എന്നാൽ
ഇവിടെ സംഭവിച്ചതോ? തന്റെയുള്ളിലെ ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാമവാസനയ്ക്ക് വെള്ളവും വളവും നൽകി, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് തന്റെ തുണിയഴിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ നിൽക്കുകയാണ് താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവ്! അവന്റെ ആ വിചിത്രമായ സ്വഭാവം അവളെ വല്ലാതെ കുഴപ്പിക്കുകയും വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. താൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ഷാഹിദ് തന്നെക്കൊണ്ട് ഇനിയും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യിക്കുമെന്നും, സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ബലഹീനത കാരണം താൻ അതിലേക്ക് വഴുതിവീഴുമെന്നും അവൾ ഭയന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്, സ്വന്തം ശരീരം ആ പ്രദർശനസുഖത്തിന് വേണ്ടി തുടിച്ചപ്പോഴും, മനസ്സിനെ കല്ലാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൾ ആ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചത്!
ഇടയ്ക്കിടെ ഷാഹിദ് ഭയത്തോടെ കോ-ഡ്രൈവർ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ജസ്‌നയെ പാളിനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചാലക്കുടി എത്താറായപ്പോൾ അവൻ തൊണ്ടയൊന്ന് ക്ലിയർ ചെയ്ത് പതിയെ വിളിച്ചു: “പൊന്നൂ… രാവിലെ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചതല്ലേ ഉള്ളൂ. നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ? നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും നിർത്തി വല്ല ജ്യൂസോ ചായയോ കുടിച്ചാലോ?”
“എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട. നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ നിർത്തി കഴിച്ചോളൂ,” ജനലിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. ആ ഒരൊറ്റ വാചകത്തിലെ തണുപ്പിൽ പിന്നെ അങ്ങോട്ട് ഒരക്ഷരം മിണ്ടാനുള്ള ധൈര്യം ഷാഹിദിനുണ്ടായില്ല. തങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ പൂർണ്ണമായും അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവൻ ഓരോ നിമിഷവും തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്നുമണിയോടെയാണ് അവരുടെ കാർ മഞ്ചേരിയിലെ ഷാഹിദിന്റെ തറവാട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് കയറിനിന്നത്.
കാറിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടതും ഉമ്മയും വല്യുമ്മയും സഫയും സന്തോഷത്തോടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ആ നിമിഷം—ജസ്‌നയുടെ മുഖത്ത് കണ്ട മാറ്റം ഷാഹിദിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമ്പരപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു!
കഴിഞ്ഞ അഞ്ചാറു മണിക്കൂറായി കാറിനുള്ളിൽ
മഞ്ഞുകട്ട പോലെ ഉറഞ്ഞിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി, മുറ്റത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ച നിമിഷം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെയും നാണത്തോടെയും നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ മഞ്ചേരിക്കാരി പുതുപ്പെണ്ണായി മാറിയിരിക്കുന്നു!
“ആഹാ! എത്തിയോ മക്കൾ? കുമരകത്തെ കായൽക്കാറ്റൊക്കെ കൊണ്ടിട്ട് എന്റെ മോൾ ഒന്നുകൂടി മിനുങ്ങിയല്ലോ!” വല്യുമ്മ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് ജസ്‌നയുടെ നെറുകയിൽ തലോടി.
“നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു വല്യുമ്മാ… വലിയ കായലും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളുമൊക്കെയായിട്ട് നല്ല ശാന്തമായ സ്ഥലമായിരുന്നു,” ജസ്‌ന വളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ വല്യുമ്മയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
തുടർന്ന് കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ നിന്ന് പെട്ടികൾ ഇറക്കിവെക്കുന്ന ഷാഹിദിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ്, വീട്ടുകാർക്ക് ഒരിറ്റ് സംശയം പോലും തോന്നാത്ത വിധം സ്വാഭാവികമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “ഷാഹി… ആ ചെറിയ ബാഗ് ഇങ്ങോട്ട് തന്നേക്ക്, ഞാൻ മുകളിലേക്ക് എടുത്തോളാം.”
അതുകേട്ടതും അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ഉമ്മ ചെറിയൊരു വാത്സല്യച്ചിരിയോടെ ജസ്‌നയുടെ തോളിൽ തട്ടി.
“മോളേ ജസ്‌നാ… കല്യാണത്തിന് മുൻപ് നിങ്ങൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ പേര് വിളിച്ചതൊക്കെ പോട്ടെ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞ് ഭാര്യയും ഭർത്താവുമായില്ലേ? നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലൊന്നും പെണ്ണുങ്ങൾ ഭർത്താക്കന്മാരെ പേരെടുത്ത് വിളിക്കുന്ന ശീലമില്ല ട്ടോ. ഇനിയിപ്പോ ആൾക്കാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ചായാലും അല്ലെങ്കിലും ‘ഷാഹി’ എന്ന് വിളിക്കണ്ട. ‘ഇക്കാ’ എന്നോ ‘ഇക്കാക്കാ’ എന്നോ വിളിച്ചാൽ മതി. അതാണ് ഭർത്താവിനോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനവും സ്നേഹവും. പെണ്ണ് അങ്ങനെ ബഹുമാനത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോഴേ ആണിനും താനൊരു കുടുംബനാഥനായെന്നുള്ള ബോധവും ഉത്തരവാദിത്തവുമൊക്കെ ഉള്ളിൽ വരൂ!”
ഉമ്മ അത് വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി, നാട്ടുനടപ്പ് അനുസരിച്ച് പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് മറ്റൊരു വലിയ ആയുധമായിട്ടാണ് ഇറങ്ങിച്ചെന്നത്.
cute