“അല്ല ഇത്താത്താ… ഇത്താത്തയ്ക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം അക്കൗണ്ട് ഇല്ലേ? ഇത്താത്തയുടെ ഈ സ്റ്റൈൽ വെച്ച് നല്ല കിടിലൻ ഡ്രസ്സൊക്കെ ഇട്ട് കാനഡയിലെ മഞ്ഞത്ത് നിന്ന് റീൽസ് എടുത്താൽ സിനിമാനടിമാരൊക്കെ തോറ്റുപോകും ട്ടോ!” സഫ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഈ ഫോണിലെ ക്യാമറയൊന്നും വലിയ താല്പര്യമില്ലെടീ… നിന്റെ റീൽസ് കണ്ടിരുന്നോളാം ഞാൻ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ സഫയുടെ തോളിൽ തട്ടി. എങ്കിലും അരമണിക്കൂറോളം സഫയുടെ കോളേജ് വിശേഷങ്ങളും നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും കേട്ട് ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും ഇരുന്നപ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസത്തെ ആ കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിൽ നിന്ന് ജസ്‌നയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം ലഭിച്ചു.
താഴെ നിന്ന് ഉമ്മ ചായ കുടിക്കാൻ വിളിച്ചതോടെ സഫ തുള്ളിച്ചാടി താഴേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് വലിയ സ്യൂട്ട്കേസുമായി ഷാഹിദ് മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നത്.
വാതിൽ ചാരി അവൻ അകത്തേക്ക് വന്ന നിമിഷം തന്നെ—അതുവരെ ജസ്‌നയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ പുഞ്ചിരിയും തെളിച്ചവും കാറ്റിൽ കെട്ട വിളക്കുപോലെ പൊലിഞ്ഞുപോയി! അവൾ വീണ്ടും ആ പഴയ മഞ്ഞുകട്ടയായി മാറി അലമാരയിലേക്ക് വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കാൻ തുടങ്ങി.
“പൊന്നൂ…” ഷാഹിദ് സ്യൂട്ട്കേസ് മൂലയിലേക്ക് വെച്ച്
ഭയത്തോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “നീ താഴെ ഉമ്മയോടും സഫയോടുമൊക്കെ എന്ത് നല്ലോണമാ സംസാരിച്ചത്! സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് അപ്പോഴാ ശ്വാസം നേരെ വീണത്. ഇനി എന്നോടുള്ള ഈ പിണക്കം കൂടി ഒന്ന് മാറ്റിക്കൂടേ ഡാ? നമ്മൾ വീട്ടിലെത്തിയില്ലേ ഇപ്പോൾ…”
ജസ്‌ന അലമാരയുടെ വാതിലടച്ച് അവന് നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകളിൽ അതേ തണുത്ത ഗൗരവമായിരുന്നു.
“താഴെ ഉള്ളവരോട് ഞാൻ ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചത് നിങ്ങളോടുള്ള പിണക്കം മാറിയിട്ടല്ല,” അവൾ വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായി പോയ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ഞാൻ മുഖം വീർപ്പിച്ചു നടന്നാൽ സങ്കടപ്പെടുന്നത് ആ പാവം ഉമ്മയും വല്യുമ്മയുമാണ്. അവരെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഈ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയാൽ ആൾക്കാരുടെ മുന്നിൽ നമ്മൾ സന്തോഷമുള്ള ഭാര്യയും ഭർത്താവുമായിട്ട് തന്നെ നിൽക്കും. പക്ഷേ ഈ വാതിലടച്ചാൽ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഇന്നലെ കുമരകത്ത് വെച്ച് പറഞ്ഞതിൽ നിന്ന് ഒരിഞ്ച് മാറ്റമില്ല. എന്റെ മനസ്സ് ശരിയാവുന്നതുവരെ എനിക്ക് എന്റെതായ സ്പേസ് വേണം.”
ഷാഹിദിന്റെ മുഖം വാടിപ്പോയി. അവൾ തുടർന്നു: “പിന്നെ… താഴെ വെച്ച് ഉമ്മ പറഞ്ഞത് നിങ്ങളും കേട്ടതല്ലേ? ഇനിമുതൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ പേര് വിളിക്കുന്നില്ല, ‘ഇക്കാ’ എന്ന് തന്നെയാണ് വിളിക്കാൻ പോകുന്നത്.”
തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നൊരു കല്ല് താഴെ വീണതുപോലെ തോന്നി ഷാഹിദിന്. പ്രണയത്തോടെ അവൾ തന്നെ ‘ഷാഹി’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ആ അടുപ്പവും കൊഞ്ചലും കൂടി നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
“പൊന്നൂ… ഉമ്മ കേൾക്കുമ്പോൾ നീ അങ്ങനെ വിളിച്ചോ, പക്ഷേ നമ്മൾ രണ്ടാളും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ
പഴയപോലെ ഷാഹി എന്ന് വിളിച്ചാൽ പോരേ ഡാ? ഈ ‘ഇക്കാ’ വിളി കേൾക്കുമ്പോൾ എന്തോ നമ്മൾ തമ്മിൽ വലിയ അകലം വരുന്നതുപോലെ…” അവൻ ദയനീയമായി പറഞ്ഞു.
“ആ അകലവും ഗൗരവവും ഇപ്പോൾ നമുക്കിടയിൽ ഉണ്ടാവുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത് ഇക്കാ. അപ്പോഴേ ഭാര്യ എന്താണെന്നും ഭർത്താവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം എന്താണെന്നുമുള്ള ഓർമ്മ രണ്ടാൾക്കും ഉണ്ടാവൂ,” അവൾ തറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞ് ടവലുമെടുത്ത് കുളിമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. എതിർത്ത് ഒരക്ഷരം പോലും പറയാൻ കഴിയാതെ ഷാഹിദ് കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നുപോയി.
അന്ന് രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് ഒൻപതുമണിയായപ്പോഴേക്കും കിടപ്പുമുറിക്കുള്ളിലെ ആ നിശ്ശബ്ദത ഷാഹിദിന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായി. ജസ്‌ന കുളി കഴിഞ്ഞ് കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് പുതപ്പുമൂടി കിടക്കുകയാണ്; തന്നോട് ഒരക്ഷരം മിണ്ടുന്നില്ല, തന്നെ ഒന്ന് തൊടാൻ പോലും സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അവളുടെ ആ മൗനം ഒരു ഭാരമായി നെഞ്ചിൽ കയറിയിരുന്നപ്പോൾ, ആ വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവൻ വേഗം ഷർട്ട് എടുത്തിട്ടു.
cute