പക്ഷേ അത് ആദ്യ പ്രഹരം മാത്രമായിരുന്നു.
അജു വലതുകാൽ കൊണ്ട് അവന്റെ മുട്ടിലേക്ക് ചവിട്ടി. അഖിൽ കാൽ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ച് ആക്രമണം ഒഴിവാക്കി. അതേ ചലനത്തിൽ അജുവിന്റെ തോളിൽ കൈവച്ച് ശക്തിയായി തള്ളി.
സാധാരണ അവസ്ഥയിലായിരുന്നെങ്കിൽ അജു ആ തള്ളലിൽ ഇളകില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ സന്തുലനം മാറിയിരുന്നു.
അവൻ രണ്ടു ചുവട് പിന്നോട്ടുപോയി.
കത്തി ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ചലിച്ചു.
വേദന മിന്നൽപോലെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പാഞ്ഞുകയറി.
അജുവിന്റെ മുഖം ഒരു നിമിഷം വലിഞ്ഞു.
അഖിൽ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൻ അവസരം പാഴാക്കിയില്ല.
വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുവന്ന് അജുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഇടതുകൈ വീശി. അജു തല താഴ്ത്തി ഒഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഖിലിന്റെ വലതുകാൽ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വന്നു.
അജു സ്വതന്ത്രമായ കൈകൊണ്ട് കാൽ തടഞ്ഞു.
പക്ഷേ പ്രഹരത്തിന്റെ ശക്തി അവനെ പിന്നോട്ടുതള്ളി.
ശരീരത്തിന്റെ പിൻവശം കോൺക്രീറ്റ് തൂണിൽ ഇടിച്ചു.
കത്തിയുടെ പിടി തൂണിൽ തട്ടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അവൻ ശരീരം വശത്തേക്ക് തിരിച്ചു. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കത്തി കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് കയറുമായിരുന്നു.
“അജൂ!”
ലച്ചുവിന്റെ നിലവിളി.
അവൻ അവളെ നോക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആ ഒരു നിമിഷത്തെ ശ്രദ്ധമാറ്റം മതിയായിരുന്നു.
അഖിലിന്റെ മുഷ്ടി അജുവിന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചു.
തല ഒരു വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ചുണ്ടിന്റെ അരികിൽ മുറിവുണ്ടായി. വായിൽ രക്തത്തിന്റെ രുചി നിറഞ്ഞു.
അജു വീണ്ടും നേരെ നിന്നു.
അഖിൽ രണ്ടാമത്തെ പ്രഹരത്തിന് കൈ ഉയർത്തുമ്പോൾ
അജു അവന്റെ കൈമുട്ടിൽ പിടിച്ചു. ഒരു കൈ മാത്രമുള്ളതിനാൽ പിടി പൂർണമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും വിരലുകൾ അഖിലിന്റെ കൈമുട്ടിലെ മർമ്മസ്ഥാനത്ത് അമർന്നു.
അഖിലിന്റെ മുഖം വേദനകൊണ്ട് മാറി.
അവൻ ഉടനെ ശരീരം തിരിച്ച് പിടിയിൽനിന്ന് കൈ പുറത്തെടുത്തു.
അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി അത്ഭുതം തെളിഞ്ഞു.
സാധാരണ ഒരാൾക്ക് ആ പിടിയിൽനിന്ന് അത്ര എളുപ്പത്തിൽ രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല.
അഖിൽ അത് കണ്ടു ചിരിച്ചു.
“നിനക്കുമാത്രമേ പരിശീലനമുള്ളെന്നു കരുതിയോ?”
“ആരാണു നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്?”
“ഒരുപാട് പേരുണ്ട്.”
അഖിൽ കൈമുട്ട് ഒന്നുരണ്ടുതവണ തിരിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ ചലനശേഷി പരിശോധിച്ചു.
“നീ കളരി പഠിച്ചു. ഞാൻ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടതെല്ലാം പഠിച്ചു.”
അവൻ വീണ്ടും ചാടി.
ഇത്തവണ ആക്രമണങ്ങൾ ക്രമരഹിതമായിരുന്നില്ല.
കൃത്യമായ ചുവടുകൾ.
ശരിയായ അകലം.
അജുവിന്റെ മുറിവ് ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള നീക്കങ്ങൾ.
അഖിൽ ആദ്യം മുഖത്തേക്ക് പ്രഹരിക്കുന്നതായി നടിച്ചു. അജു തടയാൻ കൈ ഉയർത്തിയപ്പോൾ അവൻ ശരീരം താഴ്ത്തി വയറിന്റെ വശത്തേക്ക് കാൽ വീശി.
അജു പിന്നോട്ടുമാറി.
ആ കാൽ മുറിവിൽനിന്ന് ഏതാനും ഇഞ്ച് അകലെയായി കടന്നുപോയി.
അത് തട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ പോരാട്ടം അവിടെ അവസാനിച്ചേനേ.
അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ശാന്തത ഒരു നിമിഷം മാറി.
അഖിൽ ശരിക്കും പരിശീലനം നേടിയ ആളാണ്.
വെറും നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനല്ല.
അവൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചലനത്തിനും ലക്ഷ്യമുണ്ട്.
അജു വലതുകൈകൊണ്ട് രണ്ടു വേഗത്തിലുള്ള പ്രഹരങ്ങൾ നടത്തി. അഖിൽ ആദ്യത്തേത് കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞു. രണ്ടാമത്തേതിൽനിന്ന് വശത്തേക്ക് മാറി. അജു വലതുകാൽ വീശിയപ്പോൾ അവൻ താഴ്ന്ന് ഒഴിഞ്ഞു.
തുടർന്ന് അഖിൽ അജുവിന്റെ നിൽക്കുന്ന കാലിനു പിന്നിൽ സ്വന്തം കാൽ കൊളുത്തി വലിച്ചു.
അജു നിലത്തുവീഴാൻ തുടങ്ങി.
അവസാന നിമിഷം തൂണിന്റെ അരികിൽ പിടിച്ച് അവൻ സ്വയം താങ്ങി.
കൈയുടെ കരുത്തിൽ ശരീരം വീണ്ടും ഉയർത്തിയെങ്കിലും ആ ചലനം മുറിവിനെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ശ്വാസം മുട്ടിയ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു.
അഖിൽ പിന്നോട്ടുമാറി നോക്കി.
“മതി, അജൂ.”
അജു ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
“നിനക്കിത് ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“നീയാണോ അത് തീരുമാനിക്കുന്നത്?”
“അല്ല, പക്ഷേ നിന്റെ ശരീരം തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞു.”
അജു മുറിവിനരികിൽ കൈ കൂടുതൽ ഉറപ്പിച്ചു.
കത്തിയുടെ ചലനം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.