പറഞ്ഞു.
“മിണ്ടാതെ നിൽക്ക്.”
അഖിൽ ശശിയിലേക്ക് ചാടി.
അവന്റെ ആദ്യ പ്രഹരം വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു.
അജുവിനെ നേരിട്ടപ്പോൾ കാണിച്ച വേഗത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ.
വലതുകൈ നേരെ ശശിയുടെ മുഖത്തേക്ക്.
ശശി അനങ്ങിയതുപോലും തോന്നിയില്ല.
അവന്റെ തല അല്പം വശത്തേക്ക് മാറി.
അഖിലിന്റെ മുഷ്ടി കടന്നുപോയി.
അതേ നിമിഷം ശശിയുടെ വലതുകരം ഉയർന്നു.
കൈപ്പത്തിയുടെ വശം അഖിലിന്റെ തലയുടെ അരികിലെ ഒരു കൃത്യമായ സ്ഥാനത്ത് പതിച്ചു.
വലിയ ശബ്ദമൊന്നുമില്ല.
അമിതമായ ശക്തിയും തോന്നിയില്ല.
ഒറ്റ പ്രഹരം.
അഖിലിന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം തുറന്നുനിന്നു.
മുഖത്തെ ദേഷ്യം ശൂന്യതയായി.
ശേഷം മുട്ടുകൾ മടങ്ങി.
അവൻ നേരെ നിലത്തുവീണു.
ബോധരഹിതനായി.
ലച്ചു അമ്പരന്ന് നോക്കി.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
അജുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ വളരെ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“മോനെ അഖിലേ, ശശിച്ചേട്ടനെ…” അവൻ വിഷമിച്ച് ശ്വാസമെടുത്തു, “വെല്ലാൻ… നീ കുറച്ചുകൂടി പരിശീലിക്കണം.”
ശശി ഉടനെ അജുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“അജുക്കുട്ടാ, അനങ്ങരുത്.”
ഇപ്പോൾ അപകടം മാറിയിരുന്നു.
അഖിൽ നിലത്ത്.
ഗുണ്ടകൾ ബോധരഹിതരായി.
ലച്ചു സുരക്ഷിതമായി ശശിയുടെ അരികിൽ.
മീരയെ മോചിപ്പിക്കാൻ ലച്ചു ഓടിച്ചെന്നു. അവളുടെ കൈകളിലെ കെട്ട് അഴിച്ചു. മീര എഴുന്നേറ്റ ഉടനെ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
രണ്ടുപേരും കരയുകയായിരുന്നു.
അജു അത് കണ്ടു.
ലച്ചു സുരക്ഷിതയാണ്.
ആ തിരിച്ചറിവ് ശരീരത്തെ ഇതുവരെ പിടിച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന അവസാന ശക്തിയും ഇല്ലാതാക്കി.
അഡ്രിനാലിന്റെ അവസാന തിരമാലയും പിൻവാങ്ങി.
വേദന മുഴുവനായി തിരിച്ചെത്തി.
ഇത്തവണ അവന് അതിനെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കത്തി തറഞ്ഞ ഭാഗത്തുനിന്ന് അസഹ്യമായ ചൂട് ശരീരമാകെ പടർന്നു. കാലുകളിലെ ബലം പൂർണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കാഴ്ചയുടെ അരികിൽ തുടങ്ങിയ ഇരുട്ട് പതുക്കെ മധ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
ശശി അവനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അജൂ!”
പക്ഷേ അജുവിന്റെ മുട്ടുകൾ അതിനു മുമ്പേ മടങ്ങി.
അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
ശശി ശരീരം താങ്ങിയതുകൊണ്ട് കത്തിയുടെ പിടി നിലത്ത് ഇടിച്ചില്ല. അയാൾ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് അജുവിനെ വശം ചായ്ച്ചു കിടത്തി.
“കത്തി ആരും തൊടരുത്,” ശശി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “ലച്ചു, മോളുടെ കൈയ്യിൽ സെൽ ഫോൺ ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? അതിൽ ആംബുലൻസ് വിളിക്കാൻ പറ്റുമോ? പറ്റുമെങ്കിൽ ഉടനെ മോളെ!”
അവൾ ഫോൺ മീരക്ക് കൊടുത്തു. ലച്ചു അജുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
“അജൂ!”
അവൾ അവന്റെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.
കൈകൾ എവിടെ വയ്ക്കണമെന്ന് അറിയാതെ വിറച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് തൊട്ടു. കവിളുകൾ തണുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അജൂ, എന്നെ നോക്ക്.”
അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ലച്ചുവിന്റെ മുഖം ആദ്യം രണ്ടായി കണ്ടു.
പിന്നെ മങ്ങിയ ഒരു രൂപമായി.
“എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല,” അവൻ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ചുണ്ടുകൾ മാത്രമാണ് അനങ്ങിയത്.
ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
“മിണ്ടണ്ട,” ലച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഒന്നും പറയണ്ട.”
അവളുടെ കണ്ണുനീർ അവന്റെ കവിളിൽ വീണു.
ശശി മുറിവിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള രക്തസ്രാവം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കത്തി അനങ്ങാതെ വസ്ത്രം മടക്കി അതിനു ചുറ്റും അമർത്തി.
“ആംബുലൻസ് വിളിച്ചോ?”
മീര ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തിരുന്നു.
“വിളിച്ചു. വരികയാണ്.”
“പോലീസിനെയും വിളിക്ക്.”
ലച്ചു അജുവിന്റെ കൈ രണ്ടുകൈകൊണ്ടും പിടിച്ചു.
“അജൂ, ഉറങ്ങരുത്.”
അവന് മറുപടി പറയാനായില്ല.
“കണ്ണടയ്ക്കരുത്.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഒരുപാട് ദൂരെയായി കേട്ടു.
“എന്നെ നോക്ക്, അജൂ.”
അവൻ നോക്കാൻ
ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ കാഴ്ച മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തന്റെ കൈയിൽ ലച്ചുവിന്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ ചൂടിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.
“നിനക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
വാക്കുകൾക്കിടയിൽ കരച്ചിൽ.
“ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ.”
അജുവിന് ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് മനസ്സിലായത്.
അവൾ സുരക്ഷിതയാണ്.
ശശി ചേട്ടൻ അവളുടെ കൂടെയുണ്ട്.