയുടമകളിൽനിന്ന്. ചിലർക്ക് കൂടുതൽ വില കൊടുത്തു. ചിലർക്കു വേറെ ഇടപാടുകൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.”
അവൻ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി.
“പക്ഷേ എല്ലാം സ്വന്തം പേരിലായിരുന്നില്ല. വേറെ കമ്പനികൾ.
പരിചയക്കാർ. നിക്ഷേപ സ്ഥാപനങ്ങൾ. അച്ഛന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.”
“നിന്റെ അച്ഛൻ ബോർഡിന്റെ നിയന്ത്രണം പരിശോധിച്ചില്ലേ?”
അഖിലിന്റെ മുഖം ഒരു നിമിഷം വളഞ്ഞു.
“വിശ്വസിച്ചു.”
ആ ഒറ്റവാക്കിൽ അവന്റെ മുഴുവൻ പകയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് അതായിരുന്നു. ജീവിതം മുഴുവൻ വിശ്വാസത്തോടെ ബിസിനസ് നടത്തിയ മനുഷ്യൻ എല്ലാവരും തന്നെപോലെയാണെന്ന് കരുതി.”
അജുവിന്റെ മനസ്സിൽ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കഥ തെളിഞ്ഞു.
സുഹൃത്തുക്കളെ വിശ്വസിച്ച മനുഷ്യൻ.
ഒരു ബിസിനസിൽ പെട്ടുപോയ മനുഷ്യൻ.
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ.
രണ്ടുപേരുടെയും അച്ഛന്മാർ വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ ഒരേ അന്ത്യത്തിലെത്തിയവരായിരുന്നു.
അഖിൽ തുടർന്നു:
“ഒരു ദിവസം എമർജൻസി ബോർഡ് മീറ്റിംഗ് വിളിച്ചു.”
അവന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു.
“വിളിച്ചത് കൃഷ്ണയാണ്.”
“എന്ത് അധികാരത്തിൽ?”
“ഏറ്റവും വലിയ ഓഹരിയുടമ എന്ന അധികാരത്തിൽ.”
അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“അപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ സത്യം അറിഞ്ഞത്. രഹസ്യമായി ശേഖരിച്ച ഓഹരികൾ എല്ലാം ചേർത്തപ്പോൾ കമ്പനിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പങ്ക് കൃഷ്ണയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.”
അഖിൽ വിഷാദത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അച്ഛന്റെ സ്വന്തം കമ്പനിയിൽ.”
അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ആ മീറ്റിംഗിൽ കൃഷ്ണ ഒരു പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചു. കമ്പനിക്ക് പുതിയ നേതൃത്വം വേണം. സ്ഥാപകൻ വികാരാധീനനാണ്. ആഗോള വികസനത്തിന് അനുയോജ്യനല്ല. സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾ ദുർബലമാണ്.”
അഖിലിന്റെ ശബ്ദം ഓരോ വാക്കിലും വിറച്ചു.
“അദ്ദേഹത്തെ മാനേജിങ് ഡയറക്ടർ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് നീക്കണം.”
അജു നിശ്ശബ്ദനായി.
“ബോർഡിലെ പലരെയും നേരത്തെ തന്നെ സ്വന്തം പക്ഷത്താക്കിയിരുന്നു. ചിലർക്ക് പണം. ചിലർക്ക് സ്ഥാനം. ചിലർക്ക് കൃഷ്ണ ഗ്രൂപ്പിലെ ഭാവി.”
അഖിൽ കൈകൊണ്ട് ഒരു നിസ്സഹായമായ ചലനം നടത്തി.
“വോട്ടെടുപ്പ് നടന്നു.”
കുറച്ചുനിമിഷം അവൻ സംസാരിച്ചില്ല.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“അച്ഛൻ തോറ്റു.”
ലച്ചുവിന്റെ മുഖത്തിലെ ഭയം ഇപ്പോൾ മറ്റൊരുവിധത്തിലായിരുന്നു.
അവൾ അഖിലിനെ നോക്കി.
“അതിനു ശേഷം ലയനപ്രമേയം വന്നു,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “കമ്പനിയെ കൃഷ്ണ ഗ്രൂപ്പിനോട് ലയിപ്പിക്കാൻ. പേരുമാറും. നിയന്ത്രണം മാറും. അച്ഛൻ സ്ഥാപിച്ച എല്ലാം മറ്റൊരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ചെറിയൊരു വിഭാഗമാകും.”
“കൃഷ്ണ നേരിട്ട് ഇതെല്ലാം ചെയ്തോ?” അജു ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
“നിന്റെ അച്ഛനെ തകർക്കാനായിരുന്നോ?”
അഖിൽ തലകുലുക്കി.
“അതാണല്ലോ ഏറ്റവും മോശം ഭാഗം.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“കൃഷ്ണയ്ക്ക് ഇതൊന്നും വ്യക്തിപരമായിരുന്നില്ല.”
ചിരി പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
“അയാൾക്ക് അത് വെറും ബിസിനസായിരുന്നു.”
നിശ്ശബ്ദത.
“ഒരു കമ്പനി. ഒരു അവസരം. ഒരു ഏറ്റെടുക്കൽ. അക്കൗണ്ട് ബുക്കിലെ ചില അക്കങ്ങൾ.”
അഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ അച്ഛന് അത് ജീവിതമായിരുന്നു.”
അവന്റെ ശബ്ദം പൊട്ടി.
“പൂജ്യത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടാക്കിയ ജീവിതം. ഓരോ ഇഷ്ടികയും സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വെച്ചതുപോലെ വളർത്തിയ സ്ഥാപനം. അത് സ്വന്തം കണ്ണിനു മുന്നിൽ മറ്റൊരാൾ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി.”
അഖിൽ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു.
“ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ.”