“ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.”
അജു പരിഹാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.
“പിന്നെ വേറെ എന്ത് മൈരാ നീ ഉദ്ദേശിചെ?”
“എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.”
“എപ്പോഴും വേറെ വഴിയുണ്ട്. അല്ലാതെ ഒരാളെ ചുമ്മാ കുത്തുവല്ല മൈരേ വേണ്ടത്.”
“ഇല്ല!”
അഖിലിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു.
പിന്നെ ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കകം അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
“ഇല്ല, അജൂ,” അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “ഇത്തവണ ഇല്ലായിരുന്നു.”
അവന്റെ ഭാവം ഓരോ നിമിഷവും മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം ദേഷ്യം.
അടുത്ത നിമിഷം കുറ്റബോധം.
പിന്നെ
സൗഹൃദം.
അതിനു പിന്നാലെ വീണ്ടും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തണുപ്പ്.
ഒരേ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പരസ്പരം പോരാടുന്ന വിരുദ്ധ മനസ്സുകൾപോലെ.
“ഈ കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിൽ,” അഖിൽ പറഞ്ഞു, “ആദ്യമായാണ് ഞാൻ ഒരാളെ യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തായി കണ്ടത്.”
അവൻ അജുവിന്റെ തോളിൽ തൊടാൻ ശ്രമിച്ചു.
അജു മാറിനിന്നു.
അഖിലിന്റെ കൈ വായുവിൽ നിന്നു.
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന ഓരോ ദിവസവും എനിക്ക് സത്യമായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ. കാന്റീനിൽ. പരീക്ഷക്കാലത്ത്. നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും, ഞാൻ നിന്നെ ശല്യം ചെയ്തതും—അതൊന്നും അഭിനയമായിരുന്നില്ല.”
“പിന്നെ ഇതെന്താണ്?”
“ഇതും സത്യമാണ്.”
“രണ്ടും ഒരേസമയം സത്യമാകില്ല.”
“എനിക്ക് ആകും.”
അഖിൽ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്.”
അജുവിന് മുന്നിലുള്ള മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാകാതെയായി.
“നിനക്ക് എന്നോട് ശരിക്കും സൗഹൃദമുണ്ടെങ്കിൽ ഇവരെ വിട്.”
അഖിൽ ലച്ചുവിനെ നോക്കി.
അവൾ ഇപ്പോഴും മൂന്നു പേരുടെ പിടിയിൽ കുതറുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അജുവിൽ മാത്രം. ഓരോ തവണ അവൻ വേദനകൊണ്ട് ചലിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“അത് പറ്റില്ല,” അഖിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്തിന്?”
“കാരണം ഞാൻ വന്നത് അവൾക്കുവേണ്ടിയാണ്.”
“ആർക്കുവേണ്ടി?”
“ലക്ഷ്മിക്കുവേണ്ടി.”
അജുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.
“നിനക്ക് അവളെ എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകേണ്ടത്?”
“അത് ഇപ്പോൾ അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല.”
“നീയാണോ ആദ്യം ആ ഗുണ്ടകളെ അയച്ചത്?”
അഖിൽ മിണ്ടിയില്ല.
ആ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ മറുപടിയായിരുന്നു.
അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിവ് തെളിഞ്ഞു.
“കോളേജിന് മുന്നിൽ വന്ന അഞ്ചുപേരും…”
“പദ്ധതി വേറെയായിരുന്നു,” അഖിൽ പറഞ്ഞു. “നീ എല്ലാം കുഴപ്പിച്ചു.”
“നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്. ശരിയായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പകുതി ഉത്തരവും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.”
“എന്തിനാണ്
ലക്ഷ്മി?”
“അത് നീ അറിയേണ്ടതില്ല.”
“അവൾ എന്റെ—”
അജു വാക്ക് നിർത്തി.
അഖിൽ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നിന്റെ ആരാണ്?”
അജു മിണ്ടിയില്ല.
അഖിലിന്റെ മുഖം വീണ്ടും ഇരുണ്ടു.
“പറ.”
“അവളെ വിട്.”
“നിന്റെ ആരാണെന്ന് പറ.”
അജു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ അവളെ തൊടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ അഖിലിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷവും ദേഷ്യവും കലർന്നൊരു ഭാവം തെളിഞ്ഞു.
“അതാണ് പ്രശ്നം.”
അവൻ അജുവിനോട് വളരെ അടുത്തെത്തി.
“നീ വീണ്ടും ഇടയിൽ വരുന്നു.”
അഖിലിന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ തണുത്തു.
“ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.”
അവൻ അജുവിന്റെ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി.
“പക്ഷേ ലക്ഷ്മിയെ കൊണ്ടുപോകുക എന്നതാണ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.”
“അവളെ എവിടേക്കും കൊണ്ടുപോകില്ല.”
“നീ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല.”
അഖിൽ തലകുലുക്കി.
“സൗഹൃദം ഒരു വശം. എന്റെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊരു വശം. രണ്ടിനും ഇടയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ എന്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ തന്നെ കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്.”
അവൻ കത്തിയുടെ പിടിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
“ഇനി നീ വീണ്ടും തടസ്സമായി വന്നാൽ, അജൂ…”
അഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് ശൂന്യമായി.
“ഈ സൗഹൃദവും പഴയ ഓർമ്മകളും എല്ലാം ഞാൻ മറക്കും.”
അവൻ വളരെ ശാന്തമായി കൂട്ടിച്ചേർത്തു:
“അടുത്ത തവണ നിന്നെ ജീവനോടെ വിടില്ല.”
ലച്ചു അത് കേട്ട് ശക്തിയായി കുതറി.