പാപശൽഭം – 15

[ Shanushinu ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

വിങ്ങുന്ന യാത്രാമൊഴി

വേമ്പനാട്ട് കായലിന് മുകളിലൂടെ ഉദിച്ചുയർന്ന മൂന്നാം ദിവസത്തെ പ്രഭാതത്തിന് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ ആ സ്വർണ്ണ ത്തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുമരകത്തെ ആ ആഡംബര പൂൾ വില്ലയുടെ കൂറ്റൻ ചില്ലുജാലകങ്ങൾക്കപ്പുറം കായൽപ്പരപ്പ് ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും, കിടപ്പുമുറിക്കുള്ളിലെ വായുവിന് ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന കനമായിരുന്നു.

രാത്രി മുഴുവൻ ജസ്‌നയുടെ അരികിലേക്ക് ചെല്ലാൻ പോലും ധൈര്യമില്ലാതെ, കട്ടിലിന്റെ മരവിച്ച ഒരറ്റത്ത് ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നിരുന്ന ഷാഹിദ് കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യം നോക്കിയത് തന്റെ വലതു വശത്തേക്കായിരുന്നു. അവിടെ കിടക്ക ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു!

അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴേക്കും കുളി കഴിഞ്ഞ്, കടുംതവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള അയഞ്ഞ ഒരു ഫുൾ-സ്ലീവ് ചുരിദാറും ധരിച്ച്, ഒരു മുടിനാരിഴ പോലും പുറത്തുകാണാത്ത വിധം കറുത്ത ഷാൾ കൊണ്ട് തലയും മാറും മുറുക്കിപ്പൊതിഞ്ഞ് ജസ്‌ന ഡ്രസ്സിംഗ് റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസങ്ങളായി ആ മുറിക്കുള്ളിലും പൂൾ ഡെക്കിലും വെണ്ണക്കൽ ശരീരവടിവുകൾ തുറന്നുകാട്ടി നിന്ന ആ മാദകസുന്ദരിയെ അവൾ ആ കട്ടിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി കുഴിച്ചുമൂടിയതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

മുഖത്ത് ഒരിറ്റ് വികാരവുമില്ലാതെ, തികഞ്ഞ അച്ചടക്കത്തോടെ അവൾ കട്ടിലിന് താഴെയിരുന്ന വലിയ സ്യൂട്ട്കേസ് തുറന്ന് തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി മടക്കിവെക്കാൻ തുടങ്ങി.

കസേരയിലിരുന്ന കറുത്ത വെൽവെറ്റ് പെട്ടിയിലേക്ക് അവളുടെ കൈകൾ നീണ്ടു. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ഷാഹിദ് വലിയ ആവേശത്തോടെ പുറത്തെടുത്ത ആ കടുംചുവപ്പ് സാറ്റിൻ ഗൗണും, മരതകപ്പച്ച മാക്സി ഡ്രസ്സും, കറുത്ത മോണോകിനിയും, ഗൗതം മേനോൻ സമ്മാനമായിട്ട് അവിടെ വെച്ചുപോയ ആ മുത്തുനിറമുള്ള സ്ലിപ്പ് ഡ്രസ്സുമെല്ലാം അവൾ ഒരൊറ്റ നോട്ടം പോലും നൽകാതെ വാരിയെടുത്തു. ആ മിനുസമുള്ള പട്ടുതുണികൾ വിരലുകളിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ഇന്നലെ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ

വെച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച ആ ഭ്രാന്തമായ ലഹരിയുടെ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയെങ്കിലും, അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൾ പല്ലുകടിച്ച് ആ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം സ്യൂട്ട്കേസിന്റെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിലേക്ക് കുത്തിനിറച്ച് സിപ്പ് വലിച്ചടച്ചു.

സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ആ അപകടകരമായ മോഹങ്ങളെക്കൂടിയാണ് അവൾ ആ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടത്.

ഒരു രാത്രി ഉറങ്ങിയെഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ദേഷ്യമെല്ലാം തണുത്തുറഞ്ഞ് അലിഞ്ഞുപോകുമെന്ന ഷാഹിദിന്റെ അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷയും ആ കാഴ്ചയോടെ അസ്തമിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം ഉരുണ്ടുകൂടി. കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അവൻ പതിയെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.

“പൊന്നൂ… നീ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റോ?” അവൻ സ്വരത്തിൽ പരമാവധി മൃദുത്വം വരുത്തി ചോദിച്ചു. “ആ ബാഗ് അവിടെ വെച്ചേക്ക്, ഞാൻ പല്ലുതേച്ചു വന്നിട്ട് പാക്ക് ചെയ്യാം. നിനക്ക് തലവേദന മാറിയോ ഡാ?”

ജസ്‌ന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയതേയില്ല. സ്യൂട്ട്കേസിന്റെ പൂട്ട് വീണോ എന്ന് പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ ഒരു അപരിചിതനോട് സംസാരിക്കുന്നത്ര അകലത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പാക്കിംഗ് കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സുകൾ മാത്രമേ ഇനി വെക്കാനുള്ളൂ, അത് ആ ചെറിയ ബാഗിലേക്ക് എടുത്തുവെച്ചോളൂ.”

‘നീ’ എന്നതിൽ നിന്ന് ‘നിങ്ങൾ’ എന്നതിലേക്കുള്ള ആ മാറ്റം ഷാഹിദിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു സൂചി പോലെ തറച്ചുകയറി. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ ഉപരി തണുത്തുറഞ്ഞൊരു അധികാരമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

ഒൻപതുമണിയോടെ ചെക്ക്-ഔട്ട് ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും ജസ്‌ന ചുരിദാറിന് മുകളിലൂടെ തന്റെ അയഞ്ഞ കറുത്ത അബായയും (പർദ്ദ) എടുത്തിട്ട്, ഹിജാബ് പിന്നുകുത്തി മുറുക്കിയിരുന്നു. റിസപ്ഷൻ വരെ ബഗ്ഗി കാറിൽ പോകുമ്പോഴും, ബാഗുകൾ